Sermo.VIII.

inſtigaris te magis mente humiliat. ita ꝙ ſequēdo illūinſtinctū ex eo magis hūilieris ꝙͣ ſine ipſo. Iſte inſtinctus eſt diuinus. ⁊ in vera beatitudine directiuus. Qd̓ſic videri poteſt. Nam ſicut ſuperbia fuit occaſio pͥmoangelo ⁊ etiā pͥmo hōi ſui lapſus ⁊ dānationis. ſic hūilitas ecōtrario eſt via recta hoī in verā beatitudinē directiua. vn̄ dr̄ Math̓. ij. Per aliam viā reuerſi ſunt in regionē ſuā. Suꝑ quo dicit Gre. Sicut ab eterna patriaꝑ ſuꝑbiā receſſimus. ita ꝑ aliam viā ſcꝫ hūilitatis rediredebemus. ita xp̄s hanc viā verbo ⁊ exemplo docuit dicens. Diſcite a me qꝛ mitis ſum ⁊ humilis corde Mat.xj. Et bn̄ xp̄s ꝑ exempla ſue hūilitatis nobis certā viaꝫon̄dit eterne felicitatis. Quia ſicut roſa ad pn̄tiam vernalis roris ⁊ ad feruoreꝫ ſolis naturalit̓ ſe aperit ſic corhumanū ex feruore mititatis dilatat̉. ⁊ ad recipienduꝫdiuinos influxus capacius reddit̉. ideo dicit xp̄s. diſcite a me qꝛ mitis ſum. Terciū ſignū eſt. ſi illud ad qd̓ inſtigaris magis mentaliter te ꝯfirmet. ⁊ cor tuū ꝯgregetNam exꝑimento ꝓbamus ꝙ qͣꝫtomagis hō in ſemetipſo recolligit̉ ⁊ cordi ſuo vicinior exiſtit. tanto potētioreſt ad tēptationes qͣſlibet recipiendas. Conſtat ꝙ diunus inſtinctus hoīem ab exterioribꝰ ſeculi tumultibꝰ reuocat ⁊ inuitat ad ſimplicitatē ⁊ intimitatē cordis ſui.Sicut patet in viris religioſis quoꝝ faciēs eſt ſimplex.⁊ oculi eoꝝ depreſſi. ad deſignandū ꝙ cor eoꝝ ſit elongatū ab affectiōe terrenoꝝ. ⁊ in deo ſolo delectet̉. Gaudia aūt mundi ſunt ipſis penalia ⁊ afflictiua. qꝛ nō hn̄tcū illis ꝯuenientiā. Ioh̓. xv. Si de mūdo fuiſſetis mūdus vtiqꝫ qd̓ ſuū erat diligeret. hi ſolitarij eſſe appetūt.ne tumultus exterior ipſis pnīam intercludat. hec oīaſigna diuini inſtinctus innuit ꝓph̓a dicens psͣ. lxiij. Accedat homo ad cor altū .i. ſecretū. ẜm Aug. Et exaltabitur deus .ſ. ꝑ fluxus .ſ. diuine pietatis. Homo eī in tātam ꝑfectionē ſubuehit̉ ꝙ efficit̉ forma ⁊ ſpeculū omnibus recte viuendi ip̄m ꝯtēplantibꝰ. Quartū ſignū eſt ſiillud a quo inſtigaris maiori te virtutū opulentia refecerit. Nam ſicut deus eſt bonū ſūmū: ita ſemꝑ mouethoīem ꝑ ſuū inſtinctū ad illud qd̓ eſt optimū. ideo quiſinceriter paret diuinis inſtinctibꝰ ille iugit̓ in ſuis actibus attingit qd̓ eſt ſibi optimū ⁊ deo gratū. ex his iamdictis patꝫ qn̄ quilibet hō dꝫ intima cordis vel mentishoſtia aꝑire. ⁊ inſtinctibꝰ ꝯſentire. Secūdo videndū eſtqͥbꝰ ſeris he fores vl̓ hec hoſtia ſunt claudēda. Ubi noͣhoſtia ſenſitm̄ exteriora ſine magna difficl̓tate pn̄t ſerari. qꝛ ipſoꝝ obiecta ſūt exͣ qͣre facil̓r pn̄t excludi ⁊ hoſtiacuſtodiri vicꝫ ocl̓os claudēdo. aures obſtruēdo ⁊ ſic dealijs ſenſibꝰ. Sic̄ fecit ille p̄ſbyter de qͦ in vitaſpatꝝ. lib̓.iiij. c. lxxij. qꝛ aſcendit de ſichi ad ep̄m alexādrie. ⁊ qn̄ reuerſus eſt interrogauerūt frēs qͥd vidiſſet in ciuitate. ille ait. credite mihi frēs. ecce facie̓ hoīs non vidi. niſi tm̄faciē ep̄i. Ab hac reuelatione fratres ꝓfecerūt. vt ſe cuſtodirent ab excellentia oculoꝝ. idem̄ legit̉ in eodem li.c.ccxxix. abbas ſiluanus habuit diſcipulū qͥ iuit rigareortū. ⁊ dū iret admittendā aquā tegebat faciē de cucullo tm̄ ad pedes nitentes. Contigit aūt vt qͥdam ſuꝑueniret ⁊ ꝯſiderans alonge qͥd feciſſet ⁊ dixit ei. dic mihiabbas vt qͥd tegiſti faciē. ⁊ ſic adaquabas ortū. dixit ei.fili ne viderēt oculi mei arbores. ⁊ occuparet̉ animusmeus ab oꝑe ſuo in ꝯſideratione eaꝝ. Item legit̉ in vitaſpatrū de quodā ſene qͥ noluit videre mulierem. de qͦcū quereret̉. Quare. rn̄dit. qꝛ cogitationes ſunt ſicut pictores inqͥetantes ex memoratione reꝝ viſaꝝ. Item dealio qͥ noluit videre ſororē ſuā alloqui niſi clauſis ocl̓isItem de democrito ph̓o. qͥ eruit ſibi oculos qꝛ ml̓ieresſine ꝯcupiſcentia videre nō potuit. ſꝫ hec cautela nō cōmendat̉ niſi ſpūaliter accipit̉. ẜm illd̓ Math̓. xviij. Sioculus tuus ſcandalizat te erue eū. ⁊ eijce abs te. Eruēdus eſt em̄ oculus peccati ⁊ nō nature. Secunduꝫ auſRoſtiū. ſcꝫ imaginationis vel cordis nō ſic facile cuſtodit̉qꝛ dꝫ obiectū ſuū pn̄s om̄i tēꝑe. Sunt tn̄ alique ſere ſeu

cautele in qͥbꝰ illud oſtiū cuſtodiri pōt. Prima eſt capitis abſciſio. vt vicꝫ homo ferro conamīs ſui abſcindatcaput malaꝝ cogitationū vt nō eis aſſentiat. qꝛ legit̉ invitaſpatrū. lib̓. iiij. c. lxxj. Ꝙ abbas āmon interrogauit abbatē paſtore de īmundis cogitationibꝰ quas corhoīs generat. ⁊ dixit ei paſtor. Nunqͥd gl̓iabit̉ ſecurisſine eo qͥ incidit cū ip̄a. ⁊ tu eis nō porrigas manū ⁊ ocioſe erūt: Idē ait. Sic̄ capſa plena veſtibꝰ ſi dimiſſa fuerit tꝑe longo putrefiūt veſtes in ea. ita ſunt cogitationes in corde noſtro. ſi nō fecerimus eas corꝑaliter tēꝑelongo extermīabūt̉ aut putrefiūt. Item dixit ⁊ alius ſenex in vitaſpa. oēs cogitationes infeſtantes hoīeꝫ vnūhn̄t caput. Conſidera gͦ qͣlis ſit illa. ⁊ aduerſus illā renitaris. qͥ abſciſa relique huiliabunt̉. Si aūt hō illi ꝯdelectet̉ impoſſibile eſt diſcedere ab eo ſpm̄ fornicatiōis. vn̄legit̉ de ſancto Arſenio ꝙ cū q̄dam nobilis ml̓ier rogaret eū vt Haberet memoriā ſui in or̄onibꝰ ſuis. rn̄dit.ego oro deū vt deleat memoriā tui de corde meo. Secūda ſera vel cautela eſt bona meditatio. ꝯtraria em̄ ſe mutuo expellūt. vn̄ ſi vis malas cogitationes expellere decorde vel ne intrent eis aditū p̄clude. aduoca bonas cogitationes ẜm ꝙ iubet caſſianus in colla. patꝝ. Incipiamus bonas cogitatiōes diligere ⁊ ſtatim ab his q̄ male ſunt dignabit̉ nos deus liberare. Et Hiero. in qͣdaꝫepl̓a. Corꝑalis inquit amor. ſpūs amore ſuꝑat̉. deſideriū deſiderio ſubigit̉. ⁊ ſil̓r cogitatio cogitatiōe expellit̉.Tercia ſera eſt cordis ad alta diſtractio. vt ſcꝫ hō inueniat materiā alicuius occupationis circa quā cor ſuumvacet̉ ſeu verſet̉. Quia dr̄ Ecc̄i .xl. Occupatio magnacreata eſt om̄ibꝰ hōibꝰ. Terciū vero oſtiū mentis vl̓ rōnis. qꝛ anguſtū eſt ⁊ ferreū. optime pōt cuſtodiri. Potens eſt em̄ rō dirigere ⁊ ordinare oēs vires inferiores.ꝑ hanc portā intrax in cubiculū vt nihil intrare per mittat̉ niſi qd̓ rō: q̄ ſemꝑ deprecat̉ ad optima .j. ethi. iuſtūiudicauerit ⁊ bonū. ⁊ hec porta hꝫ tres cuſtodes. ſcꝫ ſinderiſim. rōnem. ⁊ voluntatē. Sinderiſis ſemꝑ clamatnullū malū eſſe admittendū. Et cū rō cuius eſt diſcernere inter bonū ⁊ malū iudicauerit hoc. tale qd̓ eſt anteoſtiū eſſe bonū. Mox voluntas cuius obiectū ꝓpriumeſt bonū imꝑat hoc intromittendū ⁊ ecōtra ſi malū. vn̄Greg. xxvij. mora. ꝑtractās illud qd̓ dn̄s ad iudeos dicit. quouſqꝫ morabunt̉ male cogitationes in te ⁊ noxie.neqꝫ inqͥt rep̄hendit cur veniunt? Sꝫ cur morent̉: Inbonis em̄ cordibꝰ cogitatiōes illicite veniūt. Sꝫ tn̄ morari ꝑhibent̉. Quia recte qͥcūqꝫ captiuandā domū ꝯſcientie ꝓhibent ab ipſo cordis limine hoſtem fugant. qꝛetſi repentinis ſuggeſtionibꝰ vſqꝫ ad pͥmū veſtibulumſurripit. ad ſenſus tn̄ ianuā nō pertingit. Tercio ꝓpterqͣs vtilitates fores iſte debeant eſſe clauſe. Sciendū ꝙꝓpter qͣtuor. Prima vtilitas vt peccatū euitet̉. nam legit̉. ij. Regū. xj. de Dauid. qͥ vidit berſabe ꝑ centū paſſus lauare pedes. videns eā cōcupiuit ⁊ ſibi eā adducifecit. ⁊ cū ea adulteriū cōmiſit. Si aūt oculos clauſiſſetpeccatuꝫ vitaſſet. Sil̓iter eua incaute pomū aſpexit. qꝛvidit ꝙ lignū eſſet bonū ad veſcenduꝫ. ⁊ pulcrū oculisaſpectuqꝫ delectabile tulit d̓ fructu ⁊ comedit ⁊ viro ſuodedit qͥ etiam cōmedit. ⁊ ſic peccatū inobedientie ⁊ vitiū gule cōmiſerūt Gen̄. iij. vide de hoc etiā exempluꝫdn̄ica. iij. in aduentu. ſer. j. F. S. de paride qͥ helenā videns de templo rapuit. ⁊ cū ea adulteriū perpetrauit.Itē de dyna. vide eadē dn̄ica. ſer. ij. F. M. Secūda vtilitas vt gr̄a habita augeat̉. Nam. iiij. Reg. iiij. legit̉ ꝙml̓r clamabat ad helizeū dicēs. Seruus tuꝰ vir meusmortuꝰ eſt ⁊ ecce creditor venit vt tollat duos filios adſeruiendū ſibi. Cui dixit helizeus. qͥd vis vt faciā tibi.dic mihi qͥd habes in domo tua? at illa rn̄dit. nō habeoancilla tua qͥcqͣꝫ in domo mea niſi parū olei quo vngarCui ait. vade ⁊ pete mutuo a vicinis tuis vaſa vacuanō pauca ⁊ ingredere ſcꝫ in domū tuā. ⁊ claude oſtiumtu ⁊ filij tui. ⁊ mitte inde .ſ. de oleo in oīa vaſa hecq̄ mu

d d̓

Si