Dn̄ica. V. poſt octauas Paſche

neum precatorē eſt animi hūilitas q̄ ornat orōnem. ꝙͣtoem̄ ſe hō magis hūiliat ⁊ neceſſitates ſuas declarat: tanto facilius impetrat qd̓ implorat. Sic qn̄ nos coraꝫ deofragilitatē nr̄am ⁊ defectus nr̄os hūiliter fatemur facileexpedimur. Exemplū hēmus Gen̄. xviij. de Abraamqͥ ſupplicare dn̄o ꝓponēs p̄miſit humilitatem ſe pulueri ſil̓ando dicens. Loquar ad dn̄m deū meū cū ſim puluis ⁊ cinis. In huius gͦ figurā iudei orare volentes ſe pͥus hūiliauerūt ⁊ cineres ſuꝑ capita eoꝝ ſparſerūt. ſicutin multis locis ſacre ſcripture reꝑitur. Iō exauditi fuerūt. Iō dicit btūs Greg. iij. moral̓. Ille deo verā orationē exhibet. qͥ ſeip̄m qͣſi puluis ſit. videt qͥ ſibi nihil v̓tutis tribuit. qͥ bona q̄ agit eſſe de mīa creatoris cognoſcitQd̓ attendens Iudith dixit. ix. c. Tu dn̄e cui huiliū etmāſuetoꝝ ſemꝑ placuit dep̄catio. Et psͣ. cj. Reſpexit īorationē hu. ⁊ nō ſpre. p̄. eoꝝ. Un̄ tā pronus ē deus adeq exaudiendū tales hūiles ꝙ eoꝝ p̄ces nō expectat. ſꝫ etiam ad ſola eoꝝ deſideria inclinat̉. Iuxͣ illud psͣ. ix. Deſideriū pauperū exaudiuit dn̄s. Et intelligit̉ paupeꝝ .i.humiliū. Quia dicit Aug. Pauꝑes ſpū ſunt hoīes hūiFles ⁊ timentes deū ⁊ nō hn̄tes inflantē ſpm̄. Sed. d. a.exquo dicit psͣ. Deſideriū paupeꝝ. nunqͥd tenēt̉ hoīeshūiles vocaliter orare. vel an ſufficit eis ſolū deſideraread qd̓ dixerūt qͥdam ꝙ ſufficit eis deſiderare. īmo imꝑfectionis eſſet vocaliter orare ſumētes ꝓ ſe illud psͣ. ix.Prelibati deſideriū paupeꝝ. Et talibꝰ nō eſſet dicendūora ꝓ me: ſed deſidera ꝓ me. Sed hoc eſt erroneū eo ꝙxp̄s legit̉ vocaliter oraſſe ⁊ apl̓i poſt repletionē ſpūſſctīorationibꝰ inſiſtebant. Sed veꝝ eſt ꝓ illo inſtanti quomens rapit̉ in ꝯtēplationē ⁊ guſtū diuine dulcedinistunc lingua cōquieſcat ⁊ poſtea rediens ad ſe dꝫ orarein voce. ſicut Dauid qͥ ait. Uoce mea ad dn̄m clamaui⁊ exaudiuit me psͣ. iij. Dicit ſctūs Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lxxxiij. Uox adiungit̉ or̄oni tripliciter. pͥmo ad excitandūinteriorē deuotionē. qꝛ mens in deū eleuat̉ orātis. ſcd̓oad reddendū rōnem debiti. vt vicꝫ hō deo ẜuiat ẜm illud totū quod habeat .i. nō ſolū mente ſꝫ ore. Iuxͣ illudOſee. xiiij. Oēm aufer a me iniquitatē ⁊ acciꝑe bonū etreddemus vitulos labioꝝ nr̄oꝝ. tercio ex qͣdam redundantia ab aīa in corpus ⁊ ex vehementi affectione. Un̄psͣ. xv. Letatū eſt os meū ⁊ exultabit lingua mea. Cerciū qd̓ facit idoneū p̄catorē eſt verbi dei ſedulitas. Congruū eſt vt qͥ vult a deo in or̄one exaudiri. ꝙ ipſe libenter audiat deū. qꝛ dr̄ Prouerb̓. viij. Ego diligentes mediligo. Sic a ſil̓i ipſe audientes ſe audit. qꝛ ipſe dixit p̄dicatoribꝰ Luc̄. x. Qui vos audit me audit. Et econtraqͥ verba dei nō audit nec oratio eius a deo exaudit̉. Teſte ſapiente Prouer. xviij. Qui declinat aure̓ ſuā ne audiat legē oratio eius erit execrabilis. habitis gͦ illis qͥbꝰhō fit idoneus p̄cator. q̄rit̉ quid debeat petere vt a deoaudiat̉? ad hoc rn̄det̉ pͥmo ꝙ in or̄one petenda eſt gl̓iaeterna. gratia. ſiue regnū ⁊ iuſticia regni. Et hoc innuitdn̄s in hoc. Si qͥd petieritis pr̄em. Qd̓ vicꝫ ponderāsAug. in originali dicit. Illud em̄ dr̄ eſſe qͥd qd̓ eſt aliqͥdtale autē eſt res ſpūalis. Tꝑalia em̄ ⁊ corꝑalia reſpectuſpūalium qͣſi nō ſunt. Sic gͦ vult dn̄s dicere ꝙ ſi ſpūalia petierimus ꝯſeqͥmur. Iō dicit Math̓. vj. Primū q̄rite regnū dei ⁊ iuſticiā eius. ⁊ hec oīa adijcient̉ vobis.HNon monet dn̄s vt tꝑalia q̄rant̉ ꝓpter tria. Primo qꝛnō ſunt digna peti. bona em̄ infima ſunt ⁊ incuruant̉qͥ amant ⁊ q̄runt ea q̄ incuruatio demōibꝰ placet. Iuxͣillud Eſa. lj. Incuruare vt trāſeamus. Suꝑ quo dicitBern̄. Noli acquieſcere dicenti incuruare vt trāſeamꝰnō em̄ eſt tranſiturus. ſꝫ grauiter te oppreſſurus. Sedcerte qͥ ſibi acqͥeſcunt in hoc pn̄t dicere ſeorſum. Illudpsͣ. xxxvij. Miſer factus ſum ⁊ curuatus ſum vſqꝫ in finē. Iō dicunt. verba apl̓i ad Col̓. iij. Que ſurſum ſuntq̄rite. nō q̄ ſuꝑ terrā. Secūdo qꝛ tꝑalia debent̉ his quihn̄t iuſticiā regni. Iuſticia em̄ regni filios facit. filijs eīdebet̉ ꝓuiſio. vn̄ ſuꝑ illud. Et hec oīa adijcient̉ vobis.

dicit glo. ꝙ oīa ſunt filioꝝ Luc̄. xv. Om̄ia mea tua ſūt⁊ ideo hec oīa adijcient̉ etiā nō petentibꝰ ⁊ q̄rentibꝰ. qͥbus ſi ſubtrahant̉ ad ꝓbationē ꝓſunt. ſi addāt̉ ad gr̄arūactionē. Tercio neſcit hō vtrū expediat tꝑalia habere cū frequēter poſſeſſoribꝰ ſuis noceant. Quia dicit ſapiens Prouer .j. Uſqꝫ quo ſtulti q̄ ſibi noxia ſunt rapiunt? Et ſuꝑ illud. ij. Coꝝ. xij. Uirtus in infirmitate ꝑficit̉ dicit glo. Aug. Cū ea q̄ dn̄s laudat ⁊ ꝓmittit petitis. ab illo ſecure petite. illa em̄ ꝓpitio deo ꝯcedunt̉. Cūaūt petitꝭ tꝑalia cū mō petite ⁊ cū timore illd̓ cōmittite:vt ⁊ ſi ꝓſint det. ſi ſcit obeſſe nō det. Quid em̄ ꝓſit velobſit medicus nouit nō egrotus. Iō etiā dicit ſanctusTho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lxxxiij. Si loquamur de bonis ſpūalibus vt de v̓tutibꝰ gr̄a ⁊ glia qͥbꝰ nec pōt hō male vti:nec de ſe malū euentū pn̄t hr̄e. talia abſolute ſancti petunt. ſicut illud. on̄de nobis facie tuā ⁊ ſalui erimꝰ. Eiteꝝ. Deduc me in ſemita mandatoꝝ tuoꝝ. Sed ſi loqͣmur de tꝑalibꝰ. dicendū ẜm Aug. ad ꝓbam de orandodeū. hoc licet orare qd̓ licet deſiderare. tꝑalia aūt licꝫ deſiderare nō qͥdem pͥncipaliter vt in eis finē ꝯſtituamꝰ.Sed ſicut q̄dam āminicula qͥbꝰ adiuuamur ad tendēdū in beatitudinē. inqͣtū ꝓ ea vita ſuſtentat̉. ⁊ inqͣꝫtuꝫnobis organice deſeruiūt ad actus virtutū. vt ph̓s dic̄.j. ethic̄. Et iō ꝓ tꝑalibꝰ licꝫ orare. Secundo rn̄det̉ ad hͦꝑ glo. ſuꝑ illud Math̓ xxvj. Orauit tercio eundē ẜmone. dicit tria a nobis petēda. tribꝰ em̄ vicibꝰ orauit xp̄svt ⁊ nos a p̄teritis peccatis veniā. ⁊ a pn̄tibꝰ malis tutelam ⁊ a futuris ꝑiculis cautelā oremus. De pͥmo Ecc̄i.xxxviij. Fili inquit in infirmitate. ſcꝫ ſpūali ne deſpicias teip̄m. Glo. negligendo q̄rere remediū. ſicut negligūt aliqͥ. Sꝫ ora deū deuote: ⁊ ipſe curabit te .ſ. vngētogr̄e. De ſecundo Math̓. xxvj. Uigilate ⁊ orate ne intretis in tēptationē. De tercio Luc̄. xxj. Uigilate om̄i tꝑeorātes. vt digne habeamini fugere. Tercio ad hoc rn̄detur ꝙ in oroe petere poſſumus vt deꝰ cuſtodiat nosab occaſione peccandi. Exemplo Salomonis dicentisProuer. xxx. Mendicitatē ⁊ diuitias ne dederis mihitribue tm̄ victui meo neceſſaria. ne forte ſaciatus ad negandū illiciar ⁊ dica. qͥs eſt dn̄s? Et egeſtate cōpulſusfuriam ⁊ ꝑiurem nomen dei mei.¶ De eadem dn̄ica Sermo. ij.Sqꝫmodo non petiſtisqͥcꝙͣ. petite ⁊ accipietis: vt gaudiū vr̄m plenū ſit Ioh̓ xvj. Naturale eſt ꝙ aīalia largalargiter imꝑtiunt̉ ab eis rapta. ſicut aqͥla ⁊ leo qͥ p̄damraptā alijs aīalibꝰ diuidūt. Sic gͦ etiā largi hoīes largidant munera. Sicut pꝫ de Alexandro magno. quē cuqͥdam mēdicus petiſſet ꝓ elemoſynā dedit ei vnā ciuitatē. Et redargutus cur hoc faceret: rn̄dit. nō attendoqͥd ei reciꝑe cōpetit. ſꝫ qͥd dare ꝯuenit. iſte qͥdē liberalisrex nō ſolū petentibꝰ dedit. ſꝫ etiā ad petendū monuit.ſicut de hoc hētur in vitaſph̓oꝝ. Cū qͦdam tꝑe dyogenes occurreret Alexandro. ⁊ eū tanꝙͣ ſpernēs ꝑtranſiret. dixit ei Alexander. O dyogenes. cur me ita deſpicis qͣi mei nō indigeas? rn̄dit ille. ad qͥd inquit indigeẜuo mei ſerui? Alexander rn̄dit. quō ſum ſeruus ſeruitui? rn̄dit. ego refrenās cupiditates ſb̓ijcio eas vt mihiẜuiant. tibi aūt cupiditates dn̄ant̉ ⁊ ẜuis eis. gͦ ẜuꝰ eshis qͥ mihi ẜuiūt. Cui Alexander. pete a me qͥd vis etdabo tibi. rn̄dit ille. qͣliter inquit a te petaꝫ cū ſim ditiorte. nā modicū qd̓ habeo magis ſufficit mihi ꝙͣ tibi multū qd̓ hēs. Spualiter Alexander interp̄tat̉ alleuiās tenebrās. ⁊ ſignificat xp̄m qͥ ꝑ ſuā bn̄dictā paſſionē alleuiauit vel abſtulit tenebrās pctōꝝ ⁊ illūinauit lymbuꝫelectoꝝ. vt impleret̉ illud Eſa. ix. Populus gentiū quiambulauit in tenebris vidit lucē magnā. Et qꝛ ꝑ interp̄tationē aſſil̓atur Alexādro. ⁊ iō etiā ꝑ largitatis imi-