LIBERſed pentagrāmaton. Nec eſt ulla uirtus in cælo & in terra quæ nomini Tub reſiſtere audeat. Nec eſt ullum aliud nomē quod ſanctius & religioſiꝰ conſtat: cu-ius litteræ deus: cuiꝰ ſyllabæ ſpiritus: cuiꝰ dictio deus & homo eſt. Quid attoni-ti obſtupeſcitis? Quid in me fixis oculis intuemini? Quid intenti ora tenetis? Simiramini: uel hoc addam: quod prius tanto tempore: īmo tot ſæculis fuit ineffabile: iuncta nūc una nō ſonāte ſed cōſonante lr̄a: effabile factū eſt. Et ſi adhuc ad-miramini: adhuc addam: quādo uerbū deſcendit in carnem: tūc litteræ tranſie-runt in uocē. Videte qͣ aperte uobis & ꝗͣ fideliter totū pando arcanū. Cōceptiolitterarū ſyllaba dicit̉: unio ſyllabarū dictio uocat̉. Redigitis me ad grāmaticoꝝtandē elementa: quāꝗͣ uiſu parua: tamē uirtute maxima. Nō mediocris eſt pon-deris ſi Platoni credimꝰ negociū de litteris: probat ipſe ſumma induſtria & acriſtudio & ingenio ſagaci earū diuitias: īmo delitias ī libro cui Cratylus inſcriptioeſt. Sed redeamus enimuero ut in hoc tam excellenti nomine quinqꝫ litterarū:pars uocales ſunt: pars eſt conſonās. Sic etiam totius dictionis duæ ſunt ſyllabæ:quarū prior ex puris uocalibus: ſecūda ex uocalibus aſſumpta cōſonante oriturVos quæſo recordamini pentatenchum: & memineritis optimū: maximū deūnulla ſimilitudine: nulla effigie: nulla imagine niſi ſola uoce ſignificari uelle. leciico plebi concionat̉ Moyſes hoc modo: Locutus eſt inquit dominus ad uos demedio ignis: uocem uerborū eius audiſtis: & formā penitus nō uidiſtis. Et dein-de ſubiūgit: Vt ſcires qm̄ dominꝰ ipſe eſt deus & nō eſt alius: præter unum: Decælo te fecit audire uocē ſuā: ut doceret te: & in terra oſtendit tibi ignem ſuummaximū. Hæc Moyſes. Pergite audiendo. Vox ſpiritꝰ eſt. Vocē enim diffiniūtaerē ictum: Ita Nicodemus apud Ioannē inſtituit̉: Spiritus ubi uult ſpirat: & uo-cem eius audis: ſed neſcis unde ueniat aut quo uadat. Deus & ipſe quoqꝫ ſpiritꝰeſt: Ita Samaritana erudit̉. Cōuenientiſſima ergo ſignacula dei uocales ſūt lr̄æ:quippe a uoce denominatæ. lam hoc dimittite: quia diuinitas ipſis uocalibꝰ deſignatur. Nunc ad cōſonantē tranſeamus: quā iccirco arbitramur corpulentio-rem qd̓ per ſe ac ſine ſpiritu uocali nullū oris ſonitū habet: ſed tantūmodo cōſo-nat. Ea uero cōſonans eſt littera non fortuitu capta: nec imprudenter arrepta:non ab imperitia neqꝫ inſcitia aut præter opinionē: præter ue ſpem admiſſa: ſedprouidentia ſummi dei omnia circūſpiciente: omnia diſpenſante: iuxta æternūſuæ rationis examen ex uniuerſis characteribꝰ electa: quæ apud latinos. Es. no-minat̉. Docuit autē nos ſi memoria tenetis Baruchias heſterno ſermone: diui-nū putari uocabulum. Es. quod eſt interpretatū: ignis. Hic eſt ille dei maximusignis quem nobis in terra pariter cū uoce paterna oſtendit dicens: Hic eſt filiusmeus dilectus. Et is ait: Veni mittere ignem in terrā: & quid uolo niſi ut accen-datur? Vt clarius intelligatis atqꝫ lucidius (Non enim per ambages & uerborūobſcuros amfractus uobiſcū: ſed patenter agam & aperte) at reponite hæc imisſenſibus: Res erit me iudice nō parua. Es quod hebraice ignem ſignificat: id eſthoc corpus: non diuinū: non æthereū: non præſtygioſum: nō apparens: ut Ma-nichæi: Eutyches: Dioſcorus: Timothæꝰ ælurus ſomniādo delirarūt: ſed terre-ſtre: quem Moyſes ignem in terra cognominat: cum ſcd̓m Pythagoricā Cabalādiſcutiamus. O rem iocundam auditu. Profecto inueniemus id eodem numerimodulo conſtare quo noſtrū hoc IISub auguſtæ maieſtatis nomen: pari harmonia: æquabili cōmenſuratiōe. Porro dicetis fortaſſe litterā hanc. Es. quæ medioſtans ſecundā ſyllabam faciat non rite gentium more appellari: ſed pro conſue-tudine linguæ ſanctæ (Sic̄ enim hebraici ſermonis idioma uocant) enūciari de-bere: cum de ſanctis ſcripturis palæſtram agamus. O ꝗͣ non dubitarem ego uosin myſteriorū penetralia ſecretiꝰ introducere: ſi Pauli Tarſenſis oratione reſpō-derem: cum ſic ait: Notum ergo ſit uobis quoniam ethnicis & gentibus miſſum