pauperibus diuidant: ꝗͣ illi qui poſſeſſionibus uenditis ſemel omnia largiantur: non a me ſed a domino reſpondeat̉. Si uis perfectus eſſe & cætera. Nec a ſuo ſtudio monachi retrahendi ſunt linguis uiperæ: morſu ſæuiſſimoꝗbus argumentaris & dicis: Si oēs ſe clauſerint & fugerint in ſolitudinē: quis celebrabit in eccleſiis? quis ſæcula-res homines lucrifaciet? ꝗs peccantes ad uirtutes poterit cohortari? Hoc .n. modo ſi oēs tecū fatui fuerint: ſapien-eſſe quis poterit? Si uirgines oēs fuerint: nuptiæ nō erunt: interibit genus humanū. ſed rara eſt uirtus: nec a pluribus appetit̉. Et utinā hoc omnes eſſent quod pauci ſunt. de ꝗbus dicit̉: Multi ſunt uocati: pauci uero electi. ideolicet paruulus ex collo pendeat nepos: licet ſparſo crine & ſciſſis ueſtibus ubera ꝗbus te nutrierat mater oſtendatlicet in lumine pater iaceat: percalcato perge patre: ſiccis oculis ad uexilū crucis euola: pietatis genus eſt in hacre eſſe crudelē. Gladiū tenet hoſtis ut me perimat: & ego de matris lachrymis cogitabo? Delicatus es frater cha-riſſime: ſi hic uis gaudere cū ſæculo: & poſtea regnare cū Chriſto. Multa nos facere cogit effectus. & dum ꝓpinquitatē reſpicimus corpoꝝ: & corporis & animæ oſtendimus creatorē. Qui amat patrē aūt matrē ſuper Chriſtum: nō eſt deo dignus. Vnde diſcipulus ad ſepulturā patris ire deſiderans: ſauatoris prohibet̉ imperio. Quāti monachoꝝ dum patris matriſqꝫ miſerent̉: ſuæ aīas perderūt. Super patre & matre pollui nō licet: quanto ma-gis ſuper fratre: ſororibus: conſobrinis: familia: ſeruulis? Genus regale & ſacerdotale ſumus. illū attendamus pa-trē: qui nunꝗͣ morit̉: & qui ideo uiuens mortuus eſt: ut nos mortuos uiuificaret. Sola cauſa pietatis eſt: ubi nullacarnis notitia eſt. Honora patrē tuū: ſi te a uero patre non ſeparat. tādiu ſcito carnis copulam: quādiu ille ſuū nouerit creatorem. Alioquin Dauid protinus tibi canet. Obliuiſcere populū tuū & domū patris tui: & concupiſcetrex decorem tuū: quonia ipſe eſt dominus deus tuus. Grande præmiū eſt parentis obliti ꝗa concupiſcet rex decorem tuū. Solent etenī miſeri parentes & non plenæ fidei chriſtiani deformes & aliquo membro debiles filiosꝗa dignos matrimonio non inueniūt: religioni tradere. ſed ſi tu perfecta eſſe deſideras: exi cū Abraham de patriatua: & de cognatione tua: & perge quo neſcis. & ſi habes ſubſtantiā uende: & da pauperibus. ſi non habes grandionere liberatus es: nudus Chriſtum nudū ſequere. Duꝝ: grande: difficile: ſed magna ſunt præmia. magis. n. quilibet labor ſuſcipit̉: ſi ante oculos præponat̉ ipſius laboris utilitas. ſed & nauigantibus longe ſerenitas ſpem pol-licet̉: nauis ualida & diuturna tempeſtas. Sectemur ergo nos mulierculas: ſexus nos doceat infirmior. quātæ diuitijs pariter ac nobilitate pollentes (nolo eaꝝ uocabula dicere: ne uidear adulari relictis facultatibus pignori-buſqꝫ contēptis) hoc factu facile iudicarunt: quod tu putas proprio timore difficile? Vnde habeto in ſimplicitatem colūbæ: ne cuiꝗͣ machineris dolos: & ſerpentis aſtutiā ne alioꝝ ſupplanteris inſidiis. Non multū diſtat in ui-tio uel decipere: uel decipi poſſe chriſtianū. At illa tibi ad hoc de uariis floribus lumen exornent. Coluber ad bibendū ueniens in aqua uenenū deponit: ne eum uenenū aqua concretū occidat. nudū hominem timet: caput tamen ſuū cælat quando percutit̉: ubi ſcit eſſe mortem ſuā. Serpens ꝗdem ſi calamo percutit̉ morit̉: ſi uero iteripercuciat̉ confirmatur. Hyemali tempore infirmior efficit̉: & a fontibus deuincit̉. igit̉ ante hyemē circa ſe ſeg-tes colligit: ut illis eſcam præbeat. Anguis quando ſenuerit perdit aſpectū: & ſi uoluerit redire ad iuuentutem ieiunat. xl. diebus: ut laxet̉ pellis. & ſic anguſtū foramen perꝗrit: ut dum nitit̉ inde exire: pellē ſenectutis dimittat.Pellicani cū ſuos a ſerpente filios mortuos inueniunt lugent: & ſe & ſua latera percutiunt: & ſanguine excuſſo accorpora mortuoꝝ ſic reuiuiſcunt. Aꝗla quoqꝫ cū ſenuerit grauant̉ eius pēnæ & oculi: & quærit fontem: & erigitpēnas: & colligit in ſe calorem: & ſic oculi eius ſanant̉: & in fontē ter ſe mergit: & ita ad iuuentutē redit. Multa dicunt̉ in ſcripturis: quæ uident̉ impoſſibilia: & tamen uera ſunt. nihil. n. dicas impoſſibile: ubi eſt uirtus altiſſiminihil de humana fragilitate cogites: ubi plenitudo adeſt deitatis. Sed ꝗd te ad iugū domini præſentis uitæ ꝓuo-care exemplis conor: cū nullū pene ſciamus fuiſſe ſanctoꝝ: qui procelloſum huius tēporis agonē abſqꝫ tribulatione & tempeſtate tranſierit? Sic etenī bellator uulneris dolorem aut contēnit: aut neſcit: dum uiuacitatis ſenſi-bus ſolā uidet̉ cogitare uictoriam. Et qui hyemis tēpore uadit ad balnea: prius aſperitatē frigoris nudus patien-ter excipit: ꝗa eū futuri calefactio conſolat̉: oīumqꝫ creaturaꝝ difficile propter deum exultatio aliqͣ niſi mœrorepræeunte ſuccedit. Sit ergo in nobis tanta futuroꝝ fides: ut admodū non ſentiamus nos illa ſuſtinere quæ pati-mur: ſed ea potius arbitremur nos obtinere quæ credimus. Quāta aūt apud deū merces: ſi in præſenti hominespræciū non ſperarent? Quātis ſudoribus hæreditas caſſa expetit̉? minori præcio margaritū Chriſti emi pote-rit. Finis militiæ tuæ erit regnū non terræ & tꝑis: ſed æternitatis & cæli. Nihil eſt fili quod poſſit aut debeat præferri ei: qui eſt uerus dominus & uerus pater & imperator æternus. Cui .n. rectius uitā noſtrā impendimus: ꝗͣ ill-a quo ipſam accepimus? & cui eā debemus uſqꝫ ad finem: ꝗa ipſius beneficio uiuimus? Vnde ſi maluerimus Caſari militare ꝗͣ Chriſto: poſtea nō ad Chriſtū ſed ad gehēnā tranſferemur. Igit̉ nec affectū nec patriā nec hono-res nec diuitias præferre debemus: ꝗa ſcriptū eſt. Præterit huius mūdi figura. & qui hunc mūdū dilexerint: cummūdo peribunt. Illi ergo militemus: qui militantibus ſibi gloriā uitæ æternæ: honorē regni cæleſtis: diuitias hæreditatis ſuæ: & diuinæ cognitionis conſortiū perēne largit̉. Nam nullus rex terrenus totius orbis dominus eſt.Chriſtus aūt totius mundi rex eſt: ꝗa oīa per Chriſtum facta ſunt. Et ꝗa regnū cæloꝝ uim patit̉: & uiolenti rapiunt illud: talis uiolentia deo grata eſt: quæ neminē concutit: nullius dāno īnitit̉. in hanc rapinā manus tuas mitte: quæ crimen non habet: & confert ſalutem. Sollicitudines. n. noſtræ carnales quanto cariores ſunt: tanto plusnos diſcruciant & fatigant. ac proinde nunꝗͣ in carnalibus affectionibus ita reꝗeſcit animus: ut cruciatu careatdum neceſſitudines ſuas aut bonas amet cū amittendi metu: aut malas odit cū amittendi uoto: in utroqꝫ ſuſtinē-dis miſeriis ſemper obnoxius eſt. Cōmuta ergo in melius uitam tuam: ut æterno deo incipias militare: & deumhabeas protectorem: Sunt tamen multi qui non metu pœnaꝝ: ſed benedictionū & repromiſſionum deſideri-uenient ad ſalutem. Nihil .n. eſt dignius ꝗͣ ut homo ſit auctoris imitator & ſecundum modum propriæ uolunta