apertis ſignorum indiciis: tanꝗͣ quibuſdā clamātibus præconibus uocarentur: ad ipſius ſacratiſſimæ & intemeratæ fidei & lumē redierūt. Quid plura dicā? Certe in generatione & generationē uix annūciarē quæ per illūdeus oſtendere uoluit: ut magnificaret eū: & colēdū exhiberet uniuerſis. Quā magnus certe eſt iſte tot faciēsmirabilia: cui certe nō eſt ſimilis ſecūdū opera ſua. Magna magnalia de hoc ꝑ mūdū reſonent extrema terraꝝſpacia rutilent ſua lucida ſigna. Iā tantoꝝ miraculorū multitudine corroboretur intemerata fides. Quot eniminfirmis integrā ſanitatē cōceſſerit poptatā: narrare cederet in īmēſum. Et tēpus & uita & oīs humanus deficeret ſenſus: ſi uellet oīa indagare quæ oꝑatus ē in diebus nr̄is: quæ auribus audiuimus: nec ſūt occulta a filiis hominū. Lætetur itaqꝫ totus fideliū cœtus & canticū læticiæ & exultationis deo cōcrepēt alta uoce: ꝙ ex eis ꝓſiliitſtella micās: cuius fulgentes lucis radii eos dirigūt ad cæleſtē patriā adeundā. Iſtius certe uita ſacratiſſima ē oī-bus diſciplina: mores ſunt ſui oīum fideliū inſtituta. Ad ſint hodie ſacræ matri eccleſiæ: & pro tanti filii receſſupiæ lachrimæ & pro tanta eius gloria inæſtimabile gaudiū. Liceat ergo inſtar piæ matris ei pias lamentatiōes īpēdere: cū tanto ſe cernit priuatā filio: uiduatā uiro: deſtitutā pugili: & capitaneo uitis ſuæ inciſa palmite. quāin agro fidei plantauit & coluit. Nō mihi quæſo īputet̉ filio tanto orbato patre: ſi præ dolore dāni tā inæſtimabilis: ea referā: quæ nō decēt. Sæpe nāqꝫ nimia cordis abūdātia plura hō loquit̉: ꝗͣ uellet. Quid heu chariſſi-mi patres & domini nūc uobis referā? Circūquaqꝫ ꝓſpiciēs: & ꝑgēs: ut ſi forte meū: quē dira mors abſtulit patrē Hieronymū inuenirē: & nō inuenio: quē diligit aia mea: huius amore lāgueo. Tædet animā meā uitæ meæquoniā ablata eſt uita mea: & excuſſus ſum ſicut locuſta: & exaruit uirtus mea: & lumē oculoꝝ meoꝝ extīctūeſt. Quale amplius erit mihi gaudiū īmundo: cū lumē meū uidere non poſſim? Obſcuratus eſt enī ſol meusEt luna nō ſtat ī ordine ſuo Cū luꝑis ꝗd faciet paſtoris priuata munimīe? Quō uiget arbor: radice detrūcata:Quid heu dira feciſti mors? Cui patrē recipiēs: filiū tam mēdicū in oībus bonis exulē dimiſiſti? O mors cru-delis non illi: ſed mihi: & pene toti eccleſiæ: quē ſurripuiſti athletam? Cur non diſtuliſti eū recipere? Quarealiquantulū non auertiſti faciem tuam ab eo? Scis quid feciſti. nunquid non deſideraſti. quæ tam uelociter anobis ſurripuiſti: ꝙ non ſit in mundo ei ſimilis in uirtute in doctrina in ſanctitate? Hic certe prīceps pacis: duꝫiuſticiæ: doctor ueritatis & æquitatis. Armiger intemeratæ fidei: contra hæreticos bellator fortis: cuius ſagittanunꝗͣ abiit retrorſum: nec declinauit clypeus eius in bello: & eius nunꝗͣ eſt auerſa haſta. Inclyti chriſtianorumplæbis flete: quoniam cecidit dux ueſter. Vox in rama ſonet: Tanti filii receſſum pie ploret eccleſia. lam cir-cundabunt eam canes multi: cōſilium malignantium obſidebit eam: quoniā longe factus eſt ab ea auxiliatoeius: Iam ad ſuam non aſpicit defenſionem. ſam tribulatio proxima ē: & nō ē qui adiuuet. lam in ſepulchro ia-cet protector ſolitus: nō certe exurget aduerſus malignantes in ea: Iccirco clama incilicio: & planctu pia materinduere uiduitatis ueſtes uiduatam filio. Heu uaticinabuntur pſeudo prophetæ: & prophetabunt uiſiones mēdaces: & fraudulentas diuinationes: & ſui cordis in nobis ſeductiones. Et certe nō erit qui reſiſtat eis. Siccatus ēenim fons uitæ: & uena diſparuit aquarum uiuentium. Sed tu quid dices chariſſime pater Damaſe? Vbi quemplus diligebas ꝗͣ te Hieronymus? Vbi tui norma itineris? Conſiliator: doctor: & rector quo abiit tuus? Quā-do quæſo ſcribes ei? Sine tuo ſum Hieronyme chariſſime conſilio uelut abſciſſum a corpore membrum. Scri-be ſcribe quæſo ne pigriteris: ut ſi tua locorum diſtantia poptata careo uiſiōe: ſaltē tua mihi adſit memoria frquens tuis aſſiduis litteris gratioſis. Teſte deo in nullo uiuentiū ut in me ſpei firmaui anchorā. Plora igit̉: plo-ra. Deducant oculi tui lachrymas ꝑ diem & noctē: quoniā defecit anchora tuæ ſpei. Aruit ſcribentis manus tanqͣ flos fœni: lā non erit tibi amplius eius memoria. Vox certe ſua dulcis & iocunda: quæ in fideliū auribus eratmel dulciſſimū: ſiliuit. Heu qualē amiſiſti conſiliatorem & adiiutorem. Certe iā in multitudine conſiliorū tuorum defeciſti. Nō erit ꝗ panē frangat tibi uitæ. Extincta eſt lucerna in medio eccleſiæ micans: ut nō uobis ſecſibi luceat. nō mundo: ſed cælo ſplendeat. Q uid ergo dicā? Cui conquærar? Vnde mihi in hoc ueniet auxiliūꝫut cōſoler? Certe ut intueor a domino factum eſt iſtud. Et ideo ſibi dicā: Cur bone leſu tam uelociter a tui ſponſa: quā in cruce moriens deſponſaſti tantū abſtuliſti filium ꝓtectorē cōtra eius hoſtes belligeꝝ? Forte uoluiſtieū tecū? Certe domine nō eo egebas: ut ipſa. Bene quidē ei ſubueniſti: ſed nos orphanos reliquiſti. Nō cōquæ-ror ꝙ aliud ꝗͣ iuſtū & æquū feceris: quoniā certe iā ipſe merebat̉ finē imponere huius uitæ laboribus & tecū e-ſe. ſed doleo ꝙ tantū incurrit dāmnū eccleſia: eo abeunte. Vtinā eū redderes: ut tuā regeret: ſtabiliret: & deſen-deret eccleſiā uelut prius: Quid bone domine eius deinceps faciēt filii iacentes: eſuriētes: circūeuntes fameliciciuitatē: ut canes non habentes qui eis panē frāgat? Sunt oues errantes non habētes paſtorē: diſcipuli ſine doctore: cæci ſine ductore. Heu pater pie Hieronyme nr̄æ ſuſtētationis baculus ubi es? Quid tuus faciet currusſine te dulcis auriga? Vbi cubas? Indica nobis. Cur es nunc terræ ſocius: ꝗ in te nihil uoluiſti eſſe terrenū? Bethleē Bethleem ciuitas Iuda quæ nō minorē de patricibus eccleſiæ retines: ꝗd feciſti? Redde nobis quē retines patrem. Sed & tu terra quare audes retinere hominem non tuum? qui nil oeſſit terrenum: nil carnale certe ſua redoluit caro. Suſpende & tu piiſſime Theodoſi tua in ſalicibus organa. Non pius ceſſet fletus: cum tui dilec̓tHieronymi recordaris: quem amiſiſti. Tanta deniqꝫ tibi inſit doloris affectio: ꝗͣta extitit dilectio. tanta ſit ſamētatio: ꝗͣtum damnum. Sed quæ poſſet mortalium explicare lingua quāta eo ſuperſtite aderat toti eccleſiæutilitas: quanta chriſtianorum ſingulis ſalubritas: quantum certamen: quantaqꝫ hæreticis deſtructio ac diſperſio? Hic certe omnibus chriſticolis amabilis erat: & decorus in uita ſua. Et ideo eius receſſu ſingulis flere ſicet: nec eſt qui ſe abſcondere uel excuſare poſſit. Ne igitur noſter nimis protrahatur ſermo ut breuiter concludam: quæ pro noſtro damno ad dolorem attinet: ut quæ ex illo proueniebat omnibus humilitas & exultatioexplicari non poteſt: ita dolorum eſt lamentatio. Ceſſet igitur dolor: abeat triſtitia: quibus tamen attin-