Premonitio circa ſermones

inualidaꝫ qua ſic arguere intēdit. ¶ In illa ſecūda conceptōe nec contrahit̉ culpa nec infunditur gratiā: igitur de ea nō celebratur hͦ feſtuꝫ.Quāqͣꝫ etiam dici poſſet ꝙ ẜm legem cōmuneꝫ⁊ vbi ſpecialis diuina gratia non p̄occupat. inilla conceptōne diſpoſitiue contrahatur culpa:cuius ſola anima formaliter capax eſt. Tertiaaſſertio ſequit̉. in qua dicitur. In tertia ſcilicet conceptōe cōtrahitur originale peccatū ⁊cͣ)Hec aſſertio ⁊ ſi de lege cōmuni admitti poſſit.diuino pͥuilegio non derogando: tamē ſi ad ꝓpoſituꝫ ad conceptōnem virginis extendatur:interimit̉. falſificatur ⁊ damnat̉ ꝑ pͥuilegiū ſpeciale. Pro cuius clariori intelligentia aduertendum: ꝙ inter legem cōmunem ſiue ius cōmune⁊ pͥuilegium ſiue legem pͥuatam. hoc intereſt:ꝙ ius cōmune ad vnam ꝑſonam directum. adomnes extenditur. vt habetur in canone. Miramur. di. lxj. Priuilegium vero eſt principisbeneficium contra ius cōmune indultum. Noneſt enim priuilegiuꝫ: niſi aliquid indulgeat ſpeciale. vt in. c. abbateꝫ. de ꝟ. ſig. ⁊. c. in his. de pͥuilegijs. Priuilegia itaqꝫ ſunt leges pͥuatoruꝫ:quaſi pͥuate leges. vt in canōe di. iij. priuilegia.vnde ⁊ pͥuilegium dictum eſt eo ꝙ in pͥuato feratur. vt dicitur ibidem. Dicūtur autem hic pͥuati omnes exempti a iure cōmuni. vt ibi notatglo. ⁊ ita lex priuata poteſt dici p̄ferentia vniꝰperſone ante alias in honore. dignitate. immunitate vel alio ſimili. Nec tollit̉ pͥuilegium perius cōmune: niſi de ip̄o mentō ſpecialis fiat. vtde reſcrip Cum ordinem. Qua diſtinctōne legis cōmunis ⁊ pͥuate diligenter obſeruata: omnes aduerſariorū calūnioſe obiectōnes ſiue excanonica ſcriptura ſiue ſanctorū doctorū dictꝭrobur ſibi aſſumere p̄tendant: tanqͣꝫ puluis an̄faciem venti diſpergunt̉. Cū enim adducitur illud apoſtoli Roma. iij. Omnes peccauerunt:⁊ egent gl̓a. vel illud. e. v. ꝑ vnū hoīeꝫ peccatūin hunc mundū intrauit: in quo omēs peccauerunt. vel illud Auguſtini de fide ad petrū. Firmiſſime tene ⁊ nullatenus dubites? omnem hominem qui ꝑ concubitū viri ⁊ mulieris cōcipitur: cum peccato originali naſci. impietati ſubditum. mortiqꝫ ſubiectum. ⁊ ob hoc natura irefilium naſci ⁊cͣ. vel aliud eiuſdem aut cuiuſuisalterius ſimile. quod cōmuni legi innititur: nihil valide poteſt cōtra immaculatam virginisconceptōnem concludere: Cum ꝑ pͥuilegiū ſpeciale ſit ab iſta lege cōmuni exempta Sed huicreſponſioni ſtatim obſiſtunt virginis detractores: dicentes hec a nobis in ventum abſqꝫ aliqͣratione ⁊ auctoritote eſſe prolata. Quorū licetrebellioni ſatis arbitremur ex ſuperioribus factum eſſe: tamen vt lucidius eorū appareat pertinacia: id ita factum fuiſſe vt diximus: veriſſimis rationibus comprobabimus. Si nāqꝫ ad-

mittere cōuincantur ꝙ vnigenitꝰ dei filius potuerit ab eterno p̄electam ſibi matrem ſpēalipuilegio p̄ſeruare. ne ſcd̓m cōmunem legem inpeccato originali conciperet̉: idqꝫ eum decuerit ⁊ hoc facere voluerit: neceſſario cōcedere coguntur ꝙ ita fecerit: Cum omnia quecunqꝫ voluerit. fecerit. Non poſſunt reſiſtere quin eumfateāt̉ potuiſſe: ſed id decuiſſe facere aut voluiſſe negant. ideo iſtud ꝓbare conabimur. Incbitatum nanqꝫ eſt filium dei omnia decere quepoteſt: ſi ea facere velit: cum nichil non decensaut inhoneſtum facere poſſit. ⁊ ita quoqꝫ certūeſt cūcta que ip̄m facere decet: velle facere autvoluiſſe: cum in ip̄o ſit omniū ꝑfectionuꝫ plenitudo. Quo fit: vt ſi eum decuerit matrem a cōmuni lege eximere: ꝙ voluerit ⁊ fecerit. ⁊ viceuerſa ſi eam ſpeciali puilegio preſeruare ab omni macula voluerit: ꝙ eū decuerit ⁊ ita fecerit.Sic autem oſtendemus ꝙ eum decuerit. Decētiſſimum em̄ erat vt ille qui non ſoluere ſed implere legem venerat: p̄ceptum de parentū amore ⁊ honore ꝓ poſſe adimpleret ſcd̓m perfectiſſimum gradum. Sed ſi filius dei matrem nō p̄ſeruaſſet: nec poſſibilem amorem nec cōdignuꝫhonorem ei impendiſſet: cum eam ſi in peccatoconcepta fuiſſet: quandoqꝫ non dilexiſſet: īmoodio habuiſſet: cum fuiſſet impietati ſubdita.mortiqꝫ ſubiecta. ⁊ ob hͦ natura ire filia. vt Auguſtinus in li. de fide ad Pe. inſinuat. ⁊ apoſtolus eph̓. ij. expreſſe notat. Item cum potuiſſeteam ab iſto dedecore preſeruaſſe: non ſummuꝫ⁊ poſſibilem ⁊ matri debitum honorem exhibuiſſet. Quod ſi concedat̉: quid blaſphemius indei filiū dici pōt? Si ꝟo non affirmet̉: ꝯſequēseſt vt verum ſit quod probare contendimꝰ. Ꝙp̄terea idem dei filius id facere voluerit ⁊ ex cōſequenti ſic fecerit: demonſtrat̉ ex maxīo amore ip̄ius ad eccl̓am ſponſam ſuaꝫ: quam vt pollicitus eſt vſqꝫ ad conſumatōꝫ ſeculi non derelinquet: quā tanqͣꝫ ꝓuidentiſſimus nauta gubnat: quam tāqͣꝫ veritatis magiſter nunqͣꝫ errareꝑmiſit. vt habetur ex canone. nō turbat̉. xxiiij.q. j. ⁊ cano. Arecta. Permiſiſſet auteꝫ ⁊ adhucꝑmitteret eam errare: ſi noluiſſet matrem ſuarimmaculatam p̄ſeruare: quam eccl̓a eum p̄ſeruare voluiſſe ⁊ p̄ſeruaſſe ꝑ celebratōꝫ eiuſdemconceptōnis teſtat̉. Eccleſiam dicimus maior⁊ deuotiorē partem totius populi xp̄iani. Indignum eſt etem̄ putare ſolos illos paucos virginis aduerſarios ſane in hac materia ſentire ⁊eccl̓am facere. Omnes autē alios incomꝑabiūter plures ⁊ in altiori gradu ꝑfectiōis errare.Accedit ⁊ alia ratio ſatis euidenter ꝓbans qd̓intendimus. Non enim decuit ꝙ vnigenitꝰ deifilius rex regum ⁊ dominꝰ dominantium regniceleſtis imperator: cuius imperiū multiplicabitur ⁊ cuius regni non erit finis: minorem hone