cognitionē ſcd̓m imaginē creatoris: & gloriā domini cōtēplātes ī eādē imaginē trāſformamur: qͣſi a gloria ī gloriā. nec ē tēpus ullū: quo nō mutet̉ ſcūs præteritoꝝ obliuiſcēs: & ī futuꝝ ſe extēdēs: cū īterior nr̄ hō renouet̉ dedie in diē: & īmutabilis deus ꝗ loꝗtur ꝑ ꝓphetā: Ego deus & nō mutor: ꝑꝑ nos mutauerit faciē ſuā: formā ſeruaccepit: & de iudæa trāſmigrās ad Philiſtiim: ꝗ īterpretant̉ poculo corruētes (lnebriati .n. fuerant aureo calicebabylonis) primū deriſus ſit ꝑꝑſtultitiā crucis: deīde ſuſceptus ꝑꝑ gloriā triūphoꝝ. Chariſſimus aūt ille eſt: dequo Eſaias canit. Cātabo cāticū dilectæ uineæ meæ. & euāgeliū. Hic ē filius meus dilectus: ī quo mihi bene cōplacui: ipſū audite: Cui nō unus ꝓpheta: ſed oīs chorus filioꝝ Choræ nūc laudes canit. Qui ſit̉ aūt filii Chora.i. Caluariæ: in. xli. pſalmo cōpetētius diſputat̉. Et ut ſciamus textū cantici titulo cōuenire: mutatōem de alio acaliū diſcit: & filia: cui præcipit̉: ut antiꝗ parētis oblita: regis ſe amplexibus paret. Victorē aūt eū eē: ꝗ dicit cōfi-dite: ego uici mūdū. & ad quē iſta adoleſcētis or̄o ē: a te uictoria & fapiētia & gloria: & ego tuus ſeruus. ꝓfectonouit ꝗ domino uīcēte ſuꝑauit: & ē particeps triūphoꝝ eius. & ꝗ īmarceſſibilē gloriæ coronā de candor̄ bonoꝝopeꝝ & de uarietate uirtutū texuit Saluatori. Eructauit cor meū uerbū bonū. Pro quo īterprætatus ē Symma-chus: Cōmotū ē cor meū uerbo bono: īdicās ad alterius ſermonē cor dicētis ecͣ motum: & ſpū ſcō Chriſti futur:ſacr̄a pādēte ēt hūc ī eloquiū ꝓruppiſſe. ut quēadmodū cæteri de aduētu eius locuti ſūt: & iſte loq̄ret̉. Ructusaūt ꝓprie dr̄ digeſtio cibi: & cōcoctaꝝ eſcaꝝ īuētū efflatio. Qūo aūt iuxta qͣlitatē ciboꝝ de ſtomacho ructuserūpit: & boni uel mali odoris flatus indiciū ē: ita īterioris hoīs cogitatōes uerba ꝓferūt. & ex abūdātia cordis osIoꝗt̉. Iuſtus comedēs replet aīam ſuā. Cūqꝫ ſacris doctrīs fuerit ſaciatus: de bono cordis theſauro ꝓfert ea quabona ſūt: & cū apoſtolo loꝗͥtur: an exꝑimētū quæritis eius: ꝗ ī me loꝗtur Chriſtus? Quidā ex ꝑſona pr̄is dictiītelligi uolūt: ꝙ ex imis uitalibus & cordis archanis uerbū ſuū qd̓ in ſe erat ſemꝑ ꝓtulerit iuxta alterius pſalimuaticiniū: Ex utero ante lucifeꝝ genui te. Et qūo uterus nō ſignificat uteꝝ. neqꝫ .n. deus diuidit̉ ī mēbra: ſed eardē ſubſtātiā pr̄is filiiqꝫ demōſtrat. ſic cor & uerbū qd̓ ꝓfert̉ ex corde pr̄em oſtēder̄ & filiū. Et qd̓ ſeꝗt̉: dico egooꝑa mea regi: illi coaptāt ītelligētiæ: Ipſe dixit & fcā ſūt: ipſe mādauit & creata ſūt. qd̓ dicēte pr̄e oꝑatus ſit fili-us. Oīa quæ pr̄ facit: eadē & filiū facere. ſimiliter & pr̄em manētē ī eo oꝑari cūcta ꝑ filiū. Dico ego oꝑa mea regPropheticus chorus Chriſti: & eccleſiæ ſacr̄a dicturus: ne carmine uideatur indignus: & ob conſcientiam pec-catoꝝ dicatur ei: ut quid enarras iuſticias meas: & aſſumis teſtamētum meū ꝑ os tuum? Oꝑa ſua regi quē lau-daturus ē confitetur: ut uel ſi bona ſunt: ipſe ſuſcipiat: uel ſi mala ſunt mundet: faciatqꝫ quod iuſſum eſt. dic tuiniquitates tuas: ut iuſtificeris in ſermonibus tuis: & iuſtus accuſator ſui eſt: in principio ſermonis. Idioma autēnon ſolum hebraicæ: ſed & latinæ linguæ eſt pro ſynthagmatibus: & ſcripta opuſcula dicere. Ergo & iſte qulaudes cantaturus eſt domino carmen ſuum & opuſculum conſecrat ei: & pro muſis gētilium ipſum inuocat inprincipio: quem laudaturus eſt. Lingua mea calamus ſcribæ uelociter ſcribentis. Pro quo interprætati ſumuslingua mea ſtilus ſcribæ uelocis. Extrema pars prologi eſt: & cum præcedentibus iunge quod ſequitur. Eructauit cor meum in laudes dei ſermonem bonum: & opuſcula mea quibus eum prædicaturus ſum: ipſi potiſſimūconſecraui. Debeo ergo & linguam meam quaſi ſtilum & calamum præparare ut per illa in corde & auribusaudientium ſcribat ſpiritus ſanctus. Meum .n. eſt quaſi organum præbere linguam. illius quaſi per organumſonare: quæ ſua ſunt. Stilus ſcribit ī cæra. calamus uel in charta uel ī mēbranis: aut in quacūqꝫ materia: quæ ap-ta eſt ad ſcribendum. Mea aūt lingua in ſimilitudinē ſcribæ uelocis: quē notarium poſſumus intelligere: quodā ſignoꝝ cōpēdio: breuiatū euāgelii ſtrictūqꝫ ſermonē exarauit ī tabulis cordis carnalibus. Si. n. lex ꝑ manummediatoris digito dei ſcripta ē: & qd̓ deſtructum ē: glorificatū ē: quāto magis euāgelium qd̓ manſuꝝ ē: ꝑ meālinguam ſcribet̉ a ſpū ſancto? ut illius laudes ad quē ī Eſaia dr̄: Velociter ſpolia detrahe: cito prædare: uelox incorda credētium ſermo deſcribat. Specioſus forma præ filiis hoīum. In hebraico. Decore pulchriores filiis hominum. Finito ꝓœmio: hinc narratōis exordium ē: & fit apoſtropha ad ipſū amātiſſimū & dilectum & regemcui dicētis oꝑa cōſecrata ſunt. Quærit̉ āt qūo pulchrior ſit cūctis filiis hoīum: de quo legimus ī Eſaia. Vidiuseū: & nō hēbat ſpēm: neqꝫ decorē: ſed erat ſpēs inhonorata: & deficiēs a filiis hoīum: Hō ī plaga poſitus: & ſciēsferre īfirmitatē: ꝗa auertit faciē ſuā: nec ſtatim ſcriptura diſſonare uideatur: ꝗͥa ibi ignobilitas corꝑis: ꝑꝑ flagel-la & ſputa & alapas & clauos & iniurias patibuli cōmemoratur. hic pulchritudo uirtutū in ſacro & uenerandocorpore: nō quo diuinitas Chriſti hoībus cōparata formoſior ſit. Hæc .n. nō hēt cōparatōem ſed abſqꝫ paſſioni-bus crucis uniuerſis pulchrior ē. Virgo de uirgīe: ꝗ nō ex uolūtate uiri: ſed ex deo natus ē. Niſi .n. habuiſſet & īuultu quiddā oculis ſydereum: nunꝗͣ eum ſtatim ſecuti fuiſſent apoſtoli. Nec qui ad cōprehēdēdum eū uenerāt: corruiſſet. Deniqꝫ & ī præſenti teſtimonio ī quo ait: Hō ī plaga poſitus: & ſciens īfirmitatē reddit cās: quareiſta ꝑpeſſus ſit. Quia auertit faciē ſuam. i. paululum diuinitate ſubtracta: corpus īiuriæ dereliꝗt. Quidā hūcuerſiculū ſuꝑioribus copulāt: ut ſpecioſus forma præ filiis hoīum: nō ad Chriſtum ſed ad calamū referat̉. Efful.eſt gr̄a ī labiis tuis: ꝓpterea benedixit te deus ī æternum. In editōe uulgata: ꝓ benedixit unxit legimus. Sed ſciēdum ꝙ error ſcriptoꝝ. lxx. trāſlatoribus nō debeat īputari: qui hoc loco cū hebraica ueritate cōcordāt. legentesillud: leſus ꝓficiebat ætate & ſapīa & gr̄a apud deū & hoīes. Et ī alio loco admirabāt̉ ſuꝑ uerbis gr̄æ eius: quaegrediebantur de ore illius. Et ꝙ ī poteſtate habebat ſermonem: ītelligere poſſumus quo ſenſu dictum ſit. Effuſa ē gr̄a ī labiis tuis. Noe inuenit gr̄am corā domino in diebus ſuis: & Moyſes: & reliqui ꝓphetaꝝ. Sed oīs gr̄æmultitudo in labiis ſaluatoris effuſa ē: quæ ī breui tꝑe totum īpleuit orbē. Tanꝗͣ ſpōſus ꝓceſſit de thalamo ſuo:a ſummo cælo egreſſio eius: & occurſſus illius uſqꝫ ad ſummū eius. Nam & ſancta Maria ꝗa cōceperat eum: inquo oīs plenitudo diuinitatis habitat corporaliter: plena gr̄a ſalutatur: & apoſtolus ſciēs prædicatiōem ſuam:nō ī eloquētia ſæculari: ſed ī uirtute dei oēs mūdi ſuꝑaſſe doctrīas ait. Et ſermo meus & prædicatio mea: nō ī ꝑ-ſuaſibilibus