cam uiuā eſurientibus ueram uitam. Vnus ueſtrū audiuit ut dicat introibo ad altare dei: ad deum qui lætificatiuuentutem meā. Et alter ab eodem propheta didicit dicere: ſingulariter ego ſum: donec tranſeam. Ergo quia ſicelecti eſtis: & dilecti domino: ut alter alterius onera portetis. & charitate perfecta qua inuicem uos paſcitis: ſuſti-netis: inſtruitis: locupletatis: adimpletis legem Chriſti: orate pro nobis. conſerite ualidas orationum manus: ut ſuperetis multitudinem peccatoꝝ noſtroꝝ. Ob hoc .n. miſericors & miſerator dominus peccatoribus ſuis ſanctornotitiā charitatēqꝫ procurat: & donat: ut etiam in excuſabiles reos præpotens aduocatio meritis dānationis abſoluat. Maneatis in regno domini: qd̓ intra uos fecit eſſe per inhabitātem in uobis arabonem ſpiritus ſancti. in quoclamatis Abba pater: Benedicti domino filii pietatis & pacis & luminis.¶ Militem hortat̉: ut relicta ſæculi militia plena diſcriminis æterno regi incipiat militare: perēne præmium ſu-ſcepturus: nec eum aut auri cupiditas: nec flos retardet ætatis: quæ tanꝗͣ fœnum ſunt occaſura.T ſi ignotus tibi ſim facie: iam tamen de corde cognoui: ꝗa filius meus in domino chariſſimus Victor referens mihi religioſam uitā tuam: fecit ut te ꝗͣuis abſentē cognoſcerem: & ſicut conſortē futuꝝ in Chri-ſto diligere inciperē. Retulit .n. mihi qūo & in militia ſæculari: in qua adhuc tu teneris: ſocius & ſecuto-contubernii tui fuerit. Vnde magis præſumpſi ſcribere ad te per ipſum. Spo etenim te ex eadem uia ad uiā no-ſtram eſſe uentuꝝ. quādoquidē iſtū de tuis ſociis ad nos præmiſiſti: quē pro pignore tuo eccleſia tenet. ut te poſeum capiat. Nihil .n. eſt benedicte fili: qd̓ poſſit aut debeat præferri ei qui eſt uerus dominus & uerus pater & ī-perator æternus. cui .n. rectius uitam noſtrā impendimus: ꝗͣ illi a quo accepimus: & cui eam uſqꝫ in finem debe-mus? ꝗa ipſius beneficio uiuimus. Si tamen in hoc ſæculo ipſi militauerimus: tūc ad ipſum tranſire merebimur.ꝙ ſi magis dilexerimus hoc ſæculū: & maluerimus Cæſari militare: ꝗͣ Chriſto. poſtea non ad Chriſtū: ſed ad ge-hennā tranſferemur: ubi principiū huius ſæculi uertit̉ cauſa. Ideo nec affectū: nec patriam: nec honores: nec diuitias deo præferre debemus: ꝗa ſcriptū eſt. Præterit huius mundi figura. & qui hunc mundū dilexerint: cū ipſo &peribunt. Ideo ipſe dominus in euāgelio conteſtat̉ & dicit. Qui amat patrem aut matrē plus ꝗͣ me: nō eſt me dignus. & qui non accipit crucē ſuā: & ſequit̉ me nō poteſt meus eſſe diſcipulus. De diuitiis aūt ſæculi huius: quaꝫperdā pro ſummo bono & neceſſario amplectunt̉: & diligunt: ita dicit. Quia non proderunt theſauri iniꝗs: iu-ſticia aūt eripit a morte. Et iteꝝ per prophetā dicitur. Exterminati ſunt oēs: qui exaltati fuerant auro & argentoIn euangelio quoqꝫ clamat: atqꝫ prædānat diuites ſæculi dicens. Ve uobis qui ſaturati eſtis: quia eſurietis. Ve uobis qui ridetis nunc: quia lugebitis & flebitis. Noli ergo diutius diligere hunc mundū neqꝫ militiā eius: quia ſecūdū ſcripturæ auctoritatem inimicus dei eſt: quicūqꝫ eſt amicus ſæculi. & qui militat gladio: mortis miniſter eſt.Qui aūt ſuū uel alienum ſanguinē fundit: hic recipiet fructū ſtipendioꝝ. Aut .n. exitu mortis tenebit̉ reus: autcrimine: ꝗa neceſſe eſt ut miles in bello: in quo tamen non tā pro ſe ꝗͣ pro alio dimicat: aut ſuā mortem uictus in-ueniat: aut mortis cauſam uictor acquirat. ꝗa uictor eſſe non poterit: ſi effuſor ſanguinis ante non fuerit. Ideo di-cit dominus. Non poteſtis duobus dominis ſeruire. Sed ꝗa uni deo ſeruiēdū eſt: facile puto poſſe diſcerni: cui potius ſeruiri debeat: deo an māmonæ: Chriſto an Cæſari: cū ipſe Cæſar Chriſti ſeruus ſtudeat eſſe: ut aliquaꝝ gen-tiū rex eſſe mereat̉. Neqꝫ .n. quicūqꝫ rex terrenus totius terræ dominus eſt. Chriſtus aūt totius mundi rex eſt: ꝗoīa per ipſum facta ſunt: & ſine ipſo factū eſt nihil: & ipſe eſt rex regū: & dominus dominantiū. ipſe in terris: inmari: in abyſſis oīa quæ uult facit. Hunc igit̉ ſeqͣmur: huic militemus: cui coniunctus nunꝗͣ diſiungit̉ miles: qumilitantibus ſibi gloriā uitæ æternæ: honorē regni cæleſtis: & diuitias hæreditatis ſuæ: & diuinæ cognitionis cō-ſortiū perēne largit̉. Scriptū eſt aūt, qui pecuniā diligit: non iuſtificabit̉. & qui terrenas poſſeſſiones cōcupiſciin illis ſicut ſcriptū eſt implanabit̉. Nā in eccleſiaſtico per Salomonē loquit̉ diuina ſapientia. quia multū ditatiſunt in auri cauſa: & facta eſt in facie illius perditio ipſoꝝ. Lignū inquit offenſionis eius eſt auꝝ: & deiicit illos qſectant̉ illud: ſed non oīs niſi imprudens diſperiet in illo. quā ob rē fuge ab illo fili: ſicut a facie ſerpentis: credensChriſto: qui in euāgelio teſtat̉ oībus hoībus: quia non in abundantia cuiuſqͣ uita eſt ex his quæ poſſidet. Sed teforſitā ætatis tuæ fiducia: & ſtipes dignitatū uel diuitiaꝝ augmenta ſollicitant. Velut dicas: adhuc iuuenis ſum-& in tēpore licet ut parūper militē: & uxorē ducā: & filios habeā: & poſtea deo ſeruiā. Ad hæc tibi reſpondet norego: ſed dominus: qui loquit̉ in prophetis & apoſtolis ſuis. & propheta dicit: ne tardaueris conuerti ad dominūnec differes de die in diē: ne ſubito ueniat ira illius. In euangelio aūt quo ardore properandū ſit ad conuerſionēoſtendit. Ad diebus aūt Ioannis uſqꝫ ad hodiernū diē uim patit̉ regnū cæloꝝ: & qui uim faciūt: rapiūt illud. Taſis uiolētia grata eſt: quæ neminē cōcutit: nullius dāno cōmittit̉. In hāc rapinā manus tuas uerte: quæ crimē nonhabet & cōfert ſalutē. Et ꝗd tibi militariū ſtipendioꝝ curatiōes: cū inuidia uiolentiæ curare? cū forſitan pro tuahoneſtate etiā debitoꝝ moderatus exactor ſis: cū ſine cuiuſqͣ inuidia: & cū dei gratia poſſis eſſe uiolentus: ut rapias regnū cæloꝝ. qd̓ ſi patit̉ & gaudet Chriſtus inuadi: qui pro abundātia charitatis & potētiæ ſuæ capax eſt lar-giendi qͥd̓ tenet: & qd̓ donauerit obtinendi: nā quādo ſanctis ſuis in regno ſuo regnare cōceſſerit: ipſe regnabitin illis quos conſortes regni cæleſtis aſſumpſerit. Scriptū eſt. n. & regnum dei cū ſanctis fore: & ipſos ſanctos eſſregnum dei. Quod propitio deo cū conuerſus fueris: & legendo cognoſces: & credendo intelliges. De ætatis autem flore primo ꝗs audeat gloriari? Admonet diuina ſcriptura dicens: Oīs caro fœnū eſt: & oīs claritas eius utflos fœni: aruit fœnum: & flos decidit. Sermo aūt domini manet in æternū. Ideo propheta: illa potius in quibusæterna corporis rediuiui gloria poſt reſurrectionem poſſit manere deſiderans clamat: ꝗͣ amabilia ſunt tabernarūla tua domine uirtutum: concupiſcit & deficit anima mea in atrio domini: & de uinculis coniugalibus & cæte-ris temporalium reꝝ tam ſpinoſis: ꝗͣ inanibus curis apoſtolus: in quo Chriſtus loquitur: admonet/ ne in longumhuius ſæculi tempus irrita uota mittamus: & cognoſcere nos iubet: quia tempus breuiatum eſt: & dicit: Relquum eſt