Dn̄ica .I. poſt octauas Paſche

pture documētis. Iuxta illud Ezech̓. xxxiiij. In paſcuis vberrimis paſcam oues meas. vbi ꝑ paſcua vberrima intelligitur ſacra ſcriptura. de his paſcuis gl̓iat̉ xp̄ianus. psͣ. xxij. Dn̄s regit me ⁊ nihil mihi deerit in locopaſcue ibi me collocauit. Et iterum. Paraſti in conſpectu meo menſam aduerſus eos qui tribulāt me. Nonem̄ eſt panis fortior. ꝙͣ ſacre ſcripture ꝯtra bella ⁊ perſecutiones inimicoꝝ. quo cor ita ſolidetur ⁊ cōfortet̉. Secundo paſcit oues ſuas gratie incrementis. ſicut figuratū eſt Exod̓. iij. vbi legit̉ ꝙ Moyſes paſcebat oues ⁊ minabat ad interiora deſerti. vbi apparuit dn̄s in rubo ardenti. Moyſes interp̄tatur attractās. ⁊ ſignificat xp̄mqui ꝑ ſuā manſuetudinē peccatores ad ſe traxit ⁊ quotidie trahit. Iuxta illud Hiere. xxxj. In charitate perpetua dilexi te. ideo attraxi te miſerans tui. Hic inꝙͣ nonſolum attrahit. ſꝫ etiam oues ſua gratia paſcit. Naꝫ adinteriora deſerti minat qn̄ exteriorē cōſolationē facit relinquere. quā hoīes habent in mundanis ⁊ interiotemgratiam querere que ſit in celeſtibꝰ. Et tūc apparet eisin rubo ardenti ſcꝫ in corde feruenti. Sicut factum fuitillis diſcipulis. qͥ dixerunt. Nonne cor noſtrū ardensęrat in nobis dum loqueret̉ nobis in via? quaſi dicerētvtiqꝫ. Luce. vlti. Tercio paſcit oues ſuas eccleſie ſacramentis ⁊ pͥncipaliter ſacramēto corꝑis ⁊ ſanguinis ſuip̄cioſi. Sicut figuratū eſt. ij. Regū. xij. vbi legit̉ in parabola quā Nathan ꝓph̓a ꝓpoſuit Dauid de diuitemultas oues habuit. Sed pauꝑ niſi habebat vnā oueparuulaꝫ quā emerat ⁊ nutrierat ⁊ que creuerat apuoip̄m de pane illius comedens. ⁊ de calice eius bibens.Sed hanc furatus eſt diues pauperi. Spūaliter aūt ꝑdiuitem qui habuit multas oues. intellige demoneꝫ. qͥmultos iudeos poſſidet ⁊ gentes. ⁊ qui heu etiam multos xp̄ianos reſpectu quoꝝ diues noīatur. ⁊ rex ſuperomnes filios ſuperbie Iob. xlj. Sed ꝑ pauꝑem intellige xp̄m qui dicit in psͣ. lxxxvij. Pauꝑ ſum ego ⁊ in laboribꝰ a iuuentute mea. hic habuit ouem ꝑuulam perquā ſubaudi populū xp̄ianū fidelem. qui ꝑuulus eſt reſpectu maloꝝ. Quia ſtultorum infinitus eſt numerusEccͣi .j. Hunc quidem populum xp̄s emit ſuo precioſiſſimo ſanguine j. Corinth. vj. Empti em̄ eſtis preciomagno. Glo. p̄cio xp̄i ſanguine. Et nō ſolum emit: ſednutrit ⁊ apud ip̄m creſcit ⁊ augmentat̉ ⁊ comedens depane venerabilis ſacrati corꝑis eius ⁊ bibēs de ſangune. Quia populus laycalis cuꝫ ſumit corpus xp̄i viuūſumit ⁊ ſanguineꝫ. Ex quo corpus viuū nunqͣꝫ eſt ſineſanguine. Ideo beatus Bern̄. loquens de xp̄o dicit.Bonus eſt iſte paſtor qui dat carnem ſuaꝫ in cibum. ⁊ſanguinem in potū. ⁊ aīam in p̄cium. Et in cle. de reli.⁊ vene. ſanc. dicit Clemēs quintus. Tranſiturꝰ de hocmundo ad patrem ſaluator noſter dn̄s Ieſus xp̄us cūtempus ſue paſſionis inſtaret. ſumpta cena in memoriam mortis ſue. ⁊ paſſionis inſtituit ſummū ⁊ magnificum ſui corporis ⁊ ſanguinis ſacramentū: corpus incibum ⁊ ſanguinem ſuum in potum tribuendo. Quarto paſcit oues ſuas electas glorie ſupplemētis. que cōſiſtūt in fruitiōe diuine faciei. De his paſcuis dixit dn̄sIoh̓. x. Ego ſum oſtium ꝑ me ſi quis introierit ſaluabitur. ⁊ ingrediet̉ ⁊ egredietur ⁊ paſcua inueniet. ibi eniꝫinueniūt lympidiſſimā viſionem. ardentiſſimā dilectionem. iocundiſſimā fruitionem. Hec paſcua exquirebat ſponſa Can̄. j. Indica mihi quē diligit anima meavbi paſcas. vbi cubas in meridie .ſ. feruentiſſimi amoris ⁊ caloris eterni. vbi ſol nō declinat. Hic eſt ille paſtor qui paſcit inter lilia. donec apparet dies. ⁊ inclinentur vmbre. Can̄. ij. Sed cur nos non aſpiramus ad illa eterna paſcua. niſi quia nos hic temporalia impediunt paſcua. Sicut dicit̉ Numeri .xxxij. de dimidia tribū manaſſen. qui ꝓpter paſcua trās iordanē manſerūt⁊ in terram ꝓmiſſionis vbi meliora erant paſcua intrare noluerūt. licꝫ alios fratres ad eā ꝯduxerūt. Sic ml̓ti

ſunt qui ꝓpter paſcua vite pn̄tis retardant̉. ne introeain terram ꝓmiſſionis. ⁊ vbi meliora ſunt paſcua intrare nolunt. licꝫ alijs auxiliū p̄ſtent ad eaꝫ intrandi. de d̓in psͣ .xxvj. Credo videre bona dn̄i in terra viuentiqꝫSexto bonitas paſtoris xp̄i liquet in ouiū defenſionede qua ſubdit̉. Bonus paſtor aīam ſuam ponit ꝓ ouibus ſuis. Et exponit̉ aīam. id eſt vitam. Ipſe em̄ ꝓpterdefenſionem ouiū ſuaꝝ vitam ſuam expoſuit. Quia dicit Amb̓. in exame. lib̓. v. c. vj. Lupus ſi prior hoīem viderit. vocem eius eripit ⁊ deſpicit eum tanꝙͣ vocis ablate. Si aūt nō p̄cipit homo voce̓ ipſi lupo. tūc de ſe ponit veſtimentū ſuū ⁊ trahat illud poſt ſe. quia tunc illetimens veſtimento illaqueari fugit. Moraliter. per lupum intellige dyabolum. qui multis ante tꝑa xp̄i incarnationis vocem ſubtraxit. ⁊ ad lymbum ſecum duxit.Recte ſicut lupus cū priuat hoīem voce audacter inuadit eum. ⁊ ſecum adducit. ſic fecit dyabolus. Sꝫ xp̄sverus hō ex ſubſtantia matris in ſeculo natus. depoſuit veſtimentū. vicꝫ qn̄ corpore in ſepulcro poſito. ⁊ aīaꝫquaſi veſtimentū poſt ſe traxit diuinitas ad lymbū addemones debellandū. Quod videntes demones victifugerunt. ⁊ ſic defendit oues ſuas a lupo infernali. easſecū ad ouile celeſte deducendo. hic ꝯclude ſermoneꝫ ſividebitur tibi expedire. Moraliter vero per paſtoremintelligitur quilibet p̄latus. ⁊ hic qͥ vult ſecure ⁊ ꝯfideter dicere hoc verbū xp̄i. Ego ſum paſtor bonus. debethabere ſex ꝓprietates boni paſtoris. Primo debet habere panes ad pauꝑes nutriendos. ſcut em̄ paſtor ouiumſumit ſecuꝫ panes ⁊ in pera ſua portat vt oues debilesrefocillet. Sic p̄latus quilibet ſiue ſpūalis ſiue ſecularisdebet habere panes in pera vt debiles ⁊ pauperes reficiat. Per peram hic intellige domū cuiuſlibet prelatiōdebet eſſe ditiſſima. qꝛ domus eius debet pauperibuseſſe cōmunis. vt ꝓbatur. vj. q. j. qm̄. Sed ꝑ panem intellige bona eoꝝ que debēt impartiri neceſſitatibꝰ pauperū. Nam papa ⁊ alij prelati ſolum ſunt eccleſiaſticaꝝreꝝ diſpenſatores vt ſuperflua dent pauperibꝰ. Iuxtaillud Luc̄. xj. Quod ſuꝑeſt date elemoſynā. ⁊ om̄ia vobis mūda ſunt. Quod ſi nō dent pauꝑibꝰ qd̓ eis debet̉rapiunt ⁊ auferunt bona paupeꝝ. Quia dicit Hiero.Aliena rapere ꝯuincit̉ qui vltra neceſſitatē ſibi retinerecomprobat̉. Et quia ſibi ꝓprietatem attribuūt maledictionem damnationis incurrunt. Sicut teſtatur btūtAug. ad Bonifacium. Si inquit pͥuatim q̄ nobis ſufficiant poſſidemus nō ſunt noſtra ſꝫ paupeꝝ. quoꝝ ꝓcurationē quodāmodo gerimus. Nam dānabili vſurpatiōe ꝓprietatē nobis vendicamus. Et dicit idē AugEt ponit̉. xvj. q. j. decime. Qd̓ ſi pauꝑes in locis vbi iuhabitāt mortui fuerint. tot homicidioꝝ rei ante tribunal eterni iudici apparebunt. qꝛ rem a dn̄o elargitampauperibꝰ delegatā ſiue ꝯceſſam ſuis vſibus reſeruarep̄ſumunt. vide exemplū apearij. c. ij. de Phylippo cancellario pariſien̄. Qui poſt mortē apparuit Guilhelmoep̄o ⁊ dixit hanc vnā eſſe cauſam ſue dānationis. qꝛ creſcentes fructus annuos ꝯtra pauꝑes auide reſeruaſſetSed diceret aliquis. Nunqͥd tenent̉ p̄lati dare pauꝑibus elemoſynā qn̄ egent: ⁊ videt̉ ꝙ nō. qꝛ dicūt doctores iuris ꝙ hoc debet referri ad extrema neceſſitatem.rn̄de ad hoc ꝙ nō eſt vltima neceſſitas expectanda. qꝛtūc forte nō poſſet iuuari pauꝑi ꝓpter nimiā debilitate⁊ corꝑis ꝯſumptionē. Sꝫ ante talē neceſſitatē cū pauꝑpatiat̉ dꝫ eis ſubuenire. Et hoc nō ſolū de p̄latis. verūetiā de alijs clericis ⁊ laycis abundantibꝰ eſt intelligendū. Quibꝰ ſingularit̓ dic̄ Amb̓. Et ponit̉. lxxxvj. diſ. c.paſce. Paſce in qͥt fame moriētē qͥſqꝫ em̄ hoīeꝫ aut paſcedo ẜuare poteris. ſi nō paueris occidiſti. Ad dictū iuritꝑitoꝝ dic. ꝙ crudele eſt ⁊ in hoc ſunt crudeliores raptoribꝰ. Ꝙꝛ oēs doc. dicūt ꝙ ſit ſubueniendū neceſſitatibꝰegenoꝝ. Nā dicit Amb̓. ſuꝑ Lucā tractans illud. Attulit ager cuiuſdā diuitis vberes fructꝰ. Et pouit. xlvij