gnoſceret. Cūqꝫ per omnem annū iugi ieiunio paſceretur: biduo triduoqꝫ ſic permanens: tum uero in. xl. nauigitſui uela tendebat. oēs pene hebdomadas uultu lætante coniūgens. Et qd̓ impoſſibile forſitā eſt hoībus ad credendum: deo aūt præſtante poſſibile eſt ita ad ꝗnquagenariā ꝑuenit ætatē: ut non doleret ſtomachus. non uiſcerumcruciaret̉ incuria: non ſicca humus iacentia mēbra confringeret: nō ſacͣco aſꝑata cutis fetorē aliquē ſitūqꝫ contraheret: ſed ſana corpore: aīo ſanior: ſolitudinē putaret eſſe delitias: & in urbe turbida inueniret heremū monacho-rum. Et hæc quidē tu melius noſti a ꝗͣ pauca didicimus. & cuius oculis duricies de genibus cameloꝝ in illo ſan-cto corpuſculo præ orandi frequētia obcaluiſſe perſpecta eſt. Nos qd̓ ſcire poſſumus: explicamus. Nihil illiusſeueritate iocundius. nihil ſuauitate triſtius. nihil triſtitia ſuauius. Ita pallor in facie eſt: ut cū continentiā indicet.non redoleat oſtentationē. Sermo ſilens & ſilentiū loq̄ns. nec citus: nec tardus inceſſus. idē ſemper habitus. neglicta mundicies. & inculta ueſtis: cultus ipſe ſine cultu. Sola uitæ ſuæ æqualitate promeruit: ut in urbe pompæ: ſa-ſciuiæ delitiarū: in qua humilem eſſe miſeria eſt: & boni eā prædicent: & mali detrahere non audeant. Viduæ eāimitentur: & uirgines. Maritæ colant: noxiæ timeant ſuſpiciant ſacerdotes.¶ Incipit ſextus liber ſiue tractatus tertiæ partis principalis de ſtatu ac continentia cōiugali.d Celantiam de modo recte uiuendi: in qua illam erudit ad obſeruantiam mandatorum dei uidelicet illoꝝduoꝝ quibus clauditur tota iuſticia: quoꝝ unum prohibet: alteꝝ iubet. Docet humilitatem: pacem: miſericordiācontinentiāqꝫ lectari. Contraria uero ſuperbiam: mendacium: odium: detractionēqꝫ uitare. Et conuenit hæc epiſtola omni ſexui gradui & ætati licet ſpetialiter coniugatæ. In qua illam hortatur ad propoſitum continentiæ acuiduitatis: oſtendens quibus artibus ac ſtudiis inſcribatur.gloria inuenit̉ & gratia: & eſſe rurſus pudorēEtus ſcripturæ celebrata ſententia eſt eſſe pudor.Iꝗ ſolet parere peccatū: cuius dicti ueritas ꝗͣꝗͣ ſatis ad oīum intelligentiā ipſa ſui luceat claritate: mihtamen neſcio qūo in præſenti cauſa ꝓpius innotuit. Prouocatus. n. ad ſcribendū litteris tuis quæ miIę hoc a me obſecrationibus flagitabant: diu fateor de reſponſione dubitaui: ſilentiū mihi imperan-te uerecundia. Cui tamen fortiſſime reſiſtebat & uim faciebat præcum tuaꝝ fidelis ambitio: Pugnabatqꝫ acritercū hæſitatione mea humilitas obſecrantis: & magna qͣdā fidei uiolentia oris clauſtra pulſabat. Cūqꝫ ſic aīum inutroqꝫ nutantē cogitatio diuerſa libraret pene pudor excluſit officiū. Sed me illa quā ſupra poſui ſapientis ſen-tentia armauit ad depellendā inutilē uerecundiā & dānoſum ſilentiū reſoluendū. Cū utiqꝫ ipſam ſcribendi carſam tā honeſtā uiderē eē: tā ſanctā: ut peccare me oīno crederē ſi tacerē. Illud mecū ſcripturæ reputans tēpus tacendi & tēpus loq̄ndi. Et iteꝝ ne retineas uerbū in tēpore ſalutis. Et illud beati Petri. Parate ſemper ad ſatiſfactionē omni poſcenti uos rationē. Petis nāqꝫ & ſollicite ac uigilanter petis: ut tibi certā ex ſcripturis ſanctis præfiniamus regulā: ad quā tu ordines curſum uitæ tuæ: & cognita domini uolūtate inter honores ſæculi & diuitiaꝝ illecebras moꝝ magis diligas ſupellectilē: atqꝫ ut poſſis in coniugio conſtituta: nō ſolū coniugi placere: ſed etiā eī ꝗindulſit coniugiū: cui tā ſanctæ petitioni tāqꝫ pio deſiderio nō ſatiſfacere ꝗd aliud eſt ꝗͣ ꝓfectū alterius non amare? Parebo igit̉ præcibus tuis: teqꝫ paratā ad implendū domini uoluntatē: ipſius nitar incitare ſententiis. Idē. n.uerus oīum dominus ac magiſter ꝗ nos & placere ſibi iubet: etiā docet qūo placere ei poſſumus. Ipſe itaqꝫ te in-formet: ipſe te doceat ꝗ interroganti in euangelio adoleſcenti ꝗd faceret: ut mereret̉ uitā æternā: diuina cōtinuomandata ꝓponit oſtendens nobis eius uoluntatē eſſe faciendā a quo ſꝑamus & præmia. ꝑꝑ qd̓ alio teſtat̉ loco.Non oīs ꝗ dicit mihi domine domine intrabit in regnū cæloꝝ: ſed ꝗ facit uoluntatē patris mei ꝗ in cælis eſt: ipſeintrabit in regnū cæloꝝ. Quo manifeſte oſtendit̉ nos non ſola dei cōfeſſione tanti præmi magnitudinē ꝓmereri: niſi fidei & iuſticiæ oꝑa cōiuncta ſint. Qualis eſt .n. illa cōfeſſio: quæ ſic deū credit: ut ꝓ nihilo eius ducat ī-periū? aut ex aīo: aut uere dicimus domine domine ſi eius quē dominū cōfitemur præcepta cōtēnimus. Vnde ijſe in euangelio dicit. Quid aūt uocatis me domine domine & nō facitis quæ dico? Et iteꝝ populus hic labiis mhonorat: cor aūt eoꝝ longe eſt a me. Et rurſum loquit̉ ꝑ ꝓphetā: Filius honorificat patrē: & ſeruus dominū ſuūtimebit. Et ſi pater ego ſum: ubi ē honor meus? Et ſi dominus ego ſum: ubi eſt timor meus? Ex quo apparet: ne-honorari ab eis: nec timeri: ꝗ eius præcepta nō faciūt. Vnde ad Dauid expreſſius dicit̉: ꝗ peccatū admiſerat. &nihilo duxiſti deū. Et ad Heli fit ſermo domini: dicēs. Qui honorificat me honorificabo eū. Qui aūt ꝓ nihilome habēt: ad nihilū redigent̉. Et nos ſecuro aīo ſumus: ac bono: ꝗ̄ ꝑ ſingula q̄qꝫ peccata īhonorātes deū: clæmētiſſimū dominū ad iracūdiā ꝓuocamus: eiuſqꝫ īperia ſuꝑbiſſime cōtēnēdo in tātæ maieſtatis imus iniuriā. Quid.i. unꝗͣ tā ſuꝑbū: qd̓ uero tā ingratū uideri pōt: ꝗͣ aduerſus eius uiuere uolūtatē: a quo ipſum uiuere acceꝑis? ꝗilius præcepta deſpicere: ꝗ ideo aliꝗd īperat: ut cauſas hēat remunerandi? Neqꝫ .n. obſequii nr̄i deus indiget: ſednos illius indigemus īperii. Mandata eius deſiderabilia ſuꝑ auꝝ: & lapidē præcioſum nimis & dulciora ſuꝑ me-& fauū: quoniā in cuſtodiendis illis retributio multa. Et ideo nobis iraſcit̉. Iccirco magis illa īmēſitas: illa dei bonitas offendit̉: ꝗa eam ꝑ tanti etiā præmii detrimēta cōtēnimus: nec ſolū imꝑia: ſed etiam ꝓmiſſa illius ꝓ nihiloducimus. Vnde ſæpe īmo ſemꝑ: illa nobis domini reuoluēda ſnīa: ſi uis ad uitam uenire ſerua mandata. Hoc .n.tota nobiſcū lege agitur: hoc ꝓphetæ: hoc apoſtoli docent: hoc a nobis: & uox Chriſti: & ſanguis efflagitat: ꝗ ideoꝓ oībus mortuus eſt: ut qui uiuūt: iam non ſibi uiuant: ſed ei qui pro illis mortuus eſt. Viuere autē illi non eſt aliud: qͣ eius præcepta ſeruare: quæ nobis ille: quaſi certū dilectionis ſuæ pignus: ſeruanda mandauit: dicens. Si dilgitis inꝗt me: mandata mea ſeruate. Et qui habet mandata mea: & ſeruat ea: ille eſt qui diligit me. Ac rurſus.diligit me: ſermonem meum ſeruabit: & pater meus diliget eum: & ad eum ueniemus: & manſionem apuoeum faciemus. Qui non diligit me: ſermones meos non ſeruat. Grandem uim obtinet uera dilectio. Etqui perfecte amatur: totam ſibi amantis uendicat uoluntatem. Nihilque eſt imperioſius charitate. Nos ſi uerChriſtum