DE VERBO MIRIFICOmodo: At tu ſi poteris nati complectere cauſam: Imploraqꝫ Iouem conſcendēslimen olympi. Hunc enim uniuerſi dominū & patrem: ut in Diphilo Menādetait: Ad ſummū hoc honore dignabimur: qui ſolus tantorū bonorum inuētor &poſſeſſor eſt. Natura nāqꝫ inſitum nobis extat: cum fontis nitida uena æque cō-tingi queat: riuulis abſtinere. Quid ergo? Num cōtra maiorū inſtituta ſuperosuitabimꝰ: & unius tantū Iouis auxilia petemus: Ac nō potius Theognidis mo-nitu: Eſſe uirum audentē duris in rebus oportet Fripiant ſuperos inde rogaredeos? Sed fortaſſis ut amicorū ope: ita illorū opera utamur: ut uicinoꝝ cōmoditatibus: ut propinquorū: ut hominū prudentiū: quatenus nobis cōſilio atqꝫ conſolatione prodeſſe queant quorum eruditiōe: quorū monitis: ac fideli ſemperimpulſu: mentē noſtrā qualibet in re diuinæ uolūtati conformare proculdubiopoſſimꝰ. Peritiores nāqꝫ ſunt diuinitatis: & melius noſipſos norunt: omneſqꝫ re-rum noſtrarū circūſtantias: Iccirco nos reſqꝫ noſtras certius atqꝫ multo aptiusprincipis dei ſententijs īmutabilibꝰ: quaſi certis radijs aliqua terſa corpora ſub-ordinant: ut inde uel bene nobis futurū ſit: uel mala declinent̉. Hoc eſt qd̓ beni-uolētibus dijs: aut nobis auerſis: uel hoc fatum effugimus: uel illud ſuſtinemus.Vnde fama uetus etiā patrū maiorūqꝫ memoria fuit: dijs eam maieſtatem eſſe:quod fata mortalibus imponerēt. Indigna mulierculæ: ſommo iam opprimēdæſentētia: quæ Vlyſſem undeuigeſimo libro (ſi recte memini) his uerbis alloquit̉:Quotis quibuſqꝫ ſtatuerūt immortales fatum mortalibus frugiferam terram habitātibus. Sic Socrates ſe deo monitū prædicauit. Sic Numam Aegeria duxit.Sic nemo unꝗͣ uere Pythagoricus fuit: qui non deos ſenſerit. Illis uero qd̓ boniſunt: tanꝗͣ primi boni portiones proximæ: honor reuerētiaqꝫ debent̉. Bonū em̄ſuapte natura: honor lauſqꝫ cōſeꝗt̉: ut Ariſtotel̓ moralia teſtant̉. Qm̄ maioribꝰdefertur honor: quaſi aliqua ſit retributio uirtutis. Maiores autē dij ſunt: & nontanqͣ ſodales tantū noſtri: uerū etiam ut rectores: quia natura ſua ipſi plus uigētratione atqꝫ intellectu: ob idqꝫ intelligentiæ aliquādo nominant̉. Cæterū ſequē-tes tuas leges mathematicorū cōſuetudine: per antecedētia decreta probant̉.Vltimā quoqꝫ Sophocles oſtendit: cum in Oreſte ſic ait: Præſtantioribus oīnoeſt obediendū. Et in Aiace his uerſibus utitur: Nam cui timor uiget & ſimul re-uerentia: Illum ſalutem mox habere credito. Quare mihi Capnion facillimumerit iuſſis tuis præſtare conſenſum: in ea certe cauſa quā ante multa milia anno-rum hominibꝰ doctis eiſdemqꝫ bonis acceptā noui. Tum Baruchias: Nōnul-la inquit Sidoni maiorū ætas quoqꝫ aberraſſe deprehendit̉. Ne tu omnia ſupe-riorū temporū quæ diſcenda cōcedunt̉: ſequēda etiam cenſeas: niſi ratio priusea eſſe uera diſcūtiat. Nolim hoc temeritate aliqua ductus afferre: quod reniticupiam ꝓmulgatis his legibus: uel cæteris argumētationibꝰ tuis inſidioſe diffi-dam: quas pro tua præſtanti cum elegantia: tum etiā uariarū rerum peritia exuberanter confers in mediū. Ego nāqꝫ ipſe illas quoqꝫ ſubibo: etiam nulla rationeprompta coactus: niſi ſola diuinæ reuelatiōis autoritate. Conſtat enim mihi te-cū apud Ciceronē Cottæ pontificis aſſertio: quā Balbo confidenter exhibuit:in religione maioribꝰ noſtris nulla ratione reddita credi debere: quos Plato putauit deorum filios: qui parentes ſuos optime nouerint. Ideoqꝫ tanꝗͣ de domeſticis rebus: cum quid affirmarint: ſummam fidem præſtandam eſſe. Sed uulga-ris populi uanitas: ſæpe falſa quædam ueris immiſcuit: quæ uix ipſi philoſophiſine uitæ periculo poterāt effugere: Sicut Diagoram plura de diuinis ſcribentēaliter ꝗͣ plebi uiſum eſt: criminis accuſauerūt: porrecto capitis libello: at is inſtantem mortem celeri fuga uitauit. Anaxagoras Athenis ultimo ſupplicio adiudi-catus: & Socrates ueneno interfectus eſt. Noſtri etiam ſapiētes quos olim uide-tes: nunc prophetas appellamus: ſæpe regum indignationē: aliquando populi: