Druckschrift 
Scripta ad Hanibaldum episcopum super quattuor libros Sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

LI.III

niſi ꝑ accidēs inquātū ip̄m beneficiū eccleſie fore ſperatur vtile. vt qn̄ ꝑ beneficia ſperat̉ reconciliādꝰ eccleſie. Ad qd̓ gͦ primo obijcitur de glo. Luc̄. vj. dicendū ꝙilla tria eccleſia facit ſed differēter in diuerſis mēbris.nā diligere facit ex p̄cepto in oībus benefacere bn̄ficiotꝑali. ⁊ orare ſpēali oratione facit ex cōſilio in ſolis ꝑfectis. Ad ſcd̓m qd̓ obijcit̉ de ſimili forma p̄cipiendidicendū ꝙ qͣꝫuis forma ſit eadē nō tn̄ ratio ⁊ p̄cipiētisintentio. Ad tertiū qd̓ obijcitur de abnegatione ſinguloꝝ ⁊ bn̄ficioꝝ. dd̓m ꝙ negare hōi ſigna familiaritatis qn̄ neceſſitas expeteret eſſet vindicta. vel etiā qn̄ veniā peteret. vel qn̄ ſe ille qui hoſtis habetur ad familiaritatē ingereret. ⁊ ſi habeat̉ p̄ſumptio qd̓ nō ficte vel inriſorie faciat. qꝛ tunc diligit ⁊ inter inimicos nō eſt deputādus ſicut aliqui dicūt. ſed ꝙ aliquis vltro ſe ad familiaritatē inimico ingerat hoc ꝑfectionis ē. Ad qͣrtum qd̓ obijcitur in ꝯtrariū de glo. dicendū ꝙ hoc intelligit̉ de beneficio tꝑali in caſu oportunitatis nō tn̄neceſſitatis. Ad quintū qd̓ obijcitur de ꝯſideratiōeph̓i. dd̓m ꝙ qn̄ oppoſitū dicitur de oppoſito ꝑ ſe. ſcꝫ inquātum oppoſitū eſt tunc tenet ꝯſideratio. ſed non qn̄dicitur de oppoſito inquātum ꝯuenit ꝓpoſito. ſicut cūviſibile dicitur de albo inquātum ꝯuenit cū nigro nōinquātum ei opponitur ſil̓r benefacere dicit̉ de amicoinquātum ꝯuenit cuꝫ inimico .ſ. rōne nature cōis. ſedꝯfidere vel ſecreta cōicare conuenit inqͣꝫtuꝫ opponiturinimico. Sextū aūt ꝯcedendū eſt qꝛ inimicis eſt malefaciendū cum ab eccleſia exponūtur vt ſic ad bonumamicitie conuertantur. vel ſi incorrigibiles ſunt alij inpace conſeruētur.D tertiū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ maioris meritiſit diligere inimicū qͣꝫ amicū. Math̓. v. dn̄sdixit. Si dilexeritꝭ eos qui vos diligūt quāmercedē habetis. ſed meritū dicitur reſpectumercedis. gͦ maioris meriti eſt diligere inimicū qͣꝫ amicū. Pͣ. Grego. ſeruitia quātominꝰ debita tātomagꝭgrata. ſed ſeruitiū quo ſeruitur deo in dilectiōe inimicorū ē magis indebitū. gͦ magis deo gratū Pͣ. Principiū meriti in gratia ꝯſiſtit. ſed dilectio inimicorū eſtopus ſoliꝰ gratie dilectio amicorū eſt opꝰ etiā natureinclinātis. gͦ illud magis gratuitū gͦ magis meritoriū. Cōtra. Minus bonū dimittendū eſt ꝓ maiori bonō ſed nō ecōuerſo. ſed in eqͣli neceſſitate magis ē opꝰdilectionis amico qͣꝫ inimico impēdēdū gͦ magis ē diligendꝰ. Pͣ. Peius eſt odire amicos qͣꝫ inimicos. gͦa ꝯtrarijs meliꝰ eſt diligere amicos qͣꝫ inimicos.dicendū ꝙ cōꝑatio pōt attendi vel quātū ad habitꝰ vl̓quātum ad actꝰ. ſi quātū ad habitꝰ ſic ꝯſtat ꝑfectioreꝫeſſe illū habitū qͦ inimicꝰ diligit̉. cū īcludat etiā amicorū dilectionē: qꝛ qͥ inimicos diligit multomagis amicos. Si aūt attēdatur cōꝑatio quātū ad actꝰ tunc actus iſti pn̄t cōparari. vel quātum ad ip̄a diligibilia velquātū ad rationē diligēdi. ſi ad diligibilia ſic meliꝰ eſtdiligere amicū. ſi quātū ad rationē diligēdi ſic cū in dilectione inimici ratio eē non poſſit niſi deꝰ. in dilection ꝟo amici ſit aliqͣ ratio tꝑalis p̄fertur quātū ad hoinimicoꝝ dilectio ⁊ ꝓ tanto maioris meriti eſſe dicit̉qꝛ meritū ꝯſiſtit in hoc ꝙ actꝰ noſtri referātur in deuꝫ.ſi tn̄ amicus diligeret̉ ex equali vel maiari dei charitate vel ecōuerſo. inimicꝰ ꝓpter aliqͥd aliud qͣꝫ ꝓpter deūdiligeret̉ cōparatio p̄dicta ceſſaret ſed hmōi cōꝑatiōesfiunt ẜm ea q̄ frequētiꝰ accidere ſolent Ad illud gͦ qd̓ꝯpponit̉ de minori bono. dd̓m ꝙ minus bonū dimittendū eſt ꝓ maiori ceteris paribꝰ. ſꝫ vbi minꝰ bonū eſtmagis debitū qͣꝫ maiꝰ non eſt dimittēdū ꝓ maiori. dilectio vero amicoꝝ magis ē debita qͣꝫ dilectio inimico

rum. ⁊ ſic magis meritoria. Ad illud qd̓ peiꝰ eſt odireamicos qͣꝫ inimicos. dicendū ꝙ in his q̄ ſe habēt ex additione potiꝰ tenet ꝯſequentia in ꝯͣrio qͣꝫ in ip̄o. nā qͣꝫuis viuere ſit meliꝰ qͣꝫ eſſe tn̄ nō eſſe peiꝰ eſt qͣꝫ nō viuere. diligere inimicos quo ad conatu volūtatis ſe habex additione diligere amicos. vn̄ qͣꝫuis diligere inimicos ſit meliꝰ tn̄ odire amicos eſt peiꝰ. prima tria argumenta ꝯcedēda ſunt qꝛ ꝓbant veritatē.Oquartū ſic ꝓceditur. ⁊ videt̉ ꝙ meritū nonꝯſiſtat in charitate pͥncipaliter. dicit̉ em̄ gr̄aeſſe principiū merēdi. ſed charitas nō eſt idiꝙ gratia. gͦ nō ꝯſiſtit meritū principaliter pnes charitate. Pͣ. Nullus meret̉ niſi iuſtificatꝰ. ſedfidei eſt iuſtificare. vt ptꝫ Roma. v. gͦ apud ip̄aꝫ p̄cipueeſt virtꝰ merēdi. Pͣ. Charitas minuit difficultatemoꝑis circa meritum. gͦ nō eſt pͥncipaliter merēdi radix.¶Contra. Illud videt̉ radix merēdi eſſe ſine quo nullū meritū valet. ſed charitas ē hmōi. vt ptꝫ j. ad Corꝭxiij. gͦ charitas n̄ ē radix merendi. Pͣ. Illud eſt radixmeredi qd̓ opponit̉ omni demerito charitas eſt hmōigͦ ⁊cͣ. ℟º. dd̓m ꝙ ſicut in oculo principiū primū ⁊ remotū vidēdi ineſt aīa. pͥncipiū ꝓpinquū ſꝫ nimediatūpotentia viſiua principiū ꝓximū bona diſpoſitio organi .ſ. lux. ſic in aīa primū ⁊ remotū principiū merendi eſt gr̄a que ponit animā in ſtatu merēdi principiumppinquū ſed nō immediatū habitꝰ cuiuſlibet virtutisſed principiū ꝓpinquū ⁊ immediatū charitas ⁊ ī rōnſubiecti. qꝛ forma eſt volūtatis in qua eſt principiū totius meriti ⁊ in rōe obiecti. qꝛ obiectū eiꝰ eſt finis vltimus ex cuiꝰ intētione eſt ꝑfectio totiꝰ meriti. Ad illud de gr̄a dd̓m ꝙ gratia eſt remotū principiū nō īmediatū. Ad qd̓ obijcitur de fide. dicendū ꝙ nec actusfidei nec aliaꝝ virtutū ſūt iuſtificātes niſi inquātū ſūtīformati charitate. Ad illud de difficultate. dd̓m ꝙdifficultas oꝑis ꝓprie nō facit ad meritū niſi dimiſſionis pene ꝑ modū cuiuſdā cōmutatōis. ſꝫ qͣſi ꝑ accidēsinquātū auget conatū volūtatis. charitas ꝟo facit maiorē inclinationē volūtatis vnde ip̄a auget merituꝫ etquāto maior eſt conatꝰ maiꝰ eſt meritū reſpectu p̄mijaccidētalis qd̓ reſpicit ip̄m actū nō reſpectu p̄mij eſſentialis. qꝛ quātitas eiꝰ reſpicit quātitatē habitus charitatis. vel aliter dd̓m ꝙ duplex eſt facilitas. Una q̄ ꝓuenit ex ꝓmptitudine volūtatꝭ. ⁊ hec n̄ minuit meritū ſꝫauget ⁊ hac facit charitas. Alia q̄ ē ex natura oꝑis ⁊ talē nō facit charitas. hec aūt diminuit meritū.N vnus ⁊ idē motus.Cōtra nō pōt aīa ſimul multa app̄hendere vt plura. gͦ nec diligere. ℟º. dicendūꝙ loquit̉ de vnitate motus in vtrūqꝫ in generali nō in ſpēali .i. de vnitate nō ẜm numeruꝫ ſed ẜmſpeciē. Igne peccator ibi feruentior. Cōtra motꝰ charitatis vnius nouicij ē feruētior motu charitatis viriꝑfecti aliqn̄. ℟º. dicendū ꝙ feruor qui eſt de intētione finis facit actū meliorē. qui vero ex aliqͣ diſpoſitiōeſubiectī vel obiecti mobilitatis nō oportet. Uerba ſpōſionis cuiꝰ. Cōtra. gͦ peccator. dicēs pr̄ nr̄ peccat qͥ promittit qd̓ nō facit. ℟º. dd̓m ꝙ nō peccat. qꝛ nō dicitin ꝑſona ꝓpria ſed in ꝑſona eccleſie. DI.XXXITld̓ quoqꝫ ⁊c. Hicprimo querit̉. ⁊ videtur ꝙ charitas ſemel habita non poſſit amitti. maiꝰ em̄IIleſt deſtruere iā exiſtens qͣꝫ reſiſtere aduenienti. ſꝫ charitas oīs deſtruit pctm̄ exiſtēs ī eodeꝫ ſub