Ratheꝰ ſe noīat ꝓpt̓ hūilitatem ¶Etait illi. Seq̄re me) Ly. Matheū āt talibꝰ occupatum vocauit. ut de grā deinullꝰ deſperet qͣntūcūqꝫ fuerit in vilibꝰ occupatꝰ (Et ſurgēs ſecutꝰ ē eū) fine aliqͣ dilatione qꝛ ſicut poterat mouere aurē exteriꝰ v̓bo ita etiā interiꝰmētē inſpirādo. Sicut em̄ paſſiōi ꝓpinquꝰ illos qͥ ad capiēdū ip̄m venerātſolo verbo ꝓſtrauit dicēs. Ego ſū. uthª Ioh̓. xviij. ita ſolo verbo poteratqͥſcūqꝫ ad ſe trahere ⁊ ī hͦ apparebatvirtꝰ d̓initatꝭ ī eo (Et factuꝫ ē diſcūbēte eo in doo) ꝓut lu. v. d̓r. et fec̄ ei ꝯuiuiū magnū leui in doº ſua (ecce multi publicaī et pctōres vēiētes diſcūbebat cū Iheſu) Ly. fuerāt em̄ ſocij mathei. et iō recedēſ ab eis ⁊ volēs ſeqͥ xᵐfecit eis ꝯuiuiū (Et vidētes phaiſei)Li. phariſei ī ppl̓o iudoꝝ reputabat̉religioſi vn̄ ec ī hītu ab alijs qͦdāmōdiſtīcti erāt Vidētes g̓ xp̄m cū publicanis ⁊ pctōribꝰ māducātē: indigneferebāt ⁊ mͥmua̓bāt (dicebāt diſcipulis eiꝰ) Gor ꝯſuetudo detr̄ctoꝝ ē loq̄de alio nō in facie eiꝰ vn̄ qͣndo diſcipūli eiꝰ videbāt̉ eis peccare alloq̄bāturmagiſtrū. utꝫ Math̓. xij. Abijt Ih̓sſabbato ꝑ ſata. diſcipuli āat eiꝰ efurientes ceper̄t vellere ſpicas ⁊ māducare. phariſei āt vidētes dixer̄t ei. Ecor diſcipuli tui faciunt qd̓ nō licet eisfacere ſabbatꝭ. Qn̄do vero magiſtervidebat̉ eis peccare. alloquebāt̉ diſcipulos ut hic (Quare cū publicanis⁊ pctōribus manducat magiſter veſterꝰ At iheſus audiēs) ſupple verbaphariſeoꝝ (ait) ꝓ ſe ⁊ diſcipul̓ (Nōeſt opꝰ) ⁊neceſſariꝰ (valentibꝰ) .i.ſanis (medicꝰ ſed male habētibꝰ) lyvidemꝰ em̄ ꝙ medicꝰ familiariꝰ ſe debet hr̄e ad īfirmū qͥ eo indiget ꝙͣ adſanū Cū igit̉ xp̄s ſit verꝰ medicꝰ animaꝝ. ut dr̄ in psͣ. Cvj Miſit verbumſuū ⁊ ſanauit eos. iō familiarit̓ ſe debuit hr̄e ad pctōres qͥ ſūt infirmi infirmitate ſpūali. Secūdo veſpōdet eisꝑ auctoritatē q̄ hēt̉. Oſee. vj. (Euntes āt diſcite. qͥd eſt. miſericordiā volo a nō ſacrificiū) Ly. q. di. ſi hāc ſcpͥturā ꝯſideretis inuenietꝭ me face̓ ẜmipſā. Gor. miẜicordiā volo ꝑ pctōrūdimiſſionē. ⁊ nō ſacrificiū. ꝑ olocauſtoꝝ oblatōꝫ ꝓuer. xij. Facere mīamet iudicium magis placet deo ꝙͣ victime (Nō em̄ veni vocare iuſtos) gorſcꝫ ad penitētia (ſed pctōres) ſupplevenivocare ad penitētiā ut corrigāt̉¶ Inͥ feſto ſancti Michael̓ a omniūangelorum.Apoc̄. primo.N diebꝰ nll̓. Significauit deꝰ q̄ oportet fieri cito. loq̄ns ꝑ āgelū ẜuo ſuoIoh̓i. Qui teſtīoniū ꝑhibuit v̓bo dei⁊ teſtīoᵐ Ih̓u xp̄i q̄cūqꝫ vidᵗ. Btūsqͥ legit ⁊ qͥ audᵗ v̓ba ꝓphetie hꝰ. et ẜuat ea q̄ in ea ſcpͥta ſūt Tp̄s eī ꝓpe eIoh̓es ſeptē ecc̄ijs q̄ ſūt in aſia Grāvob̓ ⁊ pax. ab eo qͥ ē ⁊ qͥ erat ⁊ qͥ vētūrus eſt. ⁊ a ſeptē ſpitibꝫ qͥ in ꝯſpectuthroni eiꝰ ſūt. ⁊ a Ih̓u xp̄o. qͥ ē teſtisfidelis pͥmogenitꝰ mortuoꝝ. ⁊ princeps regū terve. Qui dilexᵗ nos. ⁊ lauit nos a pctīs nr̄is: ī ſanguine ſuo¶ Poſtilla.Ignificauit deus que opor ⁊cͣ.Rnbr initiū illiꝰ lectōnis ſcribᵗſanctus Ioh̓es in principio illius librirdi. Apocalypſis Iheſu xp̄i quaꝫdedit illi deꝰ pat̓ palā face̓ ſeruis ſuisque oportet fieri cito. Tūc ſtatī ſeqͥt̉pn̄s epiſtola. In diebꝰ illis. Significauit deꝰ que oꝑtet fieri cito. Exquohodie ꝑagit̉ feſtū oīm angeloꝝ. tūcin illa lectōne q̄ hodie ī miſſa ꝓ epl̓alegitur on̄dit̉ qͣliter dn̄s miniſterioangeloꝝ ſua reuelat miſteria ⁊ ſecreta. qͣliter ad beatū Iohānem euāgeliſtā quē xp̄s ſpecialiter dilexᵗ ꝑ angelum reuelatio ꝑuenit. Dicit itaqꝫbeatus Iohānes (Iignificauit deꝰ q̄oportꝫ fieri cito) .v. ea que ſue ecc̄īe futura erant ſiue ꝓſpera ſiue adu̓ſa (loquēs ꝑ angeluꝫ ſuū ſeruo ſuo Iohāni) Angelꝰ enim apparebat in ſimilitudīe hominis loquēſ Ioh̓i (qͥ teſtīoniuꝫ perhibuit verbo dei) in principioſui euangelij cū dixᵗIn principio ea̓tverbum (et teſtimoniū iheſu xp̄4.