De ſancto Andrea

grationē aliquā patiat̉. Ad quā ep̄us dixitPlures erimꝰ ⁊ nō ſoli. ⁊ iō nullū male ſuſpitōis ſcrupulū in aliqͣ poterit generari Ueniētes itaqꝫ ad mēſam ep̄s ⁊ illa ex oppoſitoꝯſederūt. ceteris reſidētibꝰ hinc ⁊ inde. Intēdit in eā crebro ep̄s. eiuſqꝫ facie nō deſinit intueri. ⁊ pulcritudinē admirari. Sicqꝫ dumoculꝰ figit̉ animꝰ ſautiat̉ Et dū eiꝰ faciē nondeſinit intueri. antiquꝰ hoſtis cor eiꝰ gͣui iaculo vulnerauit. Perpedit hͦ ⁊ ip̄e dyabolꝰe pulcritudine ſua cepit magis ac magis augere. Iamqꝫ ep̄s ꝓximus erat ꝯſenſui vt eāde illicito oꝑe attēptaret qn̄ poſſibilitas ſe offerret. Tunc ſubito q̇dam ꝑegrinꝰ venit adhoſtiū crebris ictibꝰ pulſans ⁊ magnis clamoribꝰ poſtulās ſibi aꝑir Cūqꝫ aꝑue nollēt⁊ ille magnis clamoribus ⁊ īctibꝰ nimis eisfieret importunꝰ. interrogat ep̄s mulieremſi ingreſſum illius ꝑegrini hominis acceptaret. Cui illa dixit. Proponat̉ ſibi aliqͣ qōſatis grauis. quā ſi enodare ſciuerit admittat̉. Si aūt neſcierit tanqͣꝫ inſciꝰ ⁊ indignusep̄i pn̄tia repellat̉. Fauēt eiꝰ oēs ſnīe. ⁊ quisſufficiēs eſſꝫ hanc queſtionē ꝓponere ſciſcitant̉. Cūqꝫ nullus ſufficiens inueniret̉ epuſdixit. Quis ei noſtꝝ ad hoc tā ſufficiēs eſt ſicut vos o dn̄a que ceteros nos ⁊ eloquētiap̄ceditis ⁊ ſapientia nobis omnibꝰ ampliuſrutilatis. Uos igit̉ hanc ꝓponite queſtionēTunc illa dixit. Interroget̉ quod eſt maiꝰmirabile quod deꝰ vnqͣꝫ in parua re fecerit.Interrogatus de hoc ꝑegrinus ꝑ nunciuꝫdixit. Diuerſitas ⁊ excellentia facieꝝ. Intertot enim homines qui fuerūt ab initio mundi ⁊ vſqꝫ in finem futuri ſunt duo reꝑiri nōpoſſent quoꝝ facies ꝑ omnia ſimiles eſſent.⁊ in ip̄a quoqꝫ tam minima facie omēs ſenſus corꝑis deus collocauit Audiētes omēseius reſponſione admirantes dixerūt. Uera ⁊ optima eſt ſolutio queſtionis Tūc mulier ait. Proponat̉ ſibi ſecūda queſtio grauior in qua melius poſſimus eius ſapiētiāexꝑiri. Querat̉ ab eo vbi terra ſit altior omni celo. Percunctatus de hoc peregrinꝰ reſpondit. In celo empireo vbi reſidet corpꝰchriſti. Corpus enī xp̄i quod eſt altius om-

ni celo. eſt de noſtra carne formatū. Porrocaro noſtra quedam terrea ſubſtantia eſt.Cum ergo corpus chriſti ſuper omnes celos ſit ⁊ de noſtra carne origineꝫ duxerit. caro aūt noſtra de terra ſit condita. conſtat ꝙvbi corpus xp̄i reſidet ibi ꝓculdubio terra altior celo manet. Refert nuncius que reſpōderat ꝑegrinus Et ecce omnes reſponſionēeius mirabiliter approbant. ⁊ magnifice ſapientiam eius laudant. Tunc illa iteꝝ dixit.Fiat ci tertia queſtio grauiſſima ⁊ occulta.⁊ ad ſoluendum difficilis ⁊ obſcura. vt ſic eꝰſapiētia tertio comprobet̉. ⁊ dignus ſit vt admenſam epiſcopi merito admittatur. Queratur ab eo quantum ſpaciū ſit a terra vſqꝫin celum. Requiſitus de hoc ꝑegrinus nucio dixit. Uade ad eum qui te miſit ad me ⁊de hoc diligenter ꝑcunctare. ip̄e enim meliꝰme hoc nouit. ⁊ ideo de hoc tibi meliꝰ reſpōdebit. Nam ⁊ ip̄e illud ſpaciuꝫ menſurauitqn̄ de celo in ahyſſum cecidit. ego autē d̓ celonunqꝫ cecidi ⁊ ideo illud ſpacium nūqͣmmenſuraui. Non enim eſt multer ſꝫ dyabolus q̇ ſe poſuit in ſimilitudine mulieris. Audiens hoc nunciꝰ vehementer expauit. et eaqͥ audierat corā omnibꝰ recitauit. Mirātibus itaqꝫ oībꝰ ⁊ ſtupentibꝰ antiquꝰ hoſtisde medio eoꝝ euanuit. Ep̄s aūt rediens adſe redarguit amare ſeip̄m. ⁊ de ꝑpetrata culpa veniam lamentabiliter p̄cabatur. Miſitqꝫ nūciū vt ꝑegrinꝰ introduceret̉. ſꝫ neq̄qꝫamplius inuenit̉. Tūc ep̄s ppl̓m ꝯuocauit⁊ eis euidenter expoſuit ordine geſte rei. p̄cepitqꝫ vt omnes ieiunijs ⁊ or̄onibꝰ inſiſterētſi forte dn̄s reuelare alicui dignaret̉. qͣs namille pegrinus fuerit q̇ eū a tāto ꝑiculo liberauit. Reuelatū aūt eſt illa nocte ep̄o ꝙ beatꝰandreas fuerit qͥ ꝓliberatōe ip̄iꝰ ſe polueritin habitu ꝑegrini. Cepit igit̉ ep̄s in deuotōebeati Andree magis creſcere. ac eum exindein reuerentia plꝰ habere. I ¶ Cū p̄poſitꝰquidā cuiuſdā ciuitatis agrū ſancti andreeaoſtuliſſet. ⁊ ob hoc grauiſſimis febribꝰ orate ep̄o fuerit correptus. ille epiſcopum rogauit vt pro ſe oraret ⁊ agrum ſibi redderet.¶ Sꝫ cū orante ep̄o ſanitatē recepiſſꝫ. agrū