concordes quidem ſed credulas animas: maliloqui lingua diſſociat. At cōtra magna ꝗ es animi: magnaqꝫ ē moꝝgrauitas nō temer̄ de quoꝗͣ ſiniſtri ꝗd audire. beatuſqꝫ ē: ꝗ ita ſe cōtra hoc uitiū armauit: ut apud eū detrahere nōaudeat. Quod ſi hæc in nobis eſſet diligentia: ne paſſim obtrectatoribus crederemus: iam oēs detrahere timerētnec nō tam alios: ꝗͣ ſeipſos uiles detrahēdo facerent. Sed hoc ideo malū celebre eſt: iccirco in multis feruet hoc u-tiū: quia pene ab oībus libenter audit̉. Adulatoꝝ quoqꝫ aſſentationes: & noxia blandimenta fallaciæ: uelut qͣſdāpeſtes aīæ fuge. Nihil eſt: qd̓ tā facile corrūpat mentes hoīum: nihil eſt qd̓ tam dulci & molli uulnere aīum fer-at. Vnde & ꝗdā ſapiens ait. Verba adulatoꝝ mollia: feriūt aūt interiora uētris. & dominus liꝗtur ꝑ ꝓphetam. P.pule meus ꝗ beatificant uos: ſeducūt uos: & ſemitas pedū ueſtroꝝ ꝑturbāt. In multis iſto maxime tēpore regnathoc uitiū: quodqꝫ eſt grauiſſimū: humilitatis ac beniuolentiæ loco ducit̉: & ita fit: ut ꝗ adulari neſcit: aut inuidusaut ſuꝑbus putet̉. Eſt ſane grande & ſubtile artificiū laudare alteꝝ in cōmendationē ſui: & decipiendo aīum ſibiobligare decepti. Quodqꝫ hoc maxime uitio agi ſolet: fictas laudes certo præcio uendere. Quæ hæc tanta eſtleuitas animi: quæ tanta uanitas: relicta ꝓpria cōſcientia alienā opinionē ſeꝗ? Et ꝗdem fictā atqꝫ ſimulatā. Rap-uento falſæ adulatiōis: gaudere ad circūuentione ſuā: & illuſionē ꝓ beneficio accipere. Tu ergo ſi uere laudibiliseſſe cupis: laudē hoīum ne reꝗras. Illiqꝫ præpara cōſcientiā tuā: ꝗ illuminabit abſcōdita tenebraꝝ: & manifeſta-bit conſilia cordiū: & tunc laus tibi erit a deo. Si igit̉ intentus ac uigilans & aduerſus peccata ſemꝑ armatus aīustuus. Sermo in oībus moderatus & parcus: & ꝗ neceſſitatē magis loq̄ndi indicet: ꝗͣ uoluntatē. Ornet prudētiamuerecūdia: quodqꝫ præcipuū in fœminis ſemper fuit cūctas in te uirtutes pudor ſuperet. Diu ante cōſidera ꝗd loquendū ſit: & adhuc tacens ꝓuide ne ꝗd dixiſſe pœniteat. Verba tua pōderet cogitatio: & linguæ officiū animi libra diſpenſet. Vnde ſcriptura dicit. argentum & auꝝ tuū cōfla: & uerbis tuis facito ſtateram: & frenos ori tuo re-ctos: & attende ne forte labaris in lingua. Nunꝗͣ malū uerbū de ore tuo ꝓcedat: quæ ad cumulū benignitatis iu-beris etiā maledicētibus benedicere. Miſericordes inꝗt: modeſti: humiles: nō reddētes malū ꝓ malo: neqꝫ maledi-ctū ꝓ maledicto: ſed ecōtrario benedicētes. Mētiri uero atqꝫ iurare lingua tua ꝓrſus ignoret: tātuſqꝫ ī te ſit ueritatis amor: ut ꝗcꝗd dixeris: iuratū putes. De quo Saluator ad diſcipulos ait. Ego autē dico uobis: nō iurate omnino.Et paulo poſt. Sit aūt ſermo ueſter eſt: eſt: non: non. qd̓ autē his abundātius eſt: a malo eſt. In omni igit̉ actu atqꝫuerbo quieta mens & placida ſeruet̉: ſemꝑqꝫ cogitationi tuæ dei præſentia occurrat: ſit humilis animus tuus: acmitis: & aduerſus ſola uitia erectus. Nunꝗͣ illū aūt ſuperbia extollat. aut auaritia inflectat: aut ira præcipitet. Nihil. n. quietius: nihil purius: nihil deniqꝫ pulchrius ea mente eſſe debet: quæ in dei habitaculum præparanda eſtquem nō auro templa fulgentia: non gēmis altaria diſtincta delectant: ſed aīa ornata uirtutibus. Ideo & templadei ſanctoꝝ corda dicunt̉/ affirmante apoſtolo: qui ait. Siquis templū dei uiolauerit: diſperdet illum deus. Templum. n. dei ſanctū eſt: qd̓ eſtis uos. Nihil habeas humilitate præſtātius: nihil amabilius. Hæc eſt. n. præcipua obſeruatrix & quaſi cuſtos q̄dā uirtutū oīum: nihilqꝫ eſt: qd̓ nos ita & hominibus gratos & deo faciat: ꝗͣ ſi uitæ me-rito magni: humilitatis infimi ſimus. Propter qd̓ ſcriptura dicit: Quanto magnus es: humilia te in oībus: & co-ram deo inuenies gratiā. Et dominus loquit̉ per ꝓphetā. Super quē aliū requieſcam: niſi ſuꝑ humilē: & ꝗetū: &trementē manus meas. Verūtamen eā humilitatē ſeq̄re: non quæ oſtendit̉: atqꝫ ſimulat̉ geſtu corporis: aut fracta uoce uerboꝝ: ſed quæ puro affectu corporis exprimit̉. Aliud eſt .n. uirtutē habere: aliud uirtutis ſimilitudi-nem. Aliud eſt reꝝ umbras ſequi: aliud uirtutē. Multo illa deformior eſt ſuꝑbia: quæ ſub quibuſdā humilitatis ſgnis latet. Neſcio .n. qūo turpiora ſunt uitia: cū uirtutū ſpecie cælant̉. Nulli te unꝗͣ de generis nobilitate præpo-nas: neqꝫ obſcuriores quaſqꝫ & humiliore loco natas: te inferiores putes. Neſcit religio noſtra perſonas acciperenec cōditiones hoīum: ſed aīos inſpicit ſinguloꝝ. Seruū & nobilem: de moribus pronūciat: ſola apud deum libertas eſt: nō ſeruire peccatis. Sūma apud deū eſt nobilitas claꝝ eſſe uirtutibus. Quid apud deum in uiris nobiliu-Petro: qui piſcator & pauꝑ fuit? Quid in fœminis beata Maria illuſtrius fuit: quæ ſponſa fabri deſcribit̉? Sed illi piſcatori & pauperi cæleſtis regni a Chriſto credunt̉ claues. Hæc ſponſa fabri meruit eſſe mater illius: a quo ipſæ claues datæ ſunt. Elegit. n. deus ignobilia: & contēptibilia huius mundi: ut potentes ac nobiles ad humilitatifacilius adduceret. Nā & alias fruſtra ſibi aliquis de nobilitate generis applaudit: cum uniuerſi/ paris honoris &eiuſdē apud deū præcii ſint: qui uno Chriſti ſanguine ſunt redempti. nec intereſt qua quis cōditione natus ſit: cūoēs in Chriſto æqͣliter renaſcamur. Nam etſi obliuiſcimur: quia ex uno oēs generati ſumus: ſaltē id ſemper me-miniſſe debemus: quia per uniū oēs regeneramur. Caue ne ſi ieiunare: aut abſtinere cœperis te putes eſſe iam ſanctā. Hæc .n. uirtus adiumentū eſt: nō perfectio ſanctitatis. magiſqꝫ ꝓuidendū eſt: ne tibi hoc/ cū licita contēnasſecuritatem quādā illicitoꝝ faciat. Quicꝗd ſupra iuſticiam offertur deo: non debet impedire iuſticiam: ſed iu-uare. Quid aūt prodeſt tenuari abſtinentia corpus: ſi animus intumeſcat ſuperbia? Quā laudem merebimurde pallore ieiunii: ſi inuidia liuidi ſumus? Quid uirtutis habet uinū non bibere: & ira atqꝫ odio inebriari? Tuncinquā præclara eſt abſtinētia: tunc pulchra atqꝫ magnifica caſtigatio corporis: cū eſt animus ieiunus a uitiis. immo qui probabiliter ac ſcienter abſtinentiæ uirtutē tenent: eo affligunt carnē ſuā: quo aīæ frangant ſuperbiam.Vt quaſi de quodā faſtigio contēptus ſui atqꝫ arrogantiæ deſcendant ad implendā domini uolūtatē: quæ maxi-me in humilitate perſpicit̉. Iccirco a uariis ciboꝝ deſideriis mentē retrahunt. ut totā eius uim occupent in cupi-ditate uirtutū. Iāqꝫ minus ieiunioꝝ & abſtinentiæ laborem caro ſentit: aīa eſuriente iuſticiam. Nā & uas electionis Paulus dū caſtigat corpus ſuū: & in ſeruitutē redigit: ne alijs prædicās ipſe reprobus inueniat̉: non ad ſolanut ꝗdam imperiti putant: hoc facit caſtitatem. Non .n. huic tantūmō: ſed oībus omnino uirtutibus abſtinētia optulat̉. Neqꝫ magna aut tota apoſtoli gloria eſt non fornicari: ſed hoc agit ut caſtigatione corporis erudiat̉ aīus.Quātoqꝫ nil ex uoluptatibus concupiſcit: tanto magis poſſit de uirtutibus cogitare: ne perfectiōis magiſter im