Chriſtum diligimus: ſi nos eius redemptos ſanguine recordamur: nihil magis uelle: nihil omino debemus agerꝗͣ qd̓ illum uelle cognoſcimus. Duo aūt ſunt genera mandatoꝝ: in ꝗbus claudit̉ tota iuſticia. ꝓhibendi unū eſt.iubendi alteꝝ. Vt. n. mala ꝓhibent̉: ita præcipiunt̉ bona. Ibi ociū operat̉: hic ſtudium. Ibi coercet̉ animus: hi-incitat̉. hic feciſſe: illic non feciſſe: culpabile eſt. Vnde propheta dicit: ꝗs eſt homo: ꝗ uult uitam: & cupit uideredies bonos? Prohibe linguam tuā a malo: & labia tua ne loquant̉ dolum. Declina a malo & fac bonū. Et beatusapoſtolus odientes malū: adherentes bono. Hoc itaqꝫ duplex diuerſumqꝫ præceptū: prohibendi. ſ. & imperandiæquo oībus iure mandatū eſt. Non uirgo: non uidua: non nupta: ab hoc imperio libera eſt. In quouis propoſito:In quouis gradu: æquale peccatū eſt: uel prohibita admittere: uel iuſſa non facere. Neqꝫ uero eoꝝ te ſeducat er-tor: ꝗ ex arbitrio ſuo eligunt: quæ potiſſimum dei mandata contēnant: quæ ue qͣſi uilia ac parua deſpiciant. Ne-metuūt: ne ſecundum diuinā ſententiā minima contēnendo: paulatim decidant. Stoicoꝝ ꝗdem eſt peccatoꝝ tolere differentiā: & delicta oīa paria iudicare. nec ullū inter ſcelus & erratū diſcrimen facere. Nos uero etſi multūinter peccata diſtare credimus: ꝗa & legimus. tamen ſatis prodeſſe ad cautionē dicimus: etiam minima pro ma-ximis cauere. Tanto. n. facilius abſtinemus a quocūqꝫ delicto: ꝗͣto illud magis metuimus. Nec cito ad maiora ꝓgredit̉: qui etiam parua formidat. Et ſane neſcio: an poſſimus leue aliqd̓ peccatū dicere: qd̓ in dei contemptumadmittit̉. Eſtqꝫ ille prudentiſſimus: ꝗ non tantū deſiderat qd̓ iuſſum ſit: ꝗͣ illū ꝗ iuſſerit: nec quantitatē imperiiſed imperantis cogitat dignitatē. Aedificanti itaqꝫ tibi ſpiritalem domū: non ſupra leuitatē arenæ: ſed ſupra ſoli-ditatem petræ: īnocentiæ in primis fundamenta ponant̉: ſuper quæ facilius poſſis arduū culmen iuſticiæ erige-re. Maximam. n. partē æquitatis impleuit: ꝗ nullo nocuit. Beatuſqꝫ eſt qui pōt cum ſancto Iob dicere: nulli nocuihominū: iuſte uixi cū omnibus. Vnde audenter & ſimpliciter loquæbat̉ ad dominū: quis eſt ille qui iudicet̉ mecūt ideſt ꝗs tuū aduerſum me poteſt implorare iudiciū: ut ſe læſum a me conuincat? Puriſſimæ conſcientiæ eſtſecure canere cū propheta: perambulabā in innocentia cordis mei: in medio domus meæ. Vnde idem alibi dicitnon fraudauit eos deus bonis: ꝗ ambulant in innocentia. Itaqꝫ malitiā: odiū: atqꝫ inuidiam: quæ uel maxima: ueſola ſemina ſunt nocendi: Chriſtiana a ſe propellat aīa: neqꝫ manu tantū neqꝫ lingua: ſed corde quoqꝫ cuſtodiatinnocentiam: nec modo opere: ſed uoto etiā nocere formidet. Quantū .n. ad peccati rationē pertinet: nocuit: &nocere diſpoſuit. Multi noſtrorum illū abſolute atqꝫ integre definiunt innocentē: qui ne in eo quod nulli noceatquidē prodeſſe deſiſtat. Quod ſi eſt uerū: tum demū lætare de innocentiæ conſcientia: ſi cū potes adiuuare: nondeſinas. Sin uero diuiſa inter ſe iſta atqꝫ diſtincta ſunt: aliudqꝫ eſt non nocere: cū ſemper potes: aliud prodeſſe cūpoſſis. aliud malū non facere: aliud operari bonū: illud tibi rurſum occurrat non ſufficere chriſtiano: ſi partē unāiuſticiæ impleat: cui utraqꝫ præcipitur. Neqꝫ. n. ad multitudinis exempla decet reſpicere: quæ nullam haꝝ diſciplinā ſequens nullum uiuendi tenens ordinem: non tam ratione ducitur: ꝗͣ quodā impetu fertur. Nec imitandinobis illi ſunt: qui ſub chriſtiano nomine gentilē uitā agunt. Et aliud profeſſione: aliud conuerſatione teſtanturatqꝫ ut apoſtolus ait: deum confitentur ſe noſſe: factis aūt negant. Inter chriſtianū & gentilē non fides tantū de-bet: ſed etiā uita diſtinguere: & diuerſam religionē per diuerſa opera monſtrare. Nolite ait apoſtolus iugum du-cere cū infidelibus. Quæ. n. participatio iuſticiæ cū iniquitate? Aut quæ ſocietas lucis ad tenebras? Quæ autēconuentio Chriſti ad belial? Aut quæ pars fideli cum infideli? Qui autē conſenſus templo dei cum idolis? Sicergo inter nos & illos maxima ſeparatio: diſtinguatur certo diſcrimine error & ueritas. Illi terrena ſapiant: quicæleſtia promiſſa non habent. Illi breui huic ſe uitæ totos implicent: qui æterna neſciunt. Illi peccare non metu-ant: qui peccatorum impunitatem putant. Illi ſeruiant uitiis: qui non ſperant futura præmia uirtutū. Nos ue̓roqui puriſſima confitemur fide: omnē hominē manifeſtandū eſſe ante tribunal Chriſti: ut recipiat unuſquiſqꝫ ꝓpria corporis ſui prout geſſit: ſiue bonū ſiue malū: procul eſſe debemus a uitiis: dicente apoſtolo: qui. n. ſunt Chriſti: carnem ſuā crucifixerunt cū uitiis & concupiſcentiis: nec turbam ſequantur errantem: qui ſe ueritatis diſcipulos confitentur. Duas certe conuerſationis uias: & diſtincta in diuerſum itinera uiuendi ſaluator in euāgelio oſtēdit: ꝗͣ inquit ſpatioſa uia: quæ ducit ad mortem: & multi ſunt ꝗ intrant per eā: Et rurſum: ꝗͣ arcta uia & anguſta ēquæ ducit ad uitam: & pauci ſunt: qui inueniunt eā. Vide quanta inter has uias ſeparatio ſit: quantūqꝫ diſcrimenIlla ad mortē: hæc tendit ad uitā. Illa celebratur & terit̉ a multis: hæc uix inuenitur a paucis. Illa. n. uitiis per con-ſuetudinē quaſi decliuior ac mollior: & uelut quibuſdam amœna floribus uoluptatum: facile ad ſe rapit cōmeantiū multitudinem: Hæc uero inſueto calle uirtutum triſtior atqꝫ horridior: ab his tantū eligit̉: quibus non tamdelectatio itineris cordis eſt: ꝗͣ utilitas manſionis. Aſperam. n. nobis & inſuauem uirtutū uiā nimia effecit conſuetudo uitioꝝ: quæ ſi in partē alteram tranſferat̉: inuenies ſicut ſcriptura dicit ſemitā iuſticiæ leuem. Ponamus e-go iam rationem uitæ noſtræ: & per quā potiſſimum gradiamur uiam conſcientia teſte diſcamus. Omne. n. ꝗdagimus: omne ꝗd loꝗmur: aut de lata aut de anguſta uia eſt. Si cū paucis anguſtū iter: & ſubtilē quādā ſemitā inuenimus: ad uitā tēdimus. Si uero multoꝝ comitamur uiā: ſecūdū domini ſentētiā imus ad mortē. Si ergo odicatqꝫ īuidia poſſidemur ſi cupiditati & auaritiæ credimus: ſi præſentia cōmoda futuris præferimus: ꝑ ſpatioſamuiā īcedimus. Habemus. n. ad hoc comitē multitudinē: & late ſimiliū ſtipamur agmībus. Si iracūdiā libidinēqꝫimplere uolumus: ſi iniuriā uendicare: ſi maledicenti maledicimus: & aduerſum inimicū inimico animo ſumusæque cum pluribus ferimur. Si uel adulamur ipſi uel adulantem libenter audimus. Si uero gratiam impendi-mus: & magis offendere animos hominū timemus ꝗͣ nō ex animo loqui: de multoꝝ item uia ſumus. Tot noſtriſunt ſocii: quot extranei ueritatis. At econtrario ſi ab omnibus uitiis ſumus extranei: ſi purū ac liberum animūpræſentamus: & omni cupiditate calcata ſolis ſtudemus diuites eſſe uirtutibus: per anguſtā uiā nitimur. Cōuerſatio .n. iſta paucorū eſt. Eſtque perrarum atque difficile: idoneos huius itineris comites reperire. Quin etiam