ens. Ille ueram habet charitatem: ꝗ nō tantum ꝓximos diligit ꝑ affectum cogitationis & carnis: ſicut ethnici &publicani faciunt: ſed ita diligit inimicum: ſicut amicum. In hoc uno poteſt homo agnoſcere: ſi manet in char-tate: ſi ab eo diligit̉: ꝗ ei aduerſatur. Certe hic ꝗͣplurimū aīaduertēdū ē. Sunt ꝗͣplurimi: ꝗ diligunt: ſed male. Intantū .n. aliquē diligūt: ut dilectionē dei ꝑdāt. Qui aliꝗd ſupra dominū diligunt: deo nō ſunt digni. In cuncti:uirtutibus reꝗrit̉ tēperātia. Virtus ſemꝑ uult medium. Nimis diligere malū eſt. minus diligere malum ē. ſecut ius exigit diligere bonū ē. Oīs dilectio quæ nocet: uitanda ē. ꝑꝑ nimiā dilectionē aliqui in luxuriā ceciderūtꝑꝑ modicā aliꝗ in inuidiā deuenerūt. Multi oratiōes & dei obſeꝗa dimiſerūt. Hoc ꝗppe agit ſuꝑfluus amor: utquē diligit: ſemꝑ uidere uellet. Nimius & ſtultus amor ignorat ſiꝗdem iuſticiā & ueritatē: rōne caret: modū neſcit: neqꝫ aliud cogitare pōt: ꝗͣ qd̓ diligit. Amor iſte non accipit de impoſſibilitate ſolatiū: neqꝫ ex difficultate rmedium. Impoſſibile ē hominē ꝗ talē hēt amorem: deo poſſe acceptabiles or̄ones facere: aut placere. Hic amornō ē charitas: ſed ſtultitia. Oēs nr̄os debemus diligere frēs ſicut & noſmetipſos: ita tamē ut uitia nō diliganturPunire malū charitas eſt. plus meliorem diligere iuſtum, Sic diligendi ſunt hoīes: ut bonitas exaltetur: & uitiideturpet̉. Vera charitas exigit: ut deum diligamus: ex toto corde: & ex tota mente tua: & ex totis uiribus nr̄is& ita ſingulariter: ꝙ cum deo nihil aliud diligamus: & ꝓximū noſtrū ſicut nos. In iſtis duobus mādatis tota pēdet lex & ꝓphetæ. Qui ſine charitate ē: ſine deo ē: ꝗa deus charitas eſt. & charitas deus ē: ꝗ manet in charitateī cælo iā cœpit habitare. In cælo una eſt charitas oīum btōꝝ. Vbi charitas uera ē: ibi īuidia nulla ē: ibi ābitio nulla cognoſcit̉ nec murmuratio: nec detractio: nec irriſio: ſed ē oībus una & eadē uolūtas. Hoc ſcitote frēs: ꝗa ſi nōhētis charitatē ꝑfectā ſub diabolica ptāte eſtis: nec ultra uobiſcū deus habitat: & q̄ ſine deo ē: ī inferno ē. Iccirco prædilectiſſimi mei filii hortor uos: dum tēpus hētis: ne in uacuū gratiā dei recipiatis: gr̄a dei data ē oībus ꝑmortē filii eius. Dū tꝑe iſto breuiſſimo uiuimus. ſeminemus: ꝗa poſtrnodū ſuo tꝑe metemus. Breues dies hoīsſunt: Præcidit uelut a texēte uita nr̄a: tanꝗͣ fur mors uenit. Cū mortuus fuerit hō: nō ſimul deſcēdit cū eo gloriadomus eius: Diuites in bonis ꝗͣuis minimis ducūt dies ſuos: & ī pūcto ad īferna deſcēdūt. Oꝑa cuiuſlibet ſequūtur illū. Perraꝝ ē: ut hoīs cuius ſꝑ mala fuit uita: bona fuerit mors. Siue malū ſiue bonū tꝑe iſto fecerimus: illudpoſt finē mortis inueniemus. Nō expectetis ꝗa tēpus iſtud acceptabile ē. Dū lucē hētis nō ambuletis in tenebris: Qui ambulat in tenebris neſcit quo uadat. Lux ur̄a Chriſtus eſt: quæ lucet in tenebris: & illuminat oēnhoīem uenientē in hūc mūdū. Vt ergo filii lucis ſitis: & tenebræ uos nō cōpræhēdant: ad ipſum accedētes lapi-dē uiuū: ab hoībus quidē reprobatu: a deo aūt electū: & ipſi tanꝗͣ lapides uiui ſuperædificamini: & in oībus ex-hibeatis uoſmetipſos ſicut dei miniſtros in multa patiētia: in tribulationibus: in neceſſitatibus: in anguſtiis: inplagis: in carceribus: in ſeditionibus: in laboribus: in ieiuniis: in caſtitate: in ſcīa: in lōganimitate: inſuauitate: inIpū ſcō: ī charitate nō ficta: ī uerbo ueritatis: ī uirtute dei. Nō ſit inter uos mēdaciū. oīs uir mēdax abominabi-lis ē deo. Eſt .n. deus ueritas: & ueritati obſtat mēdaciū oē fugiatis uerbū ocioſum: de quolibet enī uerbo ocioſo& uano reddemus deo rōnē. Silētia diligite: ubi multiloꝗū: ibi ē frequēter mēdaciū. ubi mēdaciū ē ibi pctūm.Sermo indicat qͣlis eſt hō. In ore ſacerdotis uel monachi nullū unꝗͣ ſit uerbū: in quo nō ſonet Chriſti nomē ſēpdiuinā ruminet legē. Etenī ꝗ in lege domini meditabit̉ die ac nocte nō abiēs in cōſilio īpioꝝ: neqꝫ in uia pctōserit tanꝗͣ lignū plātatū ſecus decurſus aqͣꝝ: cuius folia nō decidēt: ſed dabit fructū in tꝑe ſuo: & oīa quæcūqꝫ fecerit ſꝑ ꝓſpabunt. Certe nil tā nocet hoī: ꝗͣ mala ſocietas. Talis .n. efficit̉ hō: qͣliū ſocietate fruit̉. Nunꝗͣ cū agnoIupus habitat. Vir certe caſtus luxurioſi ſocietatē aufugit: Pluſꝗͣ impoſſibile puto uiꝝ diutius in bonis ꝑͥmanere operibus ꝗ maloꝝ aſſidua cōuerſatione utit̉. Cū ſcō pſalmiſta uociferat ſanctus eris: & cū uiro īnocēte īno-cēs eris: & cū electo electus eris: & cū ꝑuerſo ꝑuerteris. Sicut .n. mala nocet cōuerſatio: ita bona ꝓdeſt. Nil pōhuic cōparari theſauro. Qui bonā inuenit ſocietatē: uitā inuenit: diuitiis affluit: Certe uere dicā: praro hō uebonus uel malus efficit̉ niſi ob ſocietatis cām. Pueri cor tanꝗͣ tabula: in qͣ nihil pictū ē fore dr̄. Illud ergo qd̓ aſocietate recepit uſqꝫ ad ſenectā retinet: ſiue bonū ſiue malū ſit. Raro cū iuuene iuuenis hītet. Nā ignis ſi apponat̉ igni calorē nō extinguit: ſed enutrit. Sē ꝑ uir quē delectat ſapientia: ſe maiori ætate & ſapiētia ſocius exiſtatAlioquin ſi ſibi ſimili ſociet̉ aſſidua ſocietate de ſtultitia ī ſtultitiā dilabet̉. Ante oīa aūt filii mei nolite iurareoīo: neqꝫ ꝑ cælū: neqꝫ ꝑ terrā: neqꝫ ꝑ aliud quodcūqꝫ iuramētū: Sit aūt ſermo ueſter ē ē. nō nō. Cuius in ore fre-quēs ſonat iuramētū ī ipſo hoīe ꝑua ē dei cognitio & dilectio. Si nō ē qd̓ iuro: deū eē nego. Præceptū. n. dei ꝓhibet. Nō aſſumatis nomē dei ī uanū. Or̄onibus īſtate cōtinuis. Multū ualet frequēs or̄o & deuota. Or̄o hoīem aterra ſubleuat ad cæleſtia uehit: & facit hoīem cū deo loꝗ. Gr̄as ab eodē obtinet: dūmodo ſit deuota & mixta lachrymis. Multū ualet frequēs cōſꝑſa lachrymis ad ꝓmeredā diuinā clæmētiā ad exauditionis beneficiū. Obtinuit Ezechias ſtatī gratiā a domino ſuis lachrymis & or̄onibus ut mutaret ſentētiā quā ſibi dixerat. Liberauitdominus Suſannā a iudicio diræ mortis ꝑꝑ or̄onē & lachrymas. Or̄onibus Heliæ cælum dedit pluuiam ꝗdclauſum fuerat tribus annis & ſex mēſibus. Si quo egētis petatis a domino or̄onibus & lachrymis in fide nihi-dubitantes. Quia q̄ fidē uerā hēt: ut granū ſinapis ꝗcꝗd petierit: fiet ſtatim illi. Idē dominus ē diues in oībus:q tūc erat: & nūc ſpes ur̄a: gaudiū ueſtꝝ: cogitatio ueſtra: & oē deſiderium ur̄m ſit ſꝑ deus: quoniā ex ipſo: & īipſo: & ꝑ ipſū ſt̄ oīa: ī quo uiuimus: ꝑ quē mouēur: & ſumus: ſine quo nihil pēitus ſumus. Iā filii mei nōmultaloquor uobiſcū. Vēit .n. hora: ad quā natus ſū: Hac cōditiōe huc uēi: ut exirē. Nūqͣ natus fuiſſē ſi mori nō debuiſſem. Suo ꝓprio nō peꝑcit dominus filio: ſed ꝓ nobis oībus fecit eū mori ī crucis ſtipite ꝑ cuius mortē mors noſtra mortua ē. Nēo. .n. nr̄m ſibi uiuit uel morit̉. Siue n. uiuimus, ſiue moriur: domino moriur. ſiue ergo uiuimoſiue moriur: dn̄i ſumus. In hoc .n. uocatus chriſtus uiuoꝝ dus & mortuoꝝ. Si .n. Chriſtus mortuus ē. certe nōſeruus maior dn̄o ſuo: iccirco & nos moriēur. Si .n. reſurrexit habemus ſpem firmiſſimā: ꝙ & reſurgemus. Et