Prorſus ꝓximū dilige ⁊ ſufficīt. Sꝫ dilige quō teipſū dilgis. non quo te ipſum odiſti. dilige ꝓximū tuū tanꝙͣ te ipſū. ſꝫ prius ē ut diligas teip̄mQuere̓ habes quō diligas teipſum et audire habes diliges dn̄m deum tuū ex toto corde tuo ⁊ extota aīa tua homo enī quo a ſe fieri nō potuit. ſicnec beatꝰ a ſe fiei poteſt. Alia res eū fecīt homiēꝫqd̓ nō eſt ipſe homō. Alia res eū factua̓ ē beatū ꝙnon eſt ipē homo. Seniqꝫ errās videt ipſe qꝛ ꝑ ſenon pōt beatꝰ eſſe. ⁊ amat illud vn̄ ſit beatus vn̄fieri putat beatū hoc amat ꝙ putamꝰ amat vnūputat ſe fiei beatū. Pecuniam auꝝ argentum poſſeſſioēs. Breuiter dico pecuniā. Totū eī quicqͥdhomines poſſident in terra oīa quorum dn̄i ſuntpecunia vocat̉. ſeruus ſit. vas. ager. arbor pecus.quicqͥd hoꝝ pecunia dicitur. Et vnde fit primumvocata pecunia. ideo pecuia. qꝛ antiqui totū quodhabebāt in pecoribus habebāt. a pecore pecuniavocat̉. Legimꝰ ātiquos patres fuiſſe diuites paſtores gͦ pecuniā diligis o homo vnde putas te fieri beatū pecunia ē ⁊ multū eā diligis. Volebasdilige̓ ꝓximū tanꝙͣ teipſū. diuide cū illo pecuniātuā qd̓ diſcuciebā intuens apperiu̓ſti tibi vidiſtite cōſideraſti te. Non es ꝑatus diuide̓ pecuniamtuā cū ꝓximo tuo. Sꝫ quid mͥ reſpōdetur ſi diuiſero cū illo minꝰ erit mͥ ⁊ illi. Ainuitur qd̓ amo nectotū habebit ille nec totum habeo ego. Sꝫ quia