CXVI
multitudo moreret̉. Illa autē matrona opibꝰ⁊ genere clara egenis cepit ſine pondere ⁊ mēſura ⁊ numero liberaliter erogare. Qd̓ cernēsvir eiꝰ miles artauit eam vt eis farine mēſuraꝫcertā ꝑ ſingulas hebdomadas daret Cū autēdie quadā totū expenderat. inſtante pauꝑe p̄cepit dn̄a ancille vt diligēter ciſtam ſcobet. inqua farina erat ⁊ pauperi daret Sic fecit ancilla vt dn̄a iuſſit. Poſt hūc vero venit alter quiſe nihil comediſſe infra biduū deplorabat. Qd̓audiēs domina fleuit amare. Iteratoqꝫ iubetancillā ſcobare ciſtā ⁊ pauperi dare. ītrauit ancilla nihilqꝫ penitꝰ remanſiſſe dixit. Inſtanteautē dn̄a cum lachrymis. cucurrit patiētiꝰ illa⁊ ciſtā aperiēs plenaꝫ florētiſſimis ſimilis moxinuenit. Ad cuius intuitū ancilla clamās cecidit reſupina. Clamore audito cucurrit dn̄a. occurrit dn̄s ⁊ familia viſo miraculo dn̄m ī omnibus benedicunt. Mox ip̄e dn̄s horreū aperuit letus omnibꝰ ex illa die egentibꝰ ⁊ venientibus largiſſime dedit. Nec deſinit farina in ciſta donec ſuꝑueniente anguſto appropinquaret dn̄s populo ſuo quē afflixit. Et dicit̉ ep̄s qͥhoc ſcribit ꝙ p̄dictus miles ſibi retulit niſi fuiſſet hoc diuinū miraculū. nequaqͣꝫ tria vel qͥnqꝫ milia horrea ſibi ſuffeciſſēt. Tertio oliue ſūtpingues in materia olei. ⁊ quāto ſereniꝰ fueritcelū de tāto meliꝰ ꝓficiunt. Quia ẜm Pli. lib̓.xj. c. iij. ſerenitatē roremqꝫ celi ⁊ aeris diligūt.caligineqꝫ pluuiaꝝ deficiūt. Si enim tūc oliuematureſcunt vitiat̉ oleū ⁊ cōſumit̉ Serenitasauteꝫ qͣꝫcito venerit liquor ſubſequit̉. Ita noſtri beatiſſimi apl̓i oliue ſpecioſe fuerunt pingues in gr̄a ſpūſſancti. quā copioſe in die pētecoſtes cū alijs apl̓is receperūt. ẜm illud Act̉. ij.Repleti ſūt oēs ſpūſancto. Ideo dilexerūt lumen celi. id eſt. xp̄m. qͥ eſt lux vera illuminansomnē hoīeꝫ venientē in hūc mūdū Ioh̓ j. Ip̄iſunt figurati ꝑ duos filios Iſaac. Gen̄. xxvij.qͥbus bn̄dixit. dicēs Iacob. Det tibi deꝰ d̓ rore celi ⁊ de pinguedine terre abundātiā frumēti. vini ⁊ olei. ⁊ feruiāt tibi populi. Sed Iſaacſic bn̄dixit Eſau. In pinguedīe terre ⁊ rore celi deſuꝑ erit bn̄dictio tua. Myſtice Iſaac īterpretat̉ gaudiū ⁊ ſignificat xp̄m. qͥ ẜm venerabilem Bedā in omelia. ſuoꝝ gaudiū oīuꝫ effectꝰeſt populoꝝ angelo atteſtāte qͥ ait: Ecce euāgegelizo vobis gaudiū magnū qd̓ erit om̄i populo. Luc̄. ij. Hic inquā bn̄dixit Simonē beatuꝫdicens: Det tibi deꝰ de rore celi. hoc eſt de gr̄aſpūſſancti. et de pinguedine terre. de qua psͣ.Credo videre bona dn̄i in terra viuentiū. Abūdātiā frumēti. id ē. doctrine. vini. id ē. amoris.⁊ olei. id ē. miſericordie. ⁊ ſeruient tibi populi.qꝛ hoc ꝑ totam chriſtianitatē fidele ſeruitiū abomni populo in ſancta eccl̓ia beato Simoni exhibetur ⁊ Iude fratri ſuo. ẜm illd̓ qd̓ canitur.
Exultet celū laudibꝰ. reſultet t̓ra gaudijs apoſtolorū gl̓ia. ſacra canūt ſolennia. Sic etiā nosxp̄iani exemplo horū apoſtoloꝝ ſerenitatē cōſcientie ⁊ rorem. ſcꝫ gr̄am ſpūſſancti debemusdiligere vt ſimus bone oliue. ⁊ vt qͥlibet dicerepoſſit cū psͣ. Ego quaſi oliua fructificaui ī domo domini. Sed ꝓchdolor aliqͥ noſtrū plꝰ diligūt caliginē peccatorū in qua impingueſcimꝰIoh̓. iij. Lux venit in munduꝫ ⁊ dilexerūt homines magis tenebras qͣꝫ lucē. Quia dicit Cōſtantinꝰ in li. de natura liquidorū. Sumꝰ etenīin tenebris naturaliter pinguiores. Cuiꝰ ratioeſt. Nam tenebre frigida corpora cōſtringūt ⁊operiūt. ne humidū qd̓ in natura dulce fueriteuaporari qͥdem poſſit. quēadmodū ī captiuiscernit̉. quia poſtqͣꝫ de tenebris exeunt pinguiores ſolito apparēt vt refert Ualeriꝰ li. vj. Sic⁊ nos intra caligines ⁊ tenebras peccatoruꝫ vtfrequēter ſumꝰ pinguiores quo ad felicitatē etaffluētiam terrenorū. ẜm ꝙ Rich̓. teſtat̉ d̓ ſan.vict. Quāto etenī qͥs mentis ſue tecitate caligineqꝫ oppreſſus fuerit. tāto in hac vita feliciorapparebit. Sic̄ patuit de diuite epulone ⁊ auaro qͥ hic feliciter abādabat ⁊ laute comededat̉.Luc̄. xvj. poſtea ſpoliatꝰ fuit ꝑ mortē omnibꝰrebus ⁊ nudus ē in inferno ſepultus Et nūc ꝓilla pinguedine dicere pōt cum psͣ. Aruit tāqꝫteſta virtus mea. Ꝙtum ad ſcd̓m eſt notandūrefert Iſid̓. li. xvj. de gēmis. c. j. cū Soli. in li.de mira. mūdi. ꝙ ī qͦdaꝫ tēplo dee veneris erātfacta cādelabra ſubtilia. in qͥbus erāt lumīa ardentia q̄ nullo imbre nec vlla poterāt extinguitēpeſtate. ⁊ ꝓuenit ex ꝟtute cuiuſdā lapidis qͥalbeſton dicit̉. qui vt magiſter li. xvj. ꝓprietatū dicit cū ſemel accēſus fuerit extingui nunqͣꝫpoterit. de qͦ ⁊ dicta cādelabra erāt facta: Myſtice. ꝑ hoc templū intelligit̉ ſancta eccl̓ia in qͣhomīes debēt cōtēplari diuina. ẜm illud beatiAugꝭ. diſ. xlij. c. oratoriū. In eccl̓ia inqͥt p̄ter ⁊orandi ⁊ pſallēdi cultū nihil penitus agat̉. Inhac inquā erāt duo cādelabra Simon beatusapl̓s ⁊ Iudas. de qͥbus in ꝟbis thematis Iſtiſūt duo cādelabra lucētia ante dn̄m. qꝛ mūdūilluxerūt vndiqꝫ. ita vt de eis pōt exponi illudMatth̓. v. Vos eſtis lux mundi. Suꝑ hec tamen cādelabra poſuit deꝰ ſpecialiter lumē ītellectus. qꝛ deus ẜm Ariſto. iij. rhetoricorū. aīeinfundit lumē. Illo igit̉ lumīe illuſtrati cognouerūt verſutias demonis ⁊ magoꝝ quorū pſagia detegebāt. In hoc etiā lumine cognouerūtverū lumen xp̄m. vt dicere poſſint cuꝫ psͣ. Inlumine tuo videbimꝰ lumē. Illud lumē in eisnūqͣꝫ potuit extingui nec imbre tribulationis.nec tēpeſtate aduerſitatibꝰ. ita vt qͥlibet dicerepōt cum psͣ. Cuꝫ ip̄o ſum ī tribulatiōe. qꝛ ī aduerſitatibus oībus a xp̄o nūqͣꝫ receſſerūt. Sedhͦ lumē intellectꝰ heu nob̓ multotiēs extinguit̉
.§.
G
F