¶ Dominica quarta poſt paſca

Renuit ꝯſola. aīa mea. Vn̄ augͥ. in ſol̓. ẜſūma v̓tꝰ te ꝑ te rogo vt n̄ ꝑmittas me ī aliqͣ ꝯſolatōne cōſolari qͣꝫ ī te. ſꝫ mihi peto vtoīa amareſcāt vt tu ſolꝰ dulcis apꝑeas aīemee ¶ Itē triſtāt̉ iuſti vbi debēt ſcꝫ ī huiuſmūdi lachrymaꝝ valle Un̄ pſal. de viro iuſto dicit. Aſcē. ī cor. ſu. diſ. ī val. la. in lo. quēpo. Cā aūt qͣre h̓ mūdꝰ vall̓ lachrymaꝝ d̓r⁊ locꝰ triſticie ſupra on̄di ¶ H ¶ Iteꝫ triſtant̉ iuſti ꝓpt̓ qd̓ debēt .ſ. ꝓ ꝓprio pctō. ꝓproximi damno. ⁊ ꝓ ſaluatoris deſiderio¶ Pro ꝓprio pctō triſtāt̉ qꝛ illd̓ cōmiſerunt. De qͣ triſticia. ij. coꝝ. vij. Gaudeo qꝛnūc ꝯtriſtati eſtis ad ꝑnīaꝫ. Sic ⁊ triſtatafuit maria magdalena qn̄ ꝓpt̓ pctūꝫ ex triſticia lacrimis lauit pedes ſaluatoriſ. Sicꝯtriſtatꝰ fuit dauid qn̄ ꝓ pctō qͦd cōmiẜatpnīa ductꝰ. ſedit ī cinere ⁊ cilicio. d. Laboraui ī gemi. me. la. ꝑ ſin. noc. lec. me. la. me.ſtra. me. ri. Sꝫ heu vocauit dn̄s ml̓tos. ſic̄dicit eſa. ad plāctū. ⁊ ad ſaccū .ſ. pnīe ꝓ pctōſꝫ ecce occidere vitulos ꝓ pctō ad lram comedere carnes ⁊ hmōi videmꝰ. Tales penitētes plꝰ curāt de vētre qͣꝫ d̓ mēte ¶ Itētriſtāt̉ iuſti ꝓ ꝓximi dāno. Sic paulꝰ ro. ixdicēs: Triſticia eſt mihi inq̇t ⁊ ꝯtinuꝰ dolor. ⁊ intātū inq̇t ꝙ optabā anathema eē adn̄o ꝓ frībꝰ meis. Sic hiere. ix. dicit. Quisda. capi. meo fon. la. vt d̓fleā interi. ppl̓i meiAd hͦ ip̄m ꝓuocauit nos chriſtꝰ qn̄ fleuitſuꝑciuitate ⁊ ſuꝑ lazaꝝ. Sꝫ heu hodie ml̓ti magͥ gaudēt qͣꝫ triſtāt̉ d̓ dāno ꝓximi. ⁊ ſitriſtāt̉. plꝰ ꝓpt̓ dānū tꝑale qͣꝫ ſpūale. pauci eī ſūt q̇ de pctīs ꝑentū vl̓ aīcoꝝ triſtēt̉ vl̓inq̇rāt. ſꝫ freq̄ntiꝰ ꝑq̇rit̉ ſi amici ſint corꝑeſani. ſi victū vl̓ veſtitū habeāt. agros vl̓ pecuniā vl̓ grām p̓ncipū habeāt. ſꝫ pauci ꝑq̇rūt ſi ſint a vicijs puri. bōis oꝑbꝰ primi. ſipacē habeāt ad oēs. ¶ Itē triſtant̉ iuſti exſaluatoris deſiderio. Sic triſtabat̉ dauiddicēs: Heu mi. qꝛ īco. me. plō. ē ⁊ hītaui. ⁊cͣ.Et alibi. Fuerūt mihi lachryme mee pāesdie ac noc. dicēs: Qn̄ ve. ⁊ appa. an̄ faci. deimei. Et quēadmod̓ deſide. cer. ad fon. aqͣꝝita deſi. aīa me. ad te de. Sꝫ ceruꝰ qͣnto plꝰꝓꝑat ad fontē tāto plꝰ deſiderat ip̄ꝫ. Talisfuit dauid ⁊ oēs ſci. q̇ qͣnto plꝰ ad finē vite

tendebāt tāto maioris feruoris erant Un̄de dauid d̓r Re. iij Dauid ꝓficiēs ſꝑ ſe melior erat. Qd̓ eſt ꝯͣ multoſ modernos q̇ adfinē vite tendētes cū d̓ v̓tute in v̓tutē deberent ꝓficere ſicut cācer retrocedūt. Paucienī inueniūt̉ eiuſdē deuotiōis ī ſenio ſicutfuerūt ī pͥncipio. Tal̓ ergo iuſtoꝝ triſticiavertet̉ in gaudiuꝫ. qn̄ vnicuiqꝫ iuſto dicetdn̄s. Intra ī gaudiū dn̄i tui.¶ Dominica quarta poſt paſca deepiſtola ¶ Sermo. XCVIIIt oīs hō ueloxad audiēdū tardꝰ ad loquenduꝫ.Iac̄. j. ¶ I ¶ Hic ſalubre ꝯſiliuꝫtanqͣꝫ oībꝰ neceſſariū beatꝰ iacobꝰ vniuerſalit̓ ꝓponit cū dicit. Sit oīs hō velox. Etſubdit duplex ꝯſiliū. vt videlicꝫ qͥſqꝫ noſtꝝſit velox ad audiēdū ⁊ tardꝰ ad loquēduꝫPrimū eī vt .ſ. qͥſqꝫ ſit velox ad audiendū.ꝯſulit ꝓpt̓ emolimētū. Secundū ſcꝫ vt tardꝰ ſit ad loq̄ndū ꝯſulit ꝓpt̓ nocumētum.¶ Sit ergo q̇libet velox ad audiendū triplicē vocē ꝓpter emolimentū. videlicꝫ vocē ſaluatoris. vocē ſuꝑioris. ⁊ vocē pauꝑiſ¶ Primo de voce ſaluatoris dicit pͣs. Hodie ſi vo. eiꝰ audieritis nolite obturare corda vrā. Et hͦ vtiqꝫ ꝓpt̓ ip̄iꝰ vocis ml̓tiplexemolimētū Vox .n. dn̄i ē in v̓tute. Nā in v̓tute ſua pctōres viuificat ⁊ iuſtificat Io. vOēs q̇ in monu. ſūt au. vo. filij dei. ⁊ q̇ audierint viuēt Verba enī inq̇t que ego loqꝫſpūs ⁊ vita ſunt. Ioh̓. vj. Vita ſunt vtiqꝫ gͦtie in pn̄ti. et gl̓ie in futuro. In ſignū cuiucū ſuſcitauit puellā adoleſcentē et lazaꝝ dicendo: ſurge et veni foras. ad vocē eiꝰ continuo ſurrexerunt ¶ Itē vox dn̄i viuificatos mūdificat. Hebre. j. Verbo v̓tutis ſuepurgationē peccatorū faciēs. Et Ioh̓. xv.Iā vos mūdi eſtis ꝓpter ẜmonē meū Un̄in vitis patrū legit̉. Ꝙ cū q̇dā diceret cuidā patri ꝙ ꝓpter hͦ recuſabat audire v̓būdei. qͥa ſtatim obliuiſcebat̉. ille pater tradidit ei calatū vnū immūdū et ſumo nigrudicens vt ipſum in fontem mergeret. et ſibi plenum aqua portaret. Quod cum ille ſepius immergendo et replendo eo ꝙ