Feria. II. in feſto Paſche

ꝗualibet dicit Eſa. lv. De relinquat impius viam ſuam⁊ vir iniquus cogitatōes ſuas. Et de his dic̄ Ezech. vj.Cōuertimini a vijs veſtris peſſimis. ⁊ quare moriemīdomus iſrael. De his ſeptē vijs ⁊ que in eis euenerunt⁊ quotidie ambulantibꝰ in eis eueniūt. pro tanto ad pͥſens inſerui atqꝫ dixi. ne hoīes quoꝝ ſenſus ⁊ cogitatioꝓna ſunt ad malū Gen̄. viij. Poſt pnīam quadrageſimalē ⁊ venerabilis ſacramēti ſumptōem ad eas iteratodeclinant ⁊ dn̄m irritant ad ſeuerā vltionē. Sꝫ his vijsderelictis ſic orent deū cum pſal. Uias tuas dn̄e demōſtra mihi. ⁊ ſemitas tuas edoce me. Et iterū. Notā facH mihi viam in qua ambulē. Et q̄dā eſt via octaua. ⁊ pulcra ⁊ luminoſa. De qua pſal. Ambulans in via īmaculata. hic mihi miniſtrabat. Immaculata via eſt via hūilitatis cōtra ſuꝑbiā. Uia largitatis ꝯͣ auariciā. Uia caſtitatis ꝯtra luxuriā. Uia mititatis ꝯtra iracundiam etinuidiā. Uia ſobrietatis ꝯtra gulā. ⁊ via operoſitatis ꝯͣaccidiam. He ſunt vie de quibꝰ dicit ſapiens Prouer.iij. Uie eius vie pulcre. qꝛ non debet ſe hō fatigare autambulare ſolūmodo in vna illarū viarū. ſed nūc in vna⁊ iterū in alia. vt interdū ſit hūilis ⁊ ꝯtemplatiuꝰ aliqn̄operoſus: aliqn̄ actiuus. Querit. n. Ariſt. de ꝓbleumatibꝰ. ꝑticula. v. ꝓbleumate. lxx. Quare hō magis fatigatur in ꝯtinuando diu viam planā ꝙͣ ambulando viamnon planā. ſed aliquantulū montoſam ⁊ valloſam. Etrn̄det. ꝙ hec eſt cā. qꝛ qn̄ hō incedit cōtinue ⁊ vniformier fatigat inſtrumenta ſiue ꝑtes corꝑis quibꝰ ambulatſicut genua. crura. ⁊ tibias. Un̄ qꝛ in iſtis inſtrumētisambulandi ꝯtinue tenet̉ vna forma motus in via plana. iō ꝯuenit homini maior fatigatio ⁊ maior labor. Inꝓceſſu v̓o nō plano vbi aliqn̄ aſcēdit̉. ⁊ interdū deſcendit̉ nō ſꝑ tenet̉ eadē forma in inſtr̄is hmōi. nec tales ꝑtes vniformiter vexant̉ ꝯtinue. ſed alternatim. qꝛ aſcendendo plus laboramus in genibꝰ ⁊ tibijs. deſcendēdov̓o in fernoribꝰ. ⁊ ꝓpter iſtam alternatōem laboris ꝑtemſupra genū. ⁊ reliquā ſub genu in via nō plana ꝯtingitminor labor ⁊ minor fatigatio. alternatim igit̉ ambulemus nunc valloſa. nunc montoſa. Iſto mō nunc moraliter cōtingit in viuendo virtuoſe. Fragilitas .n. hūana nullo modo ꝑmittit ꝙ mens ⁊ ſtudiū hoīs vniformiter extendat̉ in ꝯtemplatōe. nec iteruꝫ expedit ꝙ hōſꝑ deſcendat ad oꝑa vite actiue circa mundū. qꝛ tūc fieret nimis aridus ⁊ indeuotus. ⁊ ideo ſicut hō eſt cōpoſitus ex aīa ⁊ corꝑe. de quoꝝ numero fatigat̉ corpus ꝑorōnes. vigilias. ſtudia ⁊ ꝯtemplatōes. ⁊ aīa deſiccat̉ ⁊fatigat̉ deſcendēdo ⁊ ſe occupando circa tꝑalia ꝓximisdiſpenſando. ⁊ ſic alternatim ⁊ viciſſim debemꝰ incedere. ⁊ quantūcunqꝫ poſſumus fatigatōem ⁊ tediū deuitemus in ſeruiendo deo ⁊ interdū aſcendere ꝯtemplando. Et poſtea deſcendere ꝓximū iuuando. In cuius figura Iacob vidit angelos aſcendētes ⁊ deſcendētes decelo ad terrā. ⁊ de terra ad celū viciſſim Gen̄. xxviij. Iōlegit̉ in vitaſpatrū p̄dicatoꝝ. ꝙ quidā iuuenis queſiuita fratre gardiano qui fuit homo ſanctus quid eſſet ſibivtilius vel orōnibꝰ inſiſtere. ſeu ſe ſtudijs ſcripturaꝝ occupare. Cui ille rn̄dit. Quid inquit eſt melius ſemꝑ bibere aut comedere. Et ideo vtiqꝫ ſicut iſta cōpetent alt̓Pºnatim fieri ſic ⁊ illa. Et notanter orat dauid ad dn̄m vtfaciat ſibi viam notā in qua debet ambulare. cum ait.Notam fac mihi viaꝫ in qua ambulē. ⁊ hoc neceſſe habent petere oēs alij hoīes. qꝛ dicit ſapiens. Et via q̄ videt̉ hominibꝰ iuſta. nouiſſima aūt eius ducunt ad mortem .ſ. culpe ⁊ gehenne. Prouer. xiiij. ⁊ .xvj. Et ſcire hācviam .ſ. ſuꝑbie. auaricie ⁊cͣ. multis nota eſt. Sed nō eſtfinaliter ſolacioſa. Sed ſcire viam bonā multū confertad ſolaciū ambulantibꝰ. qꝛ ceteris paribꝰ ip̄a dicit̉ ambulanti breuior qͣꝫ via ignota eiuſdē quantitatis. NaꝫAriſto. de ꝓbleumatibꝰ. ꝑte. v. ꝓbleumate. xxv. queritquare ambulantes viā ⁊ neſcientes quāta ip̄a eſt apparet nobis longior qͣꝫ qn̄ ſcimus eam. ⁊ frequēter eiꝰ quā

titatē exꝑti. Et rn̄det ꝙ aīa in tali via ꝑalogizat̉ quodāmodo in ſeip̄a. Experit̉ .n. aīa iſtam ꝯſequentiā eē certāScio menſurā huius vie. ergo ē finita. Et qꝛ neſcit mēſurā alterius vie. ideo arguit quaſi a negatōe antecedētis huius vie. neſcio menſurā. igit̉ eſt infinita. Et ſic iudicio decipit̉. Iſto modo moraliter hoīes dati vitijs nō Aiudicant ꝙ alij hoīes pn̄t viuere virtuoſe. Un̄ hō luxurioſus mirat̉ quō aliquis poſſit ſeruare ꝑpetuā ꝯtinentiam. Homo guloſus eſtimat ꝙ nullus pōt facere abſtinentiā. Hō iniuſtus ⁊ cupidus credit ꝙ oīs hō cupit habere diuitiarū abundantiā. ⁊ iō oīs homo iudicat alium ẜm ſemetip̄m. ſicut docet Chryſo. de ope imꝑfecto. omel̓. xxxvj. Oīs homo ẜm ſe eſtimat alterū. nōem̄ pōt ip̄e melius ſentire de aliquo qͣꝫ ſentit de ſeipſo.Ecce fornicarius neminē eſtimat eſſe caſtū. Caſtus nōfacile ſuſpicat̉ d̓ fornicatōe. Suꝑbus neminē putat humilē. Humilis neminē credit ſuꝑbū. ⁊ ſic de alijs. Eſtergo cā quare via virtutis ⁊ penitētie ⁊ ſancte religiōisputat̉ laborioſa ⁊ difficilis. ip̄a in exꝑientia ⁊ ignorātiaEt ꝙ hō i. aīa paralogizat̉ a ſeip̄a. ſunt .n. multi quibꝰ īquadrageſima p̄cedenti ꝯfitentibꝰ eſt pnīa iniuncta ſalutaris vt vicꝫ amodo teneāt vias virtutū .ſ. hūilitatislargitatis ⁊cͣ. Sed qꝛ ignorant ꝓfectū ipſaꝝ iō declinatad priores. Quibꝰ dicit hiere. vj. State ſuꝑ vias .ſ. virtutis. videte ⁊ interrogate de ſemitis antiquis q̄ ſit viabona. ⁊ ambulate in ea. ⁊ inuenietis requie animabꝰ veſtris. ad quā nos ꝑducat ⁊cͣ.¶ Feria ſecunda paſche.Ane nobiſcum domineqm̄ adueſpaſcit. ⁊ inclinata eſt iam dies Lu.xxxiiij. Exꝑientiā docet. ⁊ ſic eſt qn̄ infirmꝰ hꝫcirca ſe medicū bonū ⁊ fidelē. tunc infirmitas ſua aliqͣntulū mitigat̉. Et volente igit̉ recedē medico. rogat ip̄mvt dedignet̉ manere. Et huius mitigatiōis infirmitatꝭcā eſt duplex. vna eſt medici cum infirmo ꝯfabulatio. d̓qua dicit Philaretus in tractatu d̓ chriſi. Cōfabulatioquidē languentis vnacum medico morbū vt frequent̓mitigat ip̄mqꝫ languentē ſtabilit̓ ⁊ ꝯſeruat. Alia eſt infirmi ſuꝑ ſanitate fortis imaginatio. Nam cū medicuspn̄s eſt infirmus ꝓfunde de ſanitate imaginat̉. de quadicit ph̓s in ꝓbleumatibꝰ. Id ſuꝑ quo quis ſperās auttamens ꝓfunde imaginatus fuerit hocip̄m vt frequenter accidit ⁊ ꝯtingit. Sic̄ recitat Auicēna de lepra. Quilepram incidit ex valida imaginatōe quam fecerat de leproſis. Et Ipocras in li. epithumoꝝ ait. Colūbe ex domo depicta quā inhabitāt. pullos varij coloris generāt⁊ educant. Et auerrōis dicit. Qui ſcandēs in altū imaginatus fuerit citius ip̄e cadit. Eodē mō infirmꝰ ob p̄ſentiā ⁊ ꝯſolatōem medici futurā ſibi ſperans ſanitateꝫcitius ꝯualeſcit. Moraliter ꝑ infirmū intellige peccatorē. de quoꝝ numero olim fuit dauid. qͥ ait psͣ. vj. Miſerere mei dn̄e qm̄ infirmus ſum ⁊cͣ. Sꝫ ꝑ medicū ſubardi ꝯfeſſorē qui eſt medicus aīaꝝ. cū quo ſi pctōr in ꝯfeſſione locutus fuerit. ⁊ ex vero ⁊ ꝓfundo cordis infirmitatē ſuā ſpūalē detexerit. d̓ infirmitate ſua ꝯualeſcit. Sicut ſperat̉ de multis. ⁊ vt cōfido de oībꝰ qͥ hoc tꝑe quadrageſime p̄terito loquēdo cū ſuis ꝯfeſſoribꝰ peccata cofitendo. ſunt ꝯſecuti ſanitatē. Quia dicit Augu. in epl̓aad Voluſianū. Uera ſiquidē ⁊ ex corde facta ꝯfeſſio ſanitatē infert aūt vitā languido ⁊ infirmo. Spūalit̓ autꝑ medicum intellige xp̄m qui de ſeip̄o dicit Matth. ix.Non eſt opus valentibꝰ medicus. ſed male habentibꝰ.Iſte medicus venit veraciter in ſui venerabili ſacramēto ad infirmū hoīem loquēs ſpūaliter. De qua locutōedicit pſal. Audiā quid loquat̉ in me dn̄s deꝰ. ⁊ vere beatus eſt hō qui audit locutōem dn̄i. qꝛ ip̄e loquit̉ homīpacem hortādo ad hūilitatē. caſtitatē. ⁊ ceteras virtutes