RE

reſcripto ad bn̄ficia qd̓ magꝭ ꝓprie comꝑatur pͥuilegio. Verbi gr̄a. Iure ſcpͥto alicuiꝯceſſo cauet̉ ꝙ iudice adire poteſt. Ex hisꝟbis nō imponit̉ neceſſitas iudici ſuſcipiēde cognitōis. vt. l. ſepe. ff. d̓ offi. p̄ſi. Rō: qꝛverba iſta ſignificāt in ptāte eiꝰ eſſe cui concedit̉ iudicē adire. nō aūt ī neceſſitate iudicis cogͦſcere. Sil̓r in reſcpͥto cauet̉ ꝙ adiredebes iudicē. vt no. in. l. ſepe. p̄all̓. qꝛ de iure cōi non imponit̉ alicui neceſſitas agēdi:necͣ illa v̓ba ſignificāt neceſſitatē īponi iudici ſuſcipiēde cognitiōis. Itē pͥnceps alicui ꝯcedē iudicē extraordinariū. qꝛ iſte cuiꝯcedit̉ aſſerebat ordinariū ſuſpectū vel impeditum multis negocijs ſiue inuituꝫ. ⁊ ſicintelligit̉ obtinere ꝯceſſionē ſi p̄ces veritati innitant̉. vt. l. fi. C. de diuer. reſcript̉. Rō.qꝛ ꝯcedit̉ tanqͣꝫ ex vera cauſa. Igit̉ ſi non ēvera non ꝯcedit̉. Ex qͦ patꝫ ꝙ ſi ꝯcedit̉ illoexp̄ſſo mendaciter vel ꝑ ignorantiam: quonon exp̄ſſo vel tacito illo qͦ exp̄ſſo non ꝯcederet̉. tūc non cenſet̉ ꝯceſſum. De hoc videc. ſuꝑ lr̄is. eo. ti. Itē vbi pͥnceps ꝯcedit alicui ꝙ poſſit vti frui rebus ſuis non valet. l.vnica. d̓ theſau. li. x. Rō: qꝛ nihil pōt oꝑarieo ꝙ illud qd̓ ꝯcedit̉ iure cōmuni habeturNam fruſtra p̄cibus impetrat̉ qd̓ iure cōmuni ꝯcedit̉. l. vnica. p̄al. ⁊. ff. de mino. l. incauſe. ij. l. cū ſuꝑ. C. de rei ven. Et p̄dicta vera ſunt de vnico reſcripto. Si ꝟo plura ſūtꝯͣria vel diuerſa: ſiue vnum alteri derogāsvel vtrūqꝫ valet. vel alterū tm̄. Verbi gratia. Quidaꝫ impetrauit gratiam ad beneficia vniꝰ collationis: impetrat ſcd̓o aliaꝫ adbn̄ficia alterius collationis. Si ſcd̓ꝫ facitmentionem de primo: valet vtrūqꝫ. vt. c. innr̄a. de reſcrip. Et reſcriptum in eccleſiaſticis pōt ꝯcedere papa: ⁊ in ſecularibus imperator. Un̄ etiā reſcriptuꝫ d̓r qd̓ imꝑatorvel alter p̄cibus ⁊ ſupplicationibꝰ alicuiusrn̄dens reſcribit ei fieri vel non fieri deberequod poſtulat. Et nota ꝙ in reſcripto ſemper intelligi debet ſi p̄ces veritati innitāt̉.vt ſi ita eſt. c. ij. e. ti. ī textu ⁊ in glo. ⁊ qn̄ ponitur ibi hec clauſula ſi ita eſt debet referriad oīa p̄cedētia ẜm Bern̄. in. c. olim. eo. ti.Ponunt̉ tamē ibi opi. in glo. Itē hec clauſula. ⁊ qͥdam alij talis dioceſis nō extenditſe ad illos de ciuitate. niſi dicat̉. ⁊ qͥdaꝫ alijde ciuitate vel dioceſi. Secus ſi dicereturtalis ep̄atus. vt in. c. Rudolphus. eo. ti. in

glo. Iteꝫ hec clauſula ſi ꝓ alio nō ſcripſerimus. ſꝑ debet ītelligi in reſcripto qn̄ papaſcribit ꝙ ꝓuideat̉ alicui d̓ bn̄ficio in eccl̓iaaliqͣ etiaꝫ ſi nō apponat̉. Si ꝟo papa velitalicui facere gr̄aꝫ plenā tūc ſcribat. non obſtāte ꝙ al̓s direxerimus ſcpͥta nr̄a. c. mādatū. eo. ti. in glo. Itē ꝑ hāc clauſulaꝫ generalem qͥdam alij non pn̄t plures qͣꝫ quattuorcitari. quoꝝ etiā nomīa debēt in pͥmo citatorio nominari vel expͥmi. in. c. cū in multꝭeo. ti. li. vj. in tex. ⁊ in glo. olim trahebāt̉. xl.ar. de teſti. cū cauſam. et. c. ſignificauerūt. d̓cle. excō. mi. c. latores Et rō quare reſtrictaſit citatio ad quattuor eſt arbitraria. l. nonomniū. ff. de leg. Potuit enī plus vel minꝰreſtringi. vel reddere rōnem ſimilitudinariam quā habes d̓ ꝯſang. ⁊ affi. c. nō debetTame ẜm Bern̄. ſuꝑ re indiuiſibili .ſ. iudicio cōmuni diui. famil̓. poſſunt ꝑ generalēclauſulam vltra quattuor euocari ad iudicium. Itē omnes vltra illos quattuor quiius hn̄t in re pn̄t agere vel defendere ꝓ iure ſuo coram illo iudice. arg. de re indi. cumſuꝑ. de offi. dele. ſuꝑ eo. de elec. c. j. Itē Hoſtiē. ⁊ Archi. Sed pone qͣttuor exp̄ſſit poſtea aliū cōuenit: nihil excipit̉: an valeat iudicium. Uide ibidē in glo. Itē in reſcriptꝭdebet ſeruari ordo ſcripture. c. cum dilecta.eo. ti. in glo. ꝟ. trāſponētes. Et Io. an. ſuꝑhoc plures alias ſnīas infert. De hͦ vide deelec. c. generali. li. vj. Et tandem dicit ꝙ maſculinum ſubiectum a canone comp̄hēdatfeminas. Quod ꝓbat̉. xvij. q. iij. ſi quis ſuadente. iuncto. c. mulieres. de ſen. excō. Qd̓eſt verum niſi eadem ꝯſtitutione femina excipatur. Uide. c. indēnitatibus. §. ſꝫ eas. deelec. li. vj.Reſidere ī eccl̓ia ẜm Goſ. eſt in eccl̓ia deſeruire bn̄ficiū: ⁊ eccl̓ie curam hr̄e. c. ꝯquerente. de cle. non reſi. parum enī eſt reſidere niſi reſidēs curaꝫ habeat eccl̓ie ī qͣ bn̄ficiū hꝫvel ꝑſonatum. vt in. c. qꝛ nōnulli. de cle. nōreſi. debet aūt reſidere ꝑ ſeip̄m nō ꝑ vicariūc. quia non. p̄all̓. Naꝫ ꝑ vicarium deſeruire non licet niſi in caſibus. vt cum ex indulgentia ſpeciali cōpetit alicui nō reſidere. vl̓cū ꝯſuetudo excuſat nō reſidentem. vl̓ cumeccl̓ia dependet ex p̄benda. vel cum ꝑſonaſine culpa ſua īcidi debilitatē deformitateꝫvl̓ morbū vt ꝑ ſe deſeruire nō poſſit. vl̓ cūneceſſaria ꝓfectio īminet. vl̓ etiā volūtaria