GC
⁊ arguit a fortiori cū creditor cui impignoratū ē ius patronatꝰ non poſſit. qͥ tn̄ hꝫ poſſeſſionē eiuſdeꝫ pigͦris. igit̉ ⁊c̄. Et hͦ tenēdod̓r ad motiuū Io. de Imo. ꝙ nō diu vacabit eccl̓ia Nā poſt qͣttuor mēſes ī laicꝭ ep̄sꝓuidebit. c. cū ꝓpt̓. ⁊. c. ea aūt. de iu. pr̄o. ⁊ videt̉ melior hec opīo. qꝛ ſeq̄ſter ſolū cuſtodire dꝫ fructꝰ. vt iſti reſtituat eos qͥ ſnīaꝫ ꝓ ſereportabit q̄ ē natura ſeq̄ſtri. ſꝫ ſi pn̄tet aliquē quō fructū illum reſtituet. Secus vbinulla deberet fieri reſtō. c. ex lr̄is. de iu. pa.⁊. c. cū veniſſent. de ī inte. reſti. h̓ articulusſatis diſputabil̓ ē. ⁊ no. in. c. examīata. d̓ iudi. vide cle. p̄all̓. de ſeq̄. poſ. p̄cipue glo. ī ꝟ.reſtituat. vbi d̓r ꝙ ſeq̄ſter limitatā hꝫ ptātēd̓ reſtituēdis fructibꝰ qͥ ſupportatꝭ oneribꝰadhuc ſuꝑſūt ꝙ nō poſſit illos ī emptiōeꝫp̄dioꝝ ꝓ bn̄ficio vl̓ al̓s in vtilitatē bn̄ficijꝯuertere. gͦ minꝰ videt̉ poſſe p̄ſentare.Sēius ſapiētis nō arbitrat̉ ꝯͣ iura. Un̄ qn̄alter ꝯtrahētiū paciſcit̉ aliqͥd facere ad ſenſum ſapientis. alter ꝯtrahentiū tenet̉ ea facere q̄ de iure fieri debent ſuꝑ illo cōtractuqꝛ ſapiēs arbitrari ꝯͣ iura nō pōt. al̓s ſapiens non eſſet.Seruitus eſt ꝯſtitutio iuris gentiū qͣ qͥs ꝯͣius naturale alieno ſubijcit̉ dn̄io. ⁊ quādoẜuitus inducta ſit. vide glo. ſuꝑ v̓bo ẜuum.de iude. ⁊ ſara. c. ita qͦrundam. optimā glo.ſuꝑ v̓bo ẜuitutes. di. j. ius gētiū. Ubi d̓r īducta ꝑ ebrietatem vel p̄ſcripta ſeptennio.Sil̓e habetur. c. ſexto die. xxxv. di. Ubi d̓rNemo ſciebat a cōſorte nature ſue obſeqͥaẜuitutis exigere. qꝛ manebat anteqͣꝫ vinuminueniret̉ omnibꝰ incōcuſſa libertas. et nōeſſet hodie ẜuitus ſi ebrietas nō fuiſſet ⁊c̄.Sūt aūt duplices ẜuitutes .ſ. p̄diales ⁊ ꝑſonales.Seruitus p̄dialis eſt q̄daꝫ ꝯſtitutio qͣ p̄diūp̄dio ſubiugat̉. ⁊ ẜuitutes p̄diales. lex reales appellat q̄ ſequūt̉ p̄dia. ⁊ eaꝝ ꝯſtitutioeatenus tenet qͣtenꝰ expedit p̄dijs .i. ad fructus eoꝝ ꝑcipiendos.Seruitutū aut p̄dialium alie ſunt vrbane:alie ſūt ruſtice. ⁊ has qͥdeꝫ ẜuitutes lex dic̄eſſe iura cōia q̄ libertatꝭ ſūt. Un̄ no. ꝙ ẜmAzo. in ſū. C. de ẜui. ⁊ aq̄duc̄. hͦ v̓bum iusī eadē lege ⁊ in eadē voce ſupponit ꝓ ẜuitute. Dictio enī ſel̓ poſita duas qn̄qꝫ īportatſignificatōes .ſ. ꝓpriā vl̓ īpropriā vel vtrāqꝫProprie autē ẜm diuerſa dicunt̉ ẜuitutes.
Nā ſi nō poſſeꝫ ex edibꝰ meis exire ī agrosmeos vl̓ ꝑueīre ad viā publicā niſi ꝑ agroſtuos vel ortos emi a te lnīaꝫ eūdi. hec lnīad̓r ẜuitꝰ itinerꝭ. qꝛ p̄diū tuū ī hͦ mihi ſeruit.Seruitutes ruſtice ſunt q̄ p̄dijs ruſticis debent̉. veluti iter actꝰ viā aq̄ductus aq̄ hauſtus pecoris appulſus ad aquā. ius paſcēdi. calcꝭ coquēde. arene fodiēde. q̄ tria vltīapn̄t dici noīate ẜuitutes ruſtice. ſꝫ ſuꝑioraꝓprijs noībꝰ carēt. q̄ oīa reqͥre locꝭ ſuis Nāiter ē ius qͦ ex ede mea ꝑ agros tuos poſſūī vicos publicos exire vl̓ ītrare Sꝫ aq̄ hauſtus ē vt aquā haurire poſſim d̓ puteo tuoSeruitutes vrbane ſūt q̄ p̄dijs vrbanis debent̉ .ſ. ītuitu alicuiꝰ edificij. Nā edificijs īherēt velut altiꝰ tollēdi aūt nō tollēdi. ne deficiat luminibꝰ. vl̓ ꝓſpectui domus vicini.Itē ſtillicidiū aduertēdi vl̓ nō aduertēdi ītectū vl̓ ī areā vicini. vt ſtillicidiū tecti meicadat ī areā vel fundū eius. Itē vt liceat īmittere vel ꝓijcere tignū in ꝑietē vicini. Etnota ꝙ an ẜuitus ſit vrbana vel ruſtica colligit̉ ex qͣlitate p̄dij cui debet̉ ip̄a ẜuitus. ⁊nō ex qͣlitate ẜuitutꝭ. Qd̓ ptꝫ. Nam talis ēẜuitus qͣle eſt p̄diū cui debet̉. Si enī ſtillicidia domꝰ mee q̄ ē vrbanū p̄diū cōuerto īareā tuā q̄ ē ruſticū p̄diū dicet̉ vrbana ẜuitus. ⁊ ecōtra ſi tignū edificij mei cā īponendoꝝ fructuū facti qd̓ ē p̄diū ruſticū īmittoin parietē domꝰ tue dicet̉ ruſtica ſeruitus.Etiā ſi domꝰ tua ſit vrbanū p̄diū. Itē nota iuxta primā acceptōeꝫ ſeruitutꝭ ꝙ multꝭmodis qͥs redigit̉ in ẜuitutē. d̓ qͥbus inſti.de iur. ꝑſona. in tex. ⁊ ī glo. Un̄ vt liber ſeruus fiat ſunt iſta neceſſaria. Annis. xx. iuuenē qͥ vendit̉ eſſe. Rurſus eū ẜuū cui vendit̉ eſſe putare. Et iuuenē p̄ciū qd̓ velit ꝑticipare. Et ꝙ ſit liber ſciat hoc qͥ vendit̉ iſteQue ſi defuerint ẜuus nō cogit̉ eſſe. Patētgͦ ad hͦ qͣttuor reqͥſita. Primo ꝙ ſit annorūxx. Scd̓o ꝙ vēdat̉ ignorāti ꝯditōeꝫ libertatis. Tertio ꝙ eo aīo vt p̄cij ꝑtem habeat.Quarto ꝙ ſciat ſe liberū. De hͦ vide glo. §.pe. inſti. ti. p̄all̓.Seruꝰ ē qͥ de iure gentiū vl̓ ciuili dn̄io alienō ſubijcit̉. In hac ꝑte ⁊ ius gētiū ⁊ ius ciuile detraxerūt iure naturali. Et dicunt̉ ſerui nō a ẜuiēdo ſꝫ a ẜuādo. Imꝑator enī vl̓pͥnceps captos ab hoſtibꝰ qͥ ſerui ſūt capiētiū vedere iubet. ⁊ ꝑ hͦ ſaluare ⁊ nō occiderehoſtibꝰ enī captꝭ ⁊ ſic in ẜuitutē redactis hͦ