Ꝙ maxime cōmēdāda ē beata ceciliaeo ꝙ habuit fidē. q̄ virtus eſt. et pͥmaī ordine aliaꝝ virtutuꝫ. ⁊ ī cecilia magna fuit. ¶ Cagl̓m .I.Rimuꝫ myſterium ꝯtemplāduꝫ de fide beate cecilid̓r cōmendatiōis Nā fuit in ea fidesxp̄i: de qͣ in ſua legenda ſic cōmēdatur. Ceciliaꝟgo clariſſima ex nobili genere exorta ab ipſiscunabulis in fide xp̄i nutrita abſcōditū ſempeeuangeliū xp̄i gerebat in pectore: ⁊ nō diebꝰ neqꝫ uoctibus a colloquijs diuinis ⁊ oratione ceſſabat: ſuamqꝫ ꝟginitatē cōſeruari a dn̄o exorabat. Sed in hac ꝑte de ip̄a fide tria ꝓponimusdubia declaranda.¶ Primū vtrū fides ſit ꝟtus.¶ Scd̓m vtꝝ fides ſit pͥma ꝟtutum.¶ Tertium vtrū fides poſſit eſſe maior in vnoqꝫ in alio.¶ Ad primū dubiū reſpōdemꝰ. ꝙ fides ſit virtus. Et hoc ꝓbari poteſt ẜm Bonauenturā inſuo. iij. di. xxiij. Et Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. iiij. multiplici rōne. Prima eſt. qꝛ fides hoīem iuſtificatUnde ad Roma. v. ca. ait apl̓s. Iuſtificati exfide pacē habemꝰ. Et vt Ariſto. docet ī. v. ethicorū. Iuſticia eſt tota ꝟtus. Secūda ratio eſt.qꝛ fides eſt principium noſtre ſalutis. Un̄ xp̄sLuce. vij. ca. Marci. v. ca. Matth̓. ix. ca. etLuce. xviij. dixit. Fides tua ſaluū te fecit. EtMarci. vltꝭ. ca. Qui crediderit ⁊ baptizatꝰ fuerit ſaluus erit Tertia ratio. qꝛ fides placet deoUnde Ecc̄i j. ca. ſcribit̉. Beneplacituꝫ eſt deofides ⁊ manſuetudo. Et ad Hebreos. xj. ca. Sine fide impoſſibile eſt placere deo. Et ad Galathas. iij. ca. Qui ex fide ſunt hi ſunt filij abrae.Et Ioh̓ .j. ca. Dedit eis poteſtatē filios dei fieri: his qui credūt ī nomine eius. Quarta ratioquare fides eſt ꝟtus. quia opponitur infidelitati: que eſt vitiū. Hinc ē ꝙ fides a ſanctis magnificatur. vnde. j. Petri dicit̉. Reſiſtite fortes infide: ⁊ ad Epheſeos. vj. ca. In om̄ibꝰ ſumētesſcutū fidei Et ad Heb̓. xj. ca. Sancti ꝑ fidem vicerunt regna: operati ſunt iuſticiaꝫ adepti ſuntrepromiſſiōes. Et ibi apoſtolꝰ magnificat fidēſanctoꝝ patrū. Sed contra obijciunt aliqui ꝓbantes ꝙ fides non ſit virtus. Nam virtus ordinatur ad bonū. qꝛ vt inqͥt Ariſto. in. ij. ethi.Uirtus eſt q̄ bonum facit habentē. Si fides ordinat̉ ad verū: ergo non eſt virtus. Ad hoc reſpōdet Tho. vbi ſupra. Ꝙ verum eſt: bonū ītellectus: cum ſit ꝑfectio ip̄ius: ⁊ ideo inqͣꝫtum ꝑfidem intellectus determinat̉ in verū: fides habet ordinē in quoddā bonū. Credere nanqꝫ eſtactus ītellectus. aſſentiētis vero ex imperio voluntatis. Ad hoc auteꝫ ꝙ iſte actus ſit ꝑfectusduo requirunt̉. Quorū vnum eſt vt infallibiliter intellectus tendat ad ſuū bonū qd̓ eſt veruꝫAliud eſt vt infallibiliter ordinetur ad vltimūfinem: ꝓpter quem voluntatē aſſentit ꝟo. Iterum arguūt ꝙ fides non ſit ꝟtus: qꝛ nulla virtus eſt in demonibꝰ: ſed fides eſt ī demonibus:de quibꝰ dicit̉ Iacobi. ij. ca. Demones credūt⁊ ꝯtremiſcunt: ergo fides non eſt virtus. Ad hͦiterū dicit Tho. ꝙ voluntas poteſt mouere intellectū ad aſſentiendū que ſunt fidei ex duobꝰ.Uno modo ex ordine volūtatis ad bonū: ⁊ ſiccredere eſt actus laudabilis. Alio modo qꝛ īteltellectus cōuincitur ad hoc ꝙ iudicet eſſe credēdum: his qua dicunt̉ lꝫ non ꝯuincatur per euidentiam rei. Sicut ſi aliquis ꝓpheta pronunciaret in ẜmone domini aliquid futurum adhibens ſignū mortuū ſuſcitando: ⁊ hoc ſigno cōuinceretur intellectus videntis: vt cognoſceretmanifeſte hec dici a deo: qui nō mentit̉ lꝫ futurum quod p̄dicitur in ſe euidēs non eſſet. In fidelibus ergo xp̄i laudatur fides ẜm primū modū ⁊ ẜm hoc non eſt in demonibꝰ ſed ſoluꝫ ſecūdo modo. vident enim ml̓ta manifeſta indiciaex quibus ꝑcipiunt doctrinaꝫ eccleſie eē a deoqͣꝫuis ip̄i res ip̄as quas eccleſia docet nō vidētputa deum eē trinū ⁊ vnū: vel aliqua huiuſmodi. Quare fides demonū ē quodāmodo coactaex ſignorū euidentia: ⁊ ideo nō pertinet ad laudem voluntatis ipſorum quod credunt. ¶ Secunduꝫ dubiū fuit vtrum fides ſit prima virtutum. Et ad hoc reſpondet Tho. ꝙ aliquid pōtele prius altero dupliciter. Uno modo perſe.Alio modo ꝑ accidens. Per ſe qͥdem inter omnes ꝟtutes pͥma eſt fides. Cum em̄ in agibilibꝰfinis ſit principium neceſſe eſt ꝟtutes theologicas quorū obiectum ē vltimus finis eē prioresceteris ꝟtutibus Ip̄e autē vltimus finis oportet vt prius ſit in intellectu qͣꝫ in volūtate: quiavoluntas non fertur in aliquid: niſi ꝓut eſt ī intellectu apprehenſū. Unde cuꝫ vltimus finis ſitqͥdem in volūtate ꝑ ſpem ⁊ charitatem. In ītellectu aūt per fidem neceſſe eſt ꝙ fides ſit primainter om̄es ꝟtutes: quia naturalis cognitio nōpoteſt attingere ad deum ẜm quod eſt obiectūbeatitudinis ꝓut tēdit in ip̄m ſpes ⁊ charitas.Sed per accidēs poteſt aliqua ꝟtus prior eſſefide: inqͣꝫtum remouet impedimenta credendi:ſicut fortitudo remouet inordinatuꝫ timorē impedientē fidem: ⁊ humilitas remouet ſuꝑbiaꝫ:ꝑ quā intellectus recuſat ſe ſubmittere veritatifidei: ⁊ ſic de alijs ꝟtutibus: qͣꝫuis nō ſint vereꝟtutes niſi p̄ſuppoſita fide ẜm Augꝭ. contra iulianū. ¶ Tertiū dubiū fuit vtrū fides poſſit eē