Druckschrift 
Postilla super epistolas et evangelia
(Mora 1280 [vielmehr 1480])
Einzelbild herunterladen
 

ancilla: ẜm carneꝫ natꝰ ē. qͥ āt de libera: ꝑ repromiſſiōꝫ. Que ſt̓ ꝑ allegoriā dicta. Hec eī ſūt duo teſtamētaInū qͥdē in mōte fina ī ẜuitutē generās q̄ eſt agar. Sina eī mos ē in arabia qͥ ꝯiūctꝰ ē ei: q̄ nūc ē ihrl̓m. ⁊ ſeruit cū filijs ſuis Illa āt q̄ furſū ē iheruſalē libera ē q̄ ē mr̄ nrā. Sc̓ptū ē eīLetae̓ ſteril̓ q̄ nō parꝭ. erupe ⁊ clamaq̄ nō ꝑturꝭ. qꝛ multi filij deẜte magꝭꝙ eiꝰ q̄ hꝫ viꝝ. Nos aūt frēs ẜm yſaac: ꝓmiſſiōis filij ſumꝰ Sed quō tūcqͥ ẜm carnē natꝰ fueā̓t: ꝑſeq̄bat̉ eū qͥẜm ſpm̄: ita ⁊ nūc. Sꝫ qͥd dic̄ ſcp̓turaEijce ancillā ⁊ filiū eꝰ. Non eī hereserit filiꝰ ācille cū filio libere: qͣ libertate xp̄s nos liberauit PoſtillaCriptū eſt eī ⁊c. An̄ initiū illiꝰepl̓e ſc̓bᶜ paulꝰ d. Emulamī āt ībono ſꝑ⁊ nō tm̄ cū pn̄s ſum apd̓ vosFilioli mei qͦs iteruꝫ parturio donecxp̄s formet̉ in vobis. Tūc poſt pauca ſeqͥtur epl̓a hodierna. Scriptū eſtqm̄ abrͣhā duos filios habuit. Vbinota ꝙ nos oēs filij dei ſumꝰ ꝑ creatōeꝫ. ſꝫ n̄ oēs ꝑ grāꝫ. et qͥ hic in pn̄tifiliꝰ dei ꝑ gͣtiā nō fuerit: in futuro filius glorie nō erit. Et ſic duplices filios habꝫ deꝰde qͥbꝫ ī epl̓a hodiernaloquit̉ apl̓s ꝑ typū filioꝝ abrͣhe cuꝫdicit (Scriptū eſt eī) Gn̄. xxj (qm̄ abrͣhā duos filios habuit) .ſ. iſmaelē ⁊yſaac (vnuꝫ) .ſ. yſmaelē (de ancilla).ſ. agar q̄ erat ācilla ſare vxorꝭ abrahe (a vnuꝫ de libera) .i. vxore ꝓpria .ſ.yſaac que ſara genuit (Sꝫ qͥ de ancila) vyſmahel (ẜm carne natꝰ ē) .i. ꝑmodū natua̓lē fic̄ alij hoīes ⁊ ſine vl̓la ꝓmiſſiōe natꝰ ē (Qui āt de libera).i. vxore ppͥa .ſ. yſaac (ꝑ r̄promiſſiōꝫ).ſ. diuina. qꝛ ex ꝓmiſſione āgeli ſaracōcepit. ⁊ cū mia̓culo. qꝛ pr̄ cētū ānoui erata mr̄ nonogita anoꝝ. (Queſūt ꝑ allegoriā dicta) ⁊ ꝑ ſenſū alterū ꝙ vidēʳ verba ſonae̓. Quia iā dieta dn̄t intelligi myſtice. qꝛ myſticuꝫſenſū habēt. Pro qͦ notādū ꝙ ē quadruplex ſacre ſcpͥturr ſenſus. Hiſtoricus qni factū narrat̉. Tropologicꝰcū ex hijs q̄ fcā ſūt aliqͣ faciēda oſtendūt̉. Allegoricꝰ cū ꝑ id qd̓ fcūꝫ ē aliquod futuꝝ intelligit̉. Anagogicusẜm Auguſtinuꝫ ē ꝑ que de ſuꝑnis ⁊eternis tractat̉ Verſus Litera geſtadocet. quod credis allegoia Moralisqd̓ agas. qͦ tēdis anagogia Hec eīſūt) .⁊. ſigͥficat (duo teſtamēta) .ſ. votus ⁊ nouū. (vnū quidē) datū .ſ. vetꝰteſtamētū (ī monte ſina) .ſ. qn̄ moyſi dedit dn̄s p̄cepta in duabꝰ tabulislapideis. (ī ſeruitutē generās) ſupploiudros qͥ tīore pene a ꝓmiſſiōe tꝑalium ẜui er̄t ⁊ obedierūt deo. nō filiabiter ſꝫ ẜuilit̓ (q̄ eſt agax) ⁊. q̄ ſigͥfica.ꝑ agar ācillā (Sina em̄ mōs ē in arabia) .ſ. minori ẜꝫ haymonē qui ſuamagnitudīe diu̓ſas ꝓuintias tāgit⁊ ſui extremitate vicinꝰ ē t̓re ꝓmiſſionis (qͥ ꝯiūctꝰ ē) .i. vicinꝰ ē (ei) .ſ. terre ꝓmiſſiōis (q̄ nūc ē ihrl̓ma ẜuit cūfilijs ſuis) Ly. .i. cuꝫ iudeis in ẜuitutelegꝭ (Illa āt ihrl̓m) .j. ecc̄a de gētibꝰcōgregata (q̄ ſurſū eſt) qͦ ad affectōꝫvl̓ ſpem celeſtiū (libera ē. Vin. i. inlibertate euangelij poſita eſt. (qͥ eſtmr̄ nrā) .ſ. ſpūalit̓ nos generās perbaptiſmū (Scriptū ē em̄) yſaie. liiij.(Letae̓ ſteril̓ qͥ n̄ parꝭ) Li .i. ecc̄a gētiū. de qua venit xp̄iaītas q̄ ea̓t ſterilis ab oꝑibꝫ boīſ an̄ aduētū xp̄i (erūpe) .ſ. ꝙͣtū ad gaudiū intrīſecū (a dāma) ꝙͣtū ad gaudiū extrīſecū (q̄ nōparturis) gor. i. ad generādū filiosxp̄o nō conaris (qꝛ multi filij deſerte) .i. de ẜuitute getilitatꝭ ad xp̄m cōuerſe q̄ an̄ eāt deſerta a deo ꝓpt̓ eiꝰ idolatriā (maglꝭ̓ꝙͣ eiꝰ q̄ habꝫ virū) .i. ſynagoge q̄ in mōte ſyna deſpōſata fuit deo ī ſuſceptōe legꝭ. Quia ſic̄ muliex regitur a viro. ſic ⁊ iudei a veteri teſtamento regebātur per legē moiſiNos autē fratres) ſcꝫ xp̄iani (ſecūdum yſaac) i. ad ſimilitudinē eius(promiſſionis filij ſumus) .ſ. genitiꝑ grāꝫ in baptiſmo (Sꝫ quō .i. quēadmodū (tūc is) .ſ. yſmahel (qui ſecundū carnē natꝰ fuerat: perſeq̄bat̉