eius Et iō Qd̓ breuiter durat qͥs prudēs querere curat Un̄ Bern̄. inlibro meditationū ſic ait. Quid theſaurizat qͥs in terra. cū ſine dila-tōe trāſeat ⁊ illud qd̓ colligit̉. ⁊ ille qͥ colligit Tu gͦ hō quē fructū expectas in mūdo. cuiꝰ fructus ē ruina. ⁊ finis mors Utinā hec intelligeres ⁊ nouiſſima ꝓuideres Itē Petrꝰ bleſenſis in quadā epl̓a ſic d̓tGloria mūdi fallax ⁊ ſeductoria ſuos decipit amatores Quicquidem̄ vel futuꝝ ꝓmittit. vel in pn̄ti p̄uidet. totū ad nihilū deuenit. tāqͣꝫaqua decurres. Ergo inſpice qͣꝫ fragilis. qͣꝫ fallax. qͣꝫ inanis ſit mūd⁊ illius gl̓ia quā cupimꝰ. Et igit̉ o ſtultiſſime Cur cito nō ſpernes q̄p̄tereūtia cernis. Nōne vides mūdū miſeꝝ nimis ⁊ furibūdū Subgladio dire mortis languēdo perire¶ Qꝛ mors facit hoīem penitentiā acceptare¶ Uxta ordinē premiſſoꝝ nūc reſtat diligenter inueſtigarequaliter mortis memoria facit hoīem penitētiā aggredi ſiue acceptare Illud clare pꝫ Ione. iij. de Niniuitis qͥ ad comaminatōem mortis penitētia peregerūt. Itē Luce. iij. facitedignos fructꝰ penitētie Et ſubdit. Securis ad radicē arboris poſitaē. id ē ꝯminatio mortis Cū occideret eos q̄rebāt eū ⁊ reuertebant̉ .ſ.ad penitētiā Un̄ Ambroſius ſuꝑ Lucā Ue mihi ſi pctā mea nō de-fleuero. ve mihi ſi media nocte nō ſurrexero ad ꝯfitēdū tibi dn̄e Uemihi ſi dolū ꝓximo meo fecero. ve mihi ſi veritatē nō dixero Ad ra-dice arboris ſecuris poſita ē. faciat qui p̄t fructꝰ gr̄e. qͥ debet penitētieAdeſt dn̄s ⁊ qͥ reqͥrit fructū vite Iob etiā ꝯſiderās breuitatē pn̄tisvite. potius elegit hic qͣꝫ poſtmodū inutiliter ſine fructu penitere Un̄d̓r Iob. x. Paucitas dieꝝ meoꝝ finiet̉ breui. dimitte me gͦ vt plāgāpaululū dolorē meū anteqͣꝫ vadā ⁊ nō reuertar ad terrā tenebroſam⁊ oꝑtam mortis caligine Uere tēpus pn̄s ē breuiſſimū. Nam vt d̓rIob. xiij Breues dies hoīs ſunt Itē pͥma ad Corin. viij. Tēpusbreue ē. ⁊ ideo eſſet meliꝰ mō breuiter ⁊ leuit̓ ſuſtineremodicū. qͣꝫ poſteadolere ⁊ inutiliter penitere ꝑ infinita ſecula ſeculoꝝ. Un̄ d̓t Augꝰ. inlibro de decē cordis. Melior ē modica amaritudo in faucibꝰ qͣꝫtor-mētū eternū in viſceribꝰ. De breuitate pn̄tis vite idē d̓t in ſermone.Uita hoīs tota breuis ē ab infantia vſqꝫ ad decrepitā ſenectutē Adāem̄ ſi adhuc viueret ⁊ hodie moreret̉. qͥd ei lōgitudo vite ꝓfuiſſet.certe modicū vel nihil. īmo poſſet dicere Iā mihi p̄terite fluxerūt tꝑavite Un̄ Quid ꝓdeſt hōi ſi viuat ſecula centū Cū morit̉ vitā trāſiſſeputat qͣſi ventū Et gͦ d̓t Augꝰ. ſuꝑ pſalteriū Si toto tp̄e illo viueresex qͦ Adā emiſſus ē de ꝑadiſo vſqꝫ ad hodiernū diem. certe videresvita tuā nō fuiſſe diuturnā. q̄ ſic auolaſſet. Uita aūt vniuſcuiuſqꝫ