non curo quid de me loquant̉ homines: certe apoſtolus prouidebat bona non ſolum coram deo: ſed etiam cor-hominibus: ne per illū nomen dei blaſfemaret̉ in gentibus: nec uolebat ſe iudicari ab infideli conſcientia. Si ſcar-dalizat inquit eſca fratrem: in æternū carnem non manducabo. Tolle igit̉ occaſionem/ uolentibus occaſionem.Nam caſtigare uidet̉ alium quiſquis ab eius conuerſatione diſſentit. Sic & nos in iſta prouidētia ædificato monaſterio & diuerſorio prope ſtructum: ne forte & modo loſeph cū Maria bethleem ueniens non inueniat hoſpitium. Tantis de toto orbe confluētibus turbis obruimur monachoꝝ: ut nec cœptum opus deſerere: nec ſupra uires ferre ualeamus. Vnde quia nobis illud de euangelio contigit: ut futuræ turris non ante computaremus im-penſas compulſi ſumus fratrem Paulinianum ad patriam mittere: ut ſemirutas uillulas quæ barbaroꝝ manuseffugerunt: & parentū cōmunium cineres uenderet: ne cœptū ſanctoꝝ miniſterium deſerentis riſum maledicis& æmulis præbeamus. Vnde oīa plena periculis: oīa plena ſunt laqueis. Incitant cupiditates: inſidiant̉ illecebra-blandiunt̉ lucra: dāna deterrent. Amaræ ſunt obloquentium linguæ: nec ſemper ueracia ſunt ora laudantium.Inde ſæuit: odit: Hinc decipit officium: & facilius eſt uitare diſcordem: ꝗͣ declinare fallacem: Silua ſuccreſcit ut poſtea recidat̉. Ideo ager ſerit̉: ut metat̉. Iam plenus eſt orbis: terra nos non capit: quotidie bella ſecant: morbi ſub-trahunt: naufragia abſorbent: & nihilominus detrahimus & litigamus. Vides quoqꝫ in eccleſia imperitiſſimosquoſqꝫ florere. & quia nutrierunt frontis audaciam: & nobilitatem linguæ conſecuti ſunt dum nō recogitant ꝗdloquantur prudentes ſe & eruditos arbitrantur: maxime ſi uulgi fauorem habuerint: qui magis dictis leuioribuscōmouentur. Et econtrario uides eruditum uirum in obſcuro latere: & perſecutiones pati: & non ſolum in populo gratiam non habere: ſed inopia & egeſtate tabeſcere. Hæc autem fiunt: quia non eſt meritorum retributio: ſedin futuro.¶ De iuramento uindicta mendacio ſtultiloquio prohibendo. Cap. xxIxiſti. n. ni fallor iure te mala malis reddere: & cū iurantibus iurare debere: quia aliquando iurauit do-minus: aut mala malis reſtituit. Scio primū non oīa nobis conuenire ſeruis: quæ domino conueniūt: nein cōparatione famuloꝝ domini uideat̉ iniuria. Alioꝗn forſitā reclamare incipimus. Cur non e uirginbus ſed de aliis mulieribus generamur? aut cur mortui noſtri tertia die non reſurgūt? Iurauit ſcio ſæpe dominusqui nos iurare prohibuit. Nec ſtatim ex hoc temere blaſfemare debemus: ꝙ alios uetuerit dominus: qd̓ ipſe fa-ciebat. quia dici nobis poteſt: Iurauit dominus qͣſi dominus: quē iurare nemo prohibebat. Nobis qͣſi ſeruis non licet: qui domini noſtri lege iurare uetamur. Veꝝ ne in eius exemplo ſcandalū patiamur: ex quo tēpore nos iura-re noluit: nec ipſe iurauit. & qͣliter de iuramenti cauſa breui ſermone ſatiſ factū eſt. Ita .n. ad uindictæ negociumhunc eundē ſenſum: facie proſpici poſſe ſufficere: ꝗa aliud eſt nūc tēpus gratiæ: in quo plenitudo perfectionis aduenit. Aliud fuit legis. aliud prophetaꝝ dicente domino audiſtis ꝗa dictū eſt antiꝗs ne occiderent. Ego aūt pro-fecto præcipio: quæ in ordine euangelii digeſta ſuo loco lector īueniet. Ex quo .n. filius dei filius hominis factuseſt: ex quo uetus fermentū iudaicæ traditionis eſt factū noua comperſio: ex quo agnus non in figura ſed in ueritate comedit̉. Ex quo ſecundū apoſtolū uetera tranſierūt: & facta ſunt oīa noua: ex quo iuſſum eſt imaginē terreni hominis deponere: & aſſumere formā cæleſtis: ex quo cōmortui ſumus: ex quo uirtutibus conſurreximus inChriſto iurare non diſcas: mentiri ſacrilegiū putes. Admonendi itaqꝫ ſunt oēs ut diligenter periuriū caueant nonſolū in altari: ſeu ſanctoꝝ reliquiis: ſed etiā in cōmuni loquela. Omne. n. quod non ædificat audientes in pericu-lū loquentiū uertit̉. ueritas ꝗdem claudi & ligari poteſt: uinci non poteſt: quæ & ſuoꝝ paucitate contenta eſt: &multitudine hoſtiū non terret̉: poſſunt homines ꝗͣuis iuſti aliqͣ ſimulare pro tēpore ob ſuā aliorūqꝫ ſalutē. Con-ſideremus ergo ꝗd loquamur: ꝗa pro omni uerbo ocioſo reddituri ſumus rationē in die iudicii. Verbū ꝗdē ocioſum eſt quod ſine utilitate dicentis & audientis profert̉. Stultiloquiū aūt æſtimo non illoꝝ tantū qui aliqͣ turpianarrant unde riſum moueant: & fatuitate ſimulata magis illudant illis ꝗbus placere deſiderant: ſed etiam illorūqui prudentes ſæculi putant̉: & de rebus phyſicis diſputantes dicunt ſe arenas littoꝝ: guttas oceani: & cæloꝝ ſpatium: terræqꝫ punctum liquido comprehendiſſe.¶ De patientia reconciliatione & mortuis non lugendis. Cap. xxii.Vnc iā nobis de patientia & eius bonis loquēdū eſt. Eſt igit̉ patientia oīum iniuriaꝝ & paſſionū tolerātia: & expectationū oīum ſine præcipitatione ſufficientia: quā ſiꝗs intellexerit & habuerit contraria ui-tæ grauia baiulat: bona oīa continet: ſororē habet ſpem: & affines eius ſunt res bonæ oēs. patit̉. n. libēterꝗa ſperat: ſperando tolerat. Impatienter. n. fert̉ quod nō ſperat̉. Omni aūt uirtute patiētia perfert: quod ſpe præunte dignoſcitur. aut ſi ſpes fructus patientiæ ſubſequit̉. Hæc matre gaudet fide: & gubernaculū habet deū: conſcientiā: genus: & propinquitatē: inde glorioſi teſtes efficiunt̉: dum fide pleni: dum dei timore ſolliciti: dum continentiæ diſcipuli: dum filii ſpei duce patientia reperiunt̉. deinde cohæredes Chriſti: dū illū uſqꝫ ad mortē patientiæ uirtutibus imitant̉. Vnde tu paſſus iniuriā taceas. Iram uince patientia. Sanctus .n. amor impatientiā nō ha-bet. Manſuetudo nāqꝫ nulla paſſione turbat̉: & ſpecialiter ira & furore non rumpit̉: quā qui habuerit beatitudi-nē conſequet̉ uoce domini promiſſam: ut terram poſſideat. i. imperet & dominetur corpori ſuo. Nulla .n. res itainebriat ut animi perturbatio. eſt triſtitia quæ ducit ad mortē: eſt quædā ira quæ iuſticiā dei non operat̉: & fu-rori proximæ mentis ſuæ impotē facit in tantū ut labia tremant dentes concrepent: uultus quoqꝫ pallore mute-Animi uera læticia interdū dolores corporis mitigat. quod ſi ad ægrotationem accedat ægritudo animi: duplica-tur infirmitas. Dicit quoqꝫ apoſtolus Sol non occidat ſuper iracūdiā ueſtram. Q uid agemus in die iudicii quo-rum ira non unius diei: ſed tantoꝝ annoꝝ ſol teſtis erit? Igit̉ miteſcat ſæuitia: manſueſcat iracundia: remittant ſibi inuicem culpas ſuas: nec ſit exactor uindictæ qui petitor eſt ueniæ. Grandis offenſa eſt nolle placare offen-