multi hac ire ſe ſimulant: & per diuerſa erroꝝ diuerticula ad uiam multitudinis reuertunt̉. Ideoqꝫ timendum ēne quos duces recti huius itineris habere nos credimus: eos comites habeamus erroris. Si igit̉ inueniunt̉ exem-pla: quæ nos per hanc uiā ducant ad uitā: & rectū euangelii tramitē teneant: ſequenda ſunt. Sin uero ea: uel defi-ciūt: uel deficere putant̉: apoſtoloꝝ forma uniuerſis propoſita eſt. Clamat uas electionis Paulus: noſqꝫ quaſi adanguſtum hoc iter conuocans: dicit imitatores mei eſtote: ſicut & ego Chriſti. Certe qd̓ eſt amplius oībus ipſiusdomini relucet exemplū: qui in euangelio ait: uenite ad me omnes: ꝗ laboratis: & onerati eſtis: & ego requieſcerefaciā uos. Tollite iugū meū ſuper uos & diſcite a me: ꝗa mitis ſum. & humilis corde. Si periculoſum eſt imitari ilIos: de quibus dubitas an imitandi ſint: hunc certe imitari tutiſſimū eſt: atqꝫ eius ueſtigia ſequi: qui dixit: ego ſumuia: ueritas & uita. Nunꝗͣ n. errat: qui ſequit̉ ueritatem. Vnde & apoſtolus Ioannes ait: ꝗ dicit ſe in Chriſto manere: debet ſicut ille ambulabat: & ipſe ambulare. Et beatus Petrus ait: Chriſtus pro uobis paſſus eſt: uobis relinquens exemplū: ut ſeqͣmini ueſtigia eius: ꝗ peccatū non fecit. nec eſt inuentus dolus in ore eius. Qui cū maledceret̉: non maledicebat: cū pateret̉ non cōminabat̉. Tradebat autem iudicanti ſe iniuſte. Qui peccata noſtra inſe pertulit in corpore ſuo ſuper lignū: ut peccatis mortui: iuſtitiæ uiuamus. Ceſſet oīs excuſatio erroꝝ. Auferāturpeccandi fœda ſolatia: nihil oīno agimus: qui nos per multitudinis exempla defendimus: & ad conſolationē no-ſtram aliena ſpē numerantes uitia: deeſſe nobis dicimus: quos debeamus ſeq. Ad illius exemplū mittimur: quemomnes fatemur imitandū. Atqꝫ ideo præcipua tibi cura ſit legem noſſe diuinā: per quā poſſis quaſi præſentia cenere exempla ſanctoꝝ: ꝗd faciendū ſit: ꝗd ue uitandū: illius cōſilio diſce. maximū .n. ad iuſticiam auxiliū eſt: implere diuinis eloꝗis animū: & qd̓ opere exequi cupias: ſemper corde meditari. Rudi adhuc populo: & homini-bus ad obedientiā inſuetis per Moyſen imperat̉ a domino: ut in ſignū memoriæ: qua præcepta domini recordētur: per ſingulas ueſtimentoꝝ fimbrias habeant cū cocco hyacinthini coloris inſignia: Vt etiā caſu huc: illucqꝫ rſpicientibus oculis mandatoꝝ cæleſtiū memoria naſcat̉. De quibus fimbriis phariſæi redarguuntur a domino:ꝙ eas peruerſo uſu: non ad cōmonitionem præceptoꝝ dei: ſed ad oſtenſionē ſui habere cœperant: ut .ſ. qͣſi de ma-ioris obſeruationis diligentia ſancti a populo iudicarent̉. tibi uero ſeruanti: non iā litteræ præcepta: ſed ſpiritusdiuinoꝝ mandatoꝝ memoria ſpecialiter excolenda ſit. Cui non tā frequenter recordanda ſunt præcepta domi-ni: ꝗͣ ſemper recogitāda. Sin ergo diuinæ ſcripturæ ſemper in manibus tuis: & iugiter mente uoluant̉. Nec ſufficere tibi putes mandata dei memoria tenere: & operibus obliuiſci. ſed ideo illa cognoſcere: ut facias quicꝗd faciē-dū didiceris. Non. n. auditores legis iuſti ſunt apud deū: ſed factores legis iuſtificabunt̉. Latus ꝗdem & īmenſusdiuinæ legis campus extendit̉: ꝗ diuerſis teſtimoniis ueritatis: uelut cæleſtibus ꝗbuſdam floribus uernans: miraoblectatione legentis animū paſcit: ac refouet. Quæ oīa ſemper cognoſcere: ſecūqꝫ reuoluere: ingens ad conſer-uandā iuſticiā beneficiū eſt. Sed quaſi ad cōpendioſum locū: quoddā cōmonitoriū illa tibi euangelii eligēda ſententia eſt: & ſuꝑſcribenda cordi tuo: quæ ad totius iuſticiæ breuiariū domini ore ꝓfertur. Oīa qͣcūqꝫ uultis: ut fa-ciant uobis hoīes: hæc & uos facite illis. Cuius præcepti uires exprimens: iungit ac dicit. hæc. .n. lex & ꝓphetæInfinitæ nāqꝫ ſunt ſpecies: parteſqꝫ iuſticiæ: quas non mō ſtilo ꝓſequi: ſed cogitatione etiā capere difficillimū eſt.Quas oēs una ac breui ſententia cōprehendit: & latentē hominū conſcientiā ſecreto animi iudicio aut abſoluitaut dānat. Ad omnem igit̉ actū: ad omne uerbū: ad omnē etiā cogitatum hæc ſententia retractet̉: quæ tibi quaſiſpeculū quoddā paratū: & ad manū ſemper poſitū qualitatem tuæ uolūtatis oſtēdat: ac etiam uel de iniuſto oꝑeredarguat: uel de iuſto lætificet. Quotienſcūqꝫ n. talem in alteꝝ habueris animū: qualem in te ab altero ſeruaricupis: æꝗtatis uiam tenes. quotiens uero talis erga alteꝝ fueris: qualem in te uis neminē: iter iuſticiæ dereliquiſtiEn totum illud diuinæ legis arduū totūqꝫ difficile. En ob quā cauſam dura imperia domino reclamamus: & dicimus nos uel difficultate: uel impoſſibilitate mandatoꝝ premi. Nec ſufficit ꝙ iuſſa non facimus: niſi etiam iubertem iniuſtū pronunciemus: dū ipſum æꝗtatis auctorem: non modo dura & ardua: ſed etiam impoſſibilia præcepiſſe conquærimur. Oīa inꝗt quæcūqꝫ uultis ut faciant uobis homines: hæc & uos facite illis. Coniungi uult in-ter nos atqꝫ connecti per mutua beneficia charitatem: oēſqꝫ hoīes uicario inter ſe amore copulari: ut id unoquoqꝫ præſtante alteri: quod ſibi ab oībus præſtari uelit: tota iuſticia: & præceptū hoc dei cōmunis ſit utilitas homnū. Et o mirā clæmentiā domini: o ineffabilē dei benignitatem: præmiū nobis pollicet̉: ſi nos īuicē diligamus. i.ſi nobis ea præſtemus inuicem: quoꝝ uiciſſim indigemus. Et nos ſuperbiſſimo ſimul & ingrato aīo: eius reniti.mur uoluntati: cuius etiā imperiū beneficiū eſt. Nulli unꝗͣ oīno detrahas: nec alioꝝ uituperatione te laudabilemuideri uelis. magiſqꝫ uitā tuam ordinare diſce: ꝗͣ alienā carpere. Ac ſemper ſcripturæ memor eſto dicentis: noli diligere detrahere: ne eradiceris. Pauci admodū ſunt: ꝗ huic uitio renūcient. raroqꝫ inuenies: qui ita uitā ſua irreprihenſibilē exhibere uelint: ut hi non libenter reprehendāt alienam. Tantaqꝫ huius mali libido mentes hoīum inuaſit: ut etiā qui ꝓcul ab aliis uitiis receſſerūt: in iſtud tamen quaſi in extremū diaboli laqueū incidant. Tu uerohoc malu ita effuge: ut non mō ipſa nō detrahas: ſed ne alij ꝗdē detrahēti aliquādo credas. Nec obtrectatoribusauctoritatē de conſenſu tuo tribuas: ne eoꝝ uitiū nutrias annuēdo. Noli inꝗt ſcriptura conſentaneus eſſe cū derogantibus aduerſus ꝓximū tuū: & non accipies per illos peccatum. Et alibi: ſepi aures tuas ſpinis: & noli audirilinguā neqͣ. Vnde & beatus Dauid diuerſas innocētiæ ſpecies iuſticiæqꝫ denūciās: de hac quoqꝫ uirtute non noſtacuit dicēdo: & obprobriū nō accepit aduerſus ꝓximos ſuos. Propter qd̓ ipſe nō ſolū aduerſatur: ſed etiā perſequit̉ detrahentē. Ait. n. Detrahentē ſecreto ꝓximo ſuo: hūc perſequebar. Eſt ſane tale hoc uitiū: qd̓ uel in primi:extingui debeat. & ab eis ꝗ ſe ſancte inſtruere uolūt: prorſus excludi. Nihil .n. tam inꝗetat animū: nihil eſt qd̓ itamobilem mentem ac leuem faciat: ꝗͣ facile totum credere: & obtrectatoꝝ uerba temerario aſſenſu mentis ſequi.hinc enim crebræ diſſenſiones: hinc odia iniuſta naſcuntur. hoc eſt quod ſæpe de amicis etiam inimicos facit. du