In feſto Paſche

via difficilis ⁊ deteſtanda eſt montoſa quaꝫ ambulantſuꝑbi ⁊ ambitioſi qͥ ſemꝑ vadunt altas vias ⁊ montoſas. ⁊ tn̄ hoc eſt valde ꝑiculoſum. qꝛ de modico lapſu imminet magnum ꝑiculum. qꝛ ẜm Greg. Quanto gͣdusaltior tanto caſus gͣuior. de eis eſt ſicut de lepore. qꝛ lepꝰmultomeliꝰ currit ꝯͣ montem aſcendendo ꝙͣ de montein vallem deſcendendo. Et rō eſt. qꝛ crura eius anteriora breuiora ſunt ꝙͣ poſteriora. Ita iſti de monte ſuꝑbiecum difficultate deſcendūt. ſꝫ ad locum dignitatis cuꝫmagno conatu aſcendunt. qꝛ affectiōes hominis ad deum ſunt qͣſi tibie anteriores. Affectiones aūt ad mundum ſunt tibie ⁊ pedes poſteriores. Quādo gͦ in homine affectiones ad deum ſunt breuiores ꝙͣ affectiōes admundum. ille currit velociter ꝯͣ montem ad acqͥſitionequaꝝ eſt cupidus. De illo dic̄ Iob. xv. Cucurrit aduerſus deum erecto collo. ⁊ pingui ceruice armatꝰ eſt. Ex qͦdicto patꝫ vt hr̄. iiij. Reg. xix. ꝙ Sennacherib rex habuit affectōes ad deum breuiores. De qͦ dr̄ Yſa. xxxvij.Suꝑbia tua aſcendit in aures meas. ponam gͦ circulūin naribꝰ tuis. ⁊ frenum in labijs tuis. ⁊ reducam te inviam ꝑ quam veniſti. ⁊ ſequit̉. Egreſſus aūt eſt angelꝰdn̄i. ⁊ ꝑcuſſit in caſtris aſſyrioꝝ centum octagintaqͥnqꝫmilia. ⁊ reuerſus eſt Sennacherib ꝑ viam ꝑ quam venit. ⁊ cū oraret in templo deum ſuū filij eiꝰ eū gladio ꝑcuſſerūt. Et cām illiꝰ ponit Rabyſalomon. ꝙ pͥncipesregni ſui erāt turbati ꝯͣ eum. eo ꝙ filij eoꝝ ⁊ amici mortui erant ꝓpter ſuam ſuꝑbiam ⁊ blaſphemiam ꝯͣ deumiſrl̓. ꝓpter qd̓ tractabant de morte eius. Quod cum adeius aures ꝑueniſſet. intrauit templum dei ſui orans ⁊ꝓmittens ꝙ ſi hoc ꝑiculum euaderet in eius honoremduos filios ſuos ſacrificaret. qd̓ illi intelligentes eū int̓fecerūt ne ab eo int̓ficerent̉. Sꝫ econtra iſte habuit peFdes affectionis ad deum lōgiores ⁊ ad mūdum breuiores. de qͦ refert Apiariꝰ. c. xxj. di. Apud ſanctum victorem pariſiꝰ canonicꝰ regularꝭ fuit vita. genere ⁊ lr̄is pollens electus in ep̄m renuit dignitatem. ⁊ ꝑtinaci ꝯſtantia plurimoꝝ ⁊ maioꝝ ꝯſilio ſe ſb̓traxit. Moriturꝰ aūtpoſt multos annos ſocius qͥdam eius qͥ eum dilexeratmultum adiurauit eum qͣtenꝰ ad ſe ſi deꝰ ꝑmitteret rereſolutus morte rediret. Annuit ille. ⁊ ſtatim defunctꝰeſt. nec multi dies poſt mortem effluxerunt. ecce animaẜm ꝙ ꝓmiſerat rediens eminus in pariete ſignum crucis imp̄ſſit di. Nec dubites aut vacilles in viſu ſꝫ quereqͥd vis ⁊ me ſinas ad potiora tranſire. Mox ſocius adviſionem exultans ſollicitꝰ inqͥt valde fui ne grauiſſimāad minꝰ penaꝫ in purgatorio ſuſtineres. qꝛ vitaſti ꝯͣ maioꝝ ꝯſilium tam ꝑtinacit̓ p̄ſulatum in qͦ ſalutem animarum tot ⁊ tanta facere potuiſſes. Cui anima. In me aithoc ordinauit clementiſſima bonitas ſaluatoris. qꝛ extūc timui. ⁊ nūc ſcio ſi ep̄atus cathedraꝫ aſcendiſſem ꝑpetue damnationis ꝑiculum incidiſſem. ⁊ hec dicēs cūO ingenti choruſcationis luce ꝑtranſiuit. Sꝫ dicēt qͥs. exiſto miraculo ſeqͥ videt̉ ꝙ ſtatꝰ illoꝝ ep̄oꝝ eſt multumꝑiculoſus. qͥ de monaſterijs religioſoꝝ ad eccl̓ias ſumūtur gubernādas. Ad hoc dicūt doctores. ꝙ ſi tales religioſi ex cupiditate ⁊ ambitione aſſumant eccl̓ias gubernandas nō eſt dubium qͥn eoꝝ ſtatꝰ eſt ꝑiculoſus. Sꝫv̓o ex obedientia gubernatōeꝫ eccl̓ie acceptant. vel ꝓpt̓clationem de eis factam arripiūt ep̄atum ſine ipſoꝝ ꝓcuratiōe. ſtatum talium nō reputant ꝑiculoſum. qꝛ nōſunt facti ſui voti trāſgreſſiores ſꝫ reꝝ eccl̓iaſticaꝝ diſpēſatores. vtꝫ. xij. q. j. c. vl. in glo. vbi dr̄. Papa ⁊ alij p̄latieccl̓ie ſiue miniſtri ſolum ſunt eccl̓iaſticaꝝ reꝝ defenſores. Sꝫ ſtatꝰ illoꝝ religioſoꝝ qͥ ep̄atum de ſolo ſibi ꝓcurant titulo. nō videt̉ excuſabilis. cū tales non ſint reꝝeccl̓iaſticaꝝ defenſores. ſꝫ ſolū pecuniaꝝ cumulatores.⁊ ſui voti callidiſſimi tranſgreſſores. iō int̓ omnes ꝑiculoſiſſima eſt vita illoꝝ religioſoꝝ qͥ ad altiſſimaꝫ pauꝑtatem voto ſolēni ſunt aſtricti. oēm ꝓprietatem tam ꝑſonalem ꝙͣ ꝯmunem abdicantes tanꝙͣ de craſtino nō

cogitantes. ⁊ tamen adeptis ep̄atibꝰ volunt pecuniasin damnationis cumulum ꝯgregare. cum tn̄ abditatioꝓprietatis adeo eſt annexa regule monachali. ꝙ ꝯͣ eamſummꝰ pontifex nō poſſit lniaꝫ indulgere. vt exͣ de ſtamona. Cum ad monaſteriū. Quare etiaꝫ dicūt iuriſpiti. ꝙ ſine canonica electōe ⁊ obedientia religioſum epatum acceptare eſt a religione curialit̓ apoſtatare. Et nota ꝙ p̄dicatores dn̄t narrare ppl̓is qͥd geſtum ſit de illqͥ ꝑ hāc viam mōtoſam ſuꝑbie trāſierunt. ⁊ qͥd adhucꝯtigit his qͥ in ea vadūt. Nam de p̓mo de bono ſemīe. Emalam meſſem colligūt. qd̓ ſemen meliꝰ nō eſt ꝙͣ gr̄a. exq̄ orit̉ eis vicium ſuꝑbie. Ipſi colligūt de vite ſpinas. etde ficu tribulos Math̓ .vij. Scd̓o ſuꝑbi de vitā moriunt̉ de ſanitate egrotant. de medicamentis int̓ficiunt̉.Iuxͣ illud Greg. Qui de v̓tutibꝰ ſuꝑbit nō gladio ſedmedicamine ſe p̄mit aut int̓ficit. q. d. Suꝑbꝰ de hoc ꝙſe viuere credit ⁊ ſanum eſſe ſuꝑbit ⁊ ſic ex ſanitate infirmitatem recipit. ⁊ ex vita morit̉. Tercio ſuꝑbꝰ ſua p̄cioſa ꝓ luto vendit. dum d̓ gloria vel laude humana ſe⁊ ſua ꝯſumit. Iuxͣ illud Greg. Ualde bona ſua diiudicant qͥ ad mercedē eoꝝ ſufficere fauores humanos putant. Quarto vilia care emit. dum ꝓ vento ſuperbie regnum celoꝝ amittit. De illo vēto dic̄ Aug. Qui nō tumet vēto ſuꝑbie nō cremabit̉ igne gehēne. Quinto infelix ſuꝑbꝰ eſt. qꝛ ignominioſe a modico vēto deijcit̉ ẜmillud Iob. xx. Tollet eum ventꝰ vrens ⁊ auferet eum deloco ſuo turbo. Sexto ſuꝑbia arefacit hominem. ⁊ oīabona q̄ in homine ſunt. ⁊ qͣi prepat eum incendio infernali. iō dr̄ Eccͣi. vj. Non te extollas in cogitatōe animetue velut taurus. ne forte collidat̉ virtus tua ꝑſtulticiā⁊ folia tua comedat ⁊ fructꝰ tuos ꝑdat ⁊ relinq̄ris velutlignum aridum in hyeme. Septimo ſuꝑbia hominem⁊ bona ſua qͣi imꝑceptibilit̓ occidit. Un̄ Iob. xliiij. Cōſumat brachia illiꝰ pͥmogenita mors. Glo. Primogenita mors eſt ſuꝑbia initium om̄is peccati. Ecce hec narrant p̄dicatores his qͥ ambulāt in via ſuꝑbie alta ⁊ mōtoſa. Scd̓a via eſt ſpinoſa. ⁊ hanc eligūt ⁊ ambulant cur Fpidi ⁊ auari. qꝛ ſaluator dic̄ Lu. viij. ꝙ diuitie ſunt ſpine. ⁊ hoc iō. qꝛ hn̄t ꝯpunctōꝫ laboris in acqͥſitiōe. timoris in cuſtodiēdo. doloris in amittēdo. Iō Oſee. ij. dic̄dn̄s. Sepiam viam tuam ſpinis. ⁊ ſepiam eam maceria. ⁊ ſemitas ſuas nō inueniet ⁊cͣ. Per hanc viam ambulauerūt hi duo de qͥbꝰ legit̉. Duo ſocij auari ambulauerūt. ⁊ qͦddam pondus auri in via inuenerūt. qd̓ tollere cupientes ⁊ p̄ gͣuedine nō valētes exͣ viam cum difficultate mouerūt. Simul gͦ ꝯdixerūt vt vnꝰ ad ciuitatem iret ꝓ aſino. ⁊ alius ad auri cuſtodiam remaneret.Uadens gͦ vnꝰ cogitauit qͣliter totum auꝝ poſſet hr̄e.⁊ ſocium ſuum interficere. Similit̓ ⁊ qui remāſerat eadem cogitabat. Ille igit̉ qͥ ad ciuitatem ierat fecit fieriduos panes. ⁊ miſcuit venenum vt panem manducasſocius moreret̉. Veniens ergo cum aſino ⁊ pane nitebat̉ auꝝ aſino imponere dices ſocio ꝙ pranderet vt vires reciperet. Cui ſocius dixit ꝙ pͥus vellet eum iuuare ⁊ ſtatim ꝑcutiens eum gladio iugulauit. Quo mortuo cum eſſet famelicꝰ accepit vnum panem ⁊ comedit⁊ reliquum aſino dedit. qͥ ambo manducantes in terram ceciderūt. Hec ad lrām fortaſſe geſta ſunt in hacvia ſpinoſa. Sed moralit̓ adhuc ſemꝑ ꝯtingunt. Naꝫꝑ hos duos ſocios intelligit̉ anima ⁊ corpus. qui hic ſimul ambulant ⁊ peregrinant̉. Quia dicit Aug. Sicuſcorpus ꝑegrinat̉ locis. ita anima peregrinat̉ affectibꝰ.ambulantibꝰ ergo ſimul inuenerūt pondus auri. ꝑ qd̓intellige diuitias terrenas. que pͥncipalit̓ in auro conſiſtunt. De qͦ dicit Sen̄. Auꝝ inueniſti. requiem perdidiſti. Per hoc ꝙ auꝝ quod eſt in via huiꝰ mūdi cupiunt tollere. ſꝫ non pn̄t niſi cum difficultate moueant. ꝑimpoſſibilitatē tollendi intelligo inſaturabilitatem acquirendi. de qͣ dicit Innocentiꝰ de vi. huma. condi. li.ij. ca. vj. Ignis inextinguibilis eſt cupiditas inſatiabi-