bis ſi a malis fructibus non grauemur: qui damnandi ſumus ſi a bonis ſteriles manſerimus. luxta hanc intelligētiam abſcīdet pater oēm palmitē fructū nō ferentē in filio: & qui acceptū talentū in ſudario abſcodit qͣſi inutilis ſeruus & neꝗͣ damnat̉ a domino: nec minuiſſe ſolū: ſed nō auxiſſe culpabile eſt. nō ideo aliqͣ putes contēnida eſſe mādata: ꝗa leuiora ſint. tam .n. maxima illa ꝗͣ minima a deo īperata ſunt: & cōtēptus cuiuſcūqꝫ præceptpræcipiētis iniuria ē. Vnde beatus Paulus clamat & docet. Oīa facite ſine murmuratiōe & hæſitatiōe: ut ſitis inreprehenſibiles & ſimplices ſicut filii dei īmaculati in medio nationis prauæ & ꝑuerſæ: inter quos lucetis ſicutluminaria in hoc mūdo. Remoremur hæc uirgo pauliſp: & præcioſiſſimas margaritas ꝗbus exornāda eſt ſpo-ſa Chriſti ꝑ ſingula apoſtoli uerba pēſemus. Oīa inꝗt facite. Nō .n. qͣſi ad arbitri ū noſtrū q̄dam ex mādatis de-debemus eligere: ſed generaliter uniuerſa cōplere. nec aliqͣ præcepta eius quaſi uilia minuſcula ac parua cōtemnere: ſed imperātis in oībus maiſtatē aſpicere. Nullū ꝗppe mādatū dei contēptibile nobis uideri pōt: ſi eius ſenper cogitemus auctorē ſine murmuratione & hæſitatione. Viles & ignobiles dominos palā contēni uidemusa ſeruulis: eiſqꝫ ad mima quæqꝫ præcepta in faciē reſiſtimus: & hoc in ꝑſonas nobiles iā nō admittitur: ꝗͣtoqꝫ potētiores domini: tanto ſerui ad obedientiā ꝓmptiores ſunt. Cūqꝫ difficiliora præcipiūt: libētius audiunt̉. Cert-ad regis imperiū ita oēs parati ſunt: & in ꝓcinctu obediētiæ conſtituti: ut etiā optent iuberi: & nō ſolū bene merituros eſſe ſe credūt ſi iuſſa fecerint: ſed tanꝗͣ iam meruiſſent: qd̓ iuſſi ſunt. Ita ꝓ dignitate præcipiētis ſeruitiūbeneficii loco ducit̉. Nobis uero deus ipſe æterna illa maieſtas: ineffabilis atqꝫ inæſtimabilis poteſtas: ſacras li-teras: & uere adorados præceptoꝝ ſuoꝝ apices mittit: & nō ſtatim cū gaudio ac ueneratōe ſuſcipimus; nec ꝓ magno ducimus beneficio: ac tā illuſtris poteſtatis imperiū maxime cū nō iubētis qͣrit̉ cōmodū: ſed utilitas ſubſe-quentis. Veꝝ ecōtrario faſtidioſo ac remiſſo aīo: ſuꝑboꝝ ac neꝗͣ ſeruoꝝ more: in os domini reclamamus: & dicimus: duꝝ eſt: arduū ē: non poſſumus: hoīes ſumus: fragili carne circūdamur. Ocæcā inſaniam. O ꝓfanā terneritatē: duplici ignorantia accuſamus deū ſcientiæ: ut uideatur neſcire qd̓ fecit neſcire qd̓ iuſſit: quaſi oblitus fragilitatis humanæ: cuius auctor ipſe ē: Impoſuerit hoī mādata quæ ferre non poſſit. Simulqꝫ proh nefas aſcribimus iniꝗtatē iuſto: pio crudelitatē: dum cū primo impoſſibile aliꝗd præcepiſſe cōquerimur. Deinde ꝓ his dānandū putamus hoīem ab eo quæ uitare nō potuit: ut qd̓ etiam ſuſpicari ſacrilegiū ē: uideat̉ deus nō tā ſalutēnoſtrā quæſiſſe: ꝗͣ pœnam. itaqꝫ apoſtolus ſciens a domino iuſticiæ ac maieſtatis nihil impoſſibile eē præcep-tū: aufert a nobis uitiū murmurandi: qd̓ tūc utiqꝫ naſci ſolet cū aut iniqua ſunt quæ iubent̉: aut iubentis minusdigna ꝑſona eſſe? Quid tergiuerſamur incaſſum: & præcipiēti opponimus naturæ fragilitatē? Nemo magisnouit mēſuram uiriū nr̄aꝝ: ꝗͣ qui ipſas uires nobis dedit. nec ꝗſꝗͣ melius ꝗd poſſimus intelligit: ꝗͣ qui ipſam uir-tutē nobis nr̄i poſſe donauit. Nec īpoſſibile aliꝗd uoluit imperare: qui iuſtus eſt: nec dānaturus hoīem fuit proeo: qd̓ uitare nō potuit: qui pius eſt. Sequit̉ ut ſitis irreprehenſibiles: & ſimplices ad oēm moꝝ ꝑfectionē. Vnūhoc ſufficere uerbū pōt: qd̓ etiam in epiſcopo eligēdo deus quæri iubet. Quam .n. circūſpecta uita eſt: ꝗͣ ſan-cta eſt: quæ nihil reprehenſiōis incurrit? Quis aūt ſanctior pōt eſſe: ꝗͣ qui uere ſimplicitatis uirtutē tenēs: nū-ꝗͣ aliud corde ꝓmittit: aliud ore uultuqꝫ mētitur. ſicut filii dei īmaculati. Nō eſt exhortatio uehemētior: ꝗͣ quanos ſcriptura diuina filios dei uocat. Q uis .n. nō erubeſcat: & metuat tanto pr̄e agere aliꝗd indignū? ut qui dictur dei filius: ipſe efficiat̉ uitii ſeruus. Et iccirco adiungit ur ſimus īmaculati. Neqꝫ .n. cōuēit in filiis dei: qui ipſeeſt fons iuſticiæ: peccati maculam reperiri. In medio nationis prauæ: & ꝑuerſæ. hoc eſt dicere. Quanuis īfini-ta uos cingat peccantiū multitudo: & īnumera ſint exēpla uitioꝝ: uos tamē ita cæleſtis natiuitatis memores eēdebetis: ut inter malos uiuētes: oē malū uincatis. Inter quos lucetis ait ſicut luminaria in hoc mūdo. & rurſumin euangelio legimus. tūc iuſti fulgebunt ſicut ſol ī regno pr̄is eorū. Cōparat̉ uita præmio. ut ꝗ in futuro ſolisfulgore donandi ſunt: hic iam ſimili iuſticiæ claritate reſplendeant: & īfideliū cæcitatē oꝑibus ſanctitatis illuminet: huic loco ille ſenſus aptādus ē: quē ad Corinthios idē apoſtolus deferēs ait: alia claritas ſolis: alia claritas lunæ: alia claritas ſtellaꝝ. Stella āt a ſtella differt īclaritate. ſic & reſurrectio mortuoꝝ: diſpares ſūt ī regno cæloꝝꝑ ſinguloꝝ merita māſiōes. Diuerſitas .n. opeꝝ diuerſitatē facit præmioꝝ: ꝗͣtūqꝫ aliꝗs hic in ſanctitate fulſerit:tantū ibi fulgebit in honore. Hūc ergo ad oēm moꝝ ꝑfectionē mētis atiē ītende. & ad cæleſte præmiū cæleſtiuitā para. Reſplendeat oībus clariſſimi in modū ſyderis ſanctitas uirginis: & futuri præmi magnitudinē denouitate cōuerſationis oſtēdat. Tibi facilior in bonis curſus eſt: ꝗͣ maloꝝ animi cōſuetudo nō retinet. Nec timemus ne te a uirtutibus uitia retardēt: & maligna diaboli ſemina Chriſti frugem necēt: Nam ſi etiā illi qui longopeccandi uſu: bonum quodāmodo obruere naturæ: inſtaurari qui penitētiā poſſunt: & mutata uolūtate uiuerdi: cōſuetudinē cōſuetudine extinguere: ac optimi ꝗqꝫ de peſſimis fieri: ꝗͣto magis tu potes illa ſuꝑare: a quibusnō ſuꝑatus es? Cui nō tam expellanda ſunt uitia: ꝗͣ refellenda. quæ utiqꝫ nō ſuſciꝑe facilius eſt: ꝗͣ ſemel ſuſceptadeponere. Nec uero eoꝝ tanta dulcedo eſt: ut ea debeamus præferre uirtutibus: cū nec in oībus ſit delectationi.illecebra: & a pleriſqꝫ ea etiā quæ uidentur dulciſſima: reſpuantur. Duo nāqꝫ ſunt ex omnibus uitia: quæ ma-xie homines decipiūt ſui uoluptate: gula ſ. ac libido: quæ deponere eo difficilius eſt: quo eis uti dultius eſt. &tamen hæc uitia tā moleſta: tāqꝫ delectatione ſui periculoſa: ita a multis calcari uidimus: ut tota ætate uirginespermanſerint in ſumma abſtinentia. ut de illis taceam quæ poſt delitiaꝝ lōgum luxum: & inueteratum uſumlibidinis: caſtitati ac temperantiæ ſe dederint. & utrūqꝫ uitium contraria ſibi uirtute mutauerint. Alioꝝ uero utioꝝ eſt longe diuerſa ratio: quæ cum nihil habeant iocunditatis tam multum amaritudinis habent. quæqꝫ cūad uitādū multo ſint faciliora: raro a ꝗbus uitentur: īuenies. Quid oro te inuide delectationis præſtat inuidia:quem ſecretis quibuſdam cōſciētiæ ungulis liuor ipſe decerpit: & alienam fœlicitatem tormentum eius facitQuid uero alter ab odio mercedis accipit niſi horribiles aīæ tenebras: & confuſæ mentis horrorē? ꝗ uult ſem-