Dn̄ica. II. poſt octauas Paſche

vanitatū vanitas. Sic eſt de illis qui gaudēt in hoc mūdo. Similē dyalogū fecit Hugo de mercatoribꝰ ꝑ viaꝫcum multis mercibꝰ ⁊ magnis de oī genere p̄cioſarū rerū quibꝰ ꝓſpere cū gaudio magno incedētibꝰ ſuꝑuenitcuneus armatoꝝ. q̄ oīa rapuerūt ⁊ viros qui effugerenō poterāt occiderūt. Que vidēs diſcipulus exclamauit. o miſerū gaudiū mundi vanitas. ⁊ vanitas vanitatū. Sil̓es dyalogos fecit in eodē li. d̓ diuitibꝰ d̓ nuptijsꝓponens multa ⁊ varia eoꝝ gaudia. Sꝫ oīa in fine cuꝫtriſticia cōcludunt̉. in fine ergo ſubinfert hugo loquēsad diſcipulū. Reſpice ergo hunc miſerū mundū ⁊ magis miſeros qui diligunt illū. iſte eſt quē putabamꝰ aliqn̄ eſſe nobis amicū in quo nobis tꝑa longa ꝓmiſimꝰvitā quietē. pacē tranquillā. felicitatē ꝑpetuā. iſte ē cuiꝰpulcritudinē dileximꝰ. cuius ſpēm laudauimꝰ. cuiꝰ iocunditatē ꝯcupiuimꝰ. Et certe nunc vide qͣꝫuana ſuntoīa hec ⁊ nunꝙͣ ſapientibꝰ. aut virtutis amatoribꝰ appetenda. vbi .n. ſunt p̄ces nr̄e. vbi ſunt illi diuites ⁊ potentes quos olim in huius mūdi gloria claros vidimꝰvbi poſtremo ſunt oēs de quoꝝ amicitia ⁊ familiaritatep̄ſumebamꝰ. certe trāſierunt vniuerſi ante nos. ⁊ nosſoli relicti ſumus poſt eos. Hec Hugo. Eſt ⁊ alia cauIa quare hoīes in mūdo gaudēt ⁊ ip̄m diligunt .ſ. ꝓpterpulcritudinē rerū mūdanarū. Nam legit̉ in geſtis romanoꝝ. Quidā rex duas filias habuit. vna erat pulcerrima ⁊ oībꝰ gratioſa. alia nigra ⁊ oībꝰ odioſa. rex v̓o pulchrā rōſa mūdi. nigrā v̓o gratia plena appellauit. deinde p̄cones ꝑ totū mundū emiſit ꝓmulgari quicunqꝫ filiam ſuā in matrimoniū. vicꝫ rōſam mūdi acciꝑet nihilcum ea niſi pulcritudinē poſſideret. Qui aūt nigrā totum regnū ſuum poſt eius abſceſſum obtineret. Multi ergo hoc ꝓmiſſum regis audientes vndiqꝫ cōfluunt⁊ ſpreta nigra pulcrā petunt. Qd̓ gratia plena videns.flere cepit. cui rex. ob quā cām affligit̉ aīa tua? Cui illa.Nō eſt qui me viſitet oēs de ſorore mea curant. ſed medeſpiciūt. Ait .n. pater. O filia ignoras. qꝛ oīa mea tuaſunt. ⁊ qui te deſponſauerit. regnū meuꝫ obtinebit. illaſic cōfortata ceſſauit a fletū. Spūaliter aūt ille rex ē xp̄squi eſt rex magnus ſuꝑ oēm terrā. vt inquit pſal. xlvj.Hic habet duas filias. Prima ⁊ pulcra que dicit̉ roſamundi. eſt mūdus qͥ dicit̉ pulcer. ideo qꝛ. jͣ. Ioh̓. ij. Oēqd̓ eſt in mundo cōcupiſcentia carnis eſt. aut cōcupiſcētia oculoꝝ. aut ſuꝑbia vite. In his inquā tribꝰ oīa delectabilia mūdi cōprehendunt̉. Nam ſub ꝯcupiſcentiacarnis oēs voluptates carnales in cibis ⁊ potibꝰ ⁊ venerijs. Sub cōcupiſcentia oculoꝝ cōprehedunt̉ omīavicia cupiditatis. ⁊ auaricie rerū mundanaꝝ. que cumvident̉ oculis: ꝯcupiſcunt̉ corde. vicꝫ aurū ⁊ argentumgēme veſtes p̄cioſe. ⁊ cetera pulcra in quibꝰ homīes delectant̉. Sub ſuꝑbia vite que eſt appetitus inanis glorie. comp̄hendunt̉ ambitio honoꝝ ⁊ dignitatū cū oībꝰfiliabꝰ inanis glorie. ꝑꝑ tria hec que quaſi pulcra videntur quaſi oēs amāt mundū ⁊ gaudiū ſuū habent cummundo. quia vt dicit ph̓us in ethic̄. Cōcupiſcentia carnis reſpicit bonum delectabile. Concupiſcētia v̓o oculoꝝ bonū vtile. Sꝫ ſuꝑbia vite bonū honorabile. illi tn̄qui hunc mundū ꝑꝑ iſta tria diligunt ⁊ cū ip̄o iocūdāt̉nihil aliud niſi vanitatē obtinebūt ⁊ triſticiā in fine habebunt. Quia ſuꝑ iſto verbo Iaco. iiij. que eſt vitā vr̄avapor ad modicū parens. dicit glo. vita pn̄s eſt vitā dubia. vita ceca. vitā erūnoſa. quā ad vltimū mors interimit. que oībꝰ gaudijs finē imponit. Exemplū de Alexandro magno qui cū fuiſſet totius mūdi dn̄s. ⁊ in eofuiſſet letatus. eiuſqꝫ corpus in vaſe aureo cōditū fuiſſꝫCōuenerūt ph̓i de diuerſis ꝑtibꝰ. quoꝝ vnꝰ volēs oſtēdere ſuū dn̄iuꝫ eē vanū ait. Heri iſti nō ſufficiebat totꝰmd̓s. hodie ſepulcro qͥnqꝫ pedū ē ꝯtentꝰ. Aliꝰ volēs on̄dere vanū eē auꝝ ⁊ argētū ꝯgregare dixit. Heri ille theſaurū fec̄ d̓ auro. Hodie aurū theſaurū fac̄ de ip̄o. Tercius volēs on̄dere corpꝰ nutrire voluptuoſe ⁊ delicate

hoc eē vanū ait. Heri iſte corpꝰ ſuū nutriebat diuerſisdelicijs. hodie cōedit̉ a v̓mibꝰ infinitꝭ. Scd̓a filia ē ſancta eccīa que eſt ꝯgregatio oīm fideliū. que hic in terrisnigra eſt ⁊ deſpecta. Iuxta illud Canti. j. Nigra ſum ſꝫformoſa. hanc quaſi oēs mundi ſpernunt. nec ſe cum ijla ſociare volunt. Et pōt dicere ſancta eccl̓ia illud Eſa.j. Filios enutriui ⁊ exaltaui ip̄i aūt ſpreuerūt me. Namvbi vnus vel duo diebꝰ dn̄icis aūt alijs diebꝰ feſtiuisd̓ hoībꝰ mūdanis ⁊ ſeculo deditis ſunt in eccīa ⁊ in diuinis officijs. Ibi centū ſunt in ſuis negocijs ⁊ officijs ettabernis. Qd̓ videns eccīa in ſuis electis bene pōt flere ꝙ ſic cōtemnit̉. Sed celeſtis rex ip̄am cōſolatur ⁊ regnū celoꝝ ei pollicet̉. Scd̓o mūdus dr̄ mare ꝑꝑ ſamaritudinē acerbitatꝭ. Totū .n. gaudiū hꝰ vite aſpeꝝ ē amaritudinibꝰ. de qͣ dic̄ bea. Grego. in quadā omel̓. Vbiqꝫmors. vbiqꝫ luctus. vbiqꝫ deſolatio. vbiqꝫ percutimur.vbiqꝫ amaritudine replemur. ⁊ tn̄ tota mente carnalisꝯcupiſcentie eius amaritudinē amamus. fugientē ſeqͥmur. labenti inheremus. ⁊ qꝛ labentē retinere nō poſſumus cū ip̄o labimur quaſi cadentē retinemꝰ. hec Gre.De hoc etiā dicit ſapiens Prouerbi. xiiij. Riſus doloremiſcebit̉. ⁊ extrema gaudij luctus occupat. ſuꝑ quo dic̄Baſilius in examē. Mixta ſunt gaudia ſeculi felle multiplicis amaritudinis. ⁊ hoc vt dicit Hol. lecti. cxxxiij.clementer deus diſponit vt vita iſta ſit tedijs ⁊ tribulatōibꝰ admixta. qꝛ nimis acriter eam amaremꝰ. vn̄ ſicutnutrix volens filiū ſuū ablactare linit māmillā ſuam aliquo ſuco amaro. vt ſinapi. ita deus volēs nos ab amore mundi retrahere. ⁊ eius gaudio ip̄m amaritudinibꝰvoluit admiſcere. de hoc Greg. xxij. moral̓. electis ſuisad ſe ꝑgentibꝰ dn̄s huiꝰ mūdi aſperū iter facit. nedū vite pn̄tis requie aut vie amenitate paſcit̉. magis .n. diuꝑgere ꝙͣ citius ꝑuenire delectet̉ nedū delectat̉ in via obliuiſcat̉ qd̓ deſiderabat in patria. Sicut piſces nō ſentiunt amaritudinē maris q̄ ibi nutriti ſunt. Sic nec homines mūdani ſentiūt bonoꝝ mundi amaritudinē. qꝛſunt talibꝰ aſſueti. De vnoquoqꝫ tali dicit Abachuc. jͣ.Facies hoīes qͣi piſces maris. Et addit Hol. vbi ſupraꝙ viri ſancti qͥ inter alios amaritudinē mūdi guſtant.tripliciter ſciūt eā quodāmō dulcorare. ẜm tres modosqͥbꝰ ſolent dulces fieri aq̄ maris. Aque .n. marine fiuntdulces ꝑ ſolis eleuatōem. ꝑ terre trāſmeatiōeꝫ. ⁊ per cere diſtillatōeꝫ. Iſto mō viri ſancti tribulatōes huiꝰ mūdi dulces faciūt. pͥmo ꝑ eleuatōeꝫ ſolis. Sicut .n. ſol eleuat vapores a mari qͥ poſtea cōgelant̉ in nubes. de qͥbꝰdulciſſima reddit̉ aqͣ. Sic viri ſctī tribulatōibꝰ agitati.ſtatim in celū aſcendūt. aut de futura gloria recogitant.quibꝰ penſatis manifeſte cōſiderāt. ꝙ nō ſunt cōdignepaſſiōes huiꝰ tꝑis ad futurā beatitudinē quā expectāt.Scd̓o aque fiūt dulces exꝯditōe terre ꝑ quā trāſeūt. vn̄aque trāſeūtes ꝑ terrā ſabuloſaꝫ cōiter ſūt dulces. Sicſil̓r ſi mortē nr̄aꝫ ⁊ nos in breui morituros. ⁊ in terrā reuertentes cogitemꝰ. dicimꝰ ꝙ dulcia ſunt quecūqꝫ nobis in hac vita dura dicunt̉. iō facile cōtēnit oīa qͥ ſe cogitat morituruꝫ. Tertio aque fiunt dulces ſi vas integrum ⁊ concauū de cera virginea mittatur in mare inuenitur cito repletuꝫ aqua valde dulci eo ꝙ cera illa nihil amaritudīs ꝑmittit ſic trāſire. Sic moral̓r xp̄m cogtemus in cuiꝰ ꝑſonā dicit pſal. xxj. Factū eſt cor meū taqͣꝫ cera liqueſces. qꝛ de v̓gine pura natus. ⁊ in eū referamus qͥcqͥd hic tribulatōis toleramꝰ. ⁊ totum fit dulce.Rō eſt. qꝛ cera talis in ſe eſt dulcis ex natura mellis. ethꝫ in ſe pͥoros ꝑ quos aqua ſalſa trahit̉. ⁊ ſic dulcis fit.xp̄s aūt dulcis ē ex natura mellis. qͥ ꝯceptus fuit de virgine maria de ſpūſancto. De quo Eccī. xxiiij. Spūs .n.meus ſuꝑ mel dulcis. Poros hꝫ patentes ⁊ magnos etꝑuos. vulnera .ſ. ſpinis. clauis. lancea. ⁊ flagellis. corpori ſuo illata. Et nos per iſtos poros tribulationes huius vite ſi diſtillare velimꝰ nihil eſt adeo pernicioſum ⁊malū quin illud ipſe pro nobis ⁊ non pro ſe voluerit to-

.x.