monte remotiſſimo ſedens rem illam domīo indicante cognouit. Alio rurſus tēpore cum ſederet in mōte ⁊ oculos ſubito leuaſſet in celū viditquandā animā letātibꝰ in eius occurſū angelisad celum pergere: orauitqꝫ vt rei p̄ſentis agnitio pāderet̉: ⁊ ſtatim vox ad eū facta ē: inqͥensiſtam eſſe Amus monachi animā: qͥ nitrie morabatur. Erat autē Amus vir grādeuus qui apueritia vſqꝫ ad ſenectutē domino in ſanctitateẜuierat: dierum quoqꝫ tredecim a vitria locusin quo ſedebat antonius diuidebat̉. Uidentesergo eum admirant̉ monachi qui venerant deprecati ſunt vt cauſaꝫ hilaritatis ediceret. Quibus ait Amū quieuiſſe: quem illi optime nouerāt. At illi notauerūt diē: ⁊ venientibꝰ de nitriafratribus poſt dies triginta ſciſcitātes reppererunt ꝙ illo die illaqꝫ hora Amus dormierat: qͣanima eius ferri ſenex antonius viderat. Sepeetiā ad ſe venientiū turbaꝝ ante dies ⁊ menſes⁊ cauſas dixit ⁊ tempora. ¶ Tertia p̄rogatiuabeati antonij dicit̉ mūdialis cōmotio. Intātiem̄ ſanctitatis eius nomē reſplēduit: vt etiā pagani ⁊ idoloꝝ ſacerdotes ad eū videndū cōuolarent. Cōſtantinꝰ vero auguſtus ⁊ eius liberiCōſtans atqꝫ cōſtantius famā eius audientescrebro ad eū quaſi ad patrē miſſis lr̄is obſecrabāt: vt reciprocis eos ſcriptis exhilararet: quiad ſuſceptas epl̓as cōueniēter reſcripſit: laudauit primū ꝙ xp̄m colerēt: deinde ſalutaria ꝑſuaſit: ne magnā putarēt regiā poteſtatē ne p̄ſentꝭcarnis imperio tumētes ſe hoīes eſſe neſcirent.Ad poſtremū clementie circa ſubiectos ⁊ iuſticie cure qͦꝫ inopū admonuit: atqꝫ vnū ſempiternū eſſe regē oīuꝫ ſeculoꝝ ih̓m xp̄m epl̓is teſtatꝰeſt. His pͥncipes ſuſceptis lr̄is letabant̉. Confluebāt ad eū multi vt doctrina ⁊ exēplo illiusedificarent̉. Alij vt orationibꝰ eiꝰ ſeſe cōmitterent: atqꝫ ſic multi a demonibꝰ obſeſſi liberabātur: ⁊ a varijs infirmitatibꝰ ſanabantur egroti.Archelaus comes rogauit eū vt oraret ꝓ policratia q̄ in laoditia erat admirabili ⁊ xp̄o dedita ꝟgine: patiebat̉ em̄ peſſimos ſtomachi ⁊ lateris dolores: qͦs ieiunijs nimijs vigilijſqꝫ cortraxerat: ⁊ erat penitꝰ tota debilis corꝑe. Orauit antoniꝰ: ⁊ diem quo oratio erat facta annotauit. Archelaus redijt laoditiā inuenit virginem incolumē ꝑcunctatus diem ſanitatꝭ repperit eo tꝑe fuiſſe a doloribꝰ liberatā: qͦ orans antonius pro ip̄a bonitatem ſaluatoris īuocauit.¶ Quarta progatiua ſācti antonij d̓r ſancta cōſūmatio. Cum em̄ centū qͥnqꝫ annorū eſſet: predixit monachis ſui corporis diſſolutionē iam īminere. Cūqꝫ mediocre incōmodū ſenia mēbraturbaſſet: poſt exhortationis ꝟba grauiſſima:vocatis ad ſe duobꝰ fratribꝰ qui ſibi familiareserāt. Vos inqͥt humo tegite: vos pr̄is operitecorpuſculū. Et illud qͦꝫ ſenis vr̄i cuſtodite mādatū: vt nemo p̄ter veſtrā dilectionē locum tumuli nouerit: ꝯfidite in dn̄o: qꝛ neceſſario reſurrectionis tꝑe: hͦ corpuſculū: reſiliet incorruptūUeſtimētoꝝ aūt meoꝝ ſit iſta diuiſio: meloteꝫ⁊ paliū trituꝫ cui ſuꝑiaceo athanaſio ep̄o dateqd̓ mihi nouū ip̄e detulerat. Serapion autemep̄s aliū accipiat melotē: vos ciliciū habetoteveſtimentū: ⁊ valete viſcera mea: antoniꝰ enimmigrat: ⁊ iam non erit in pn̄ti ſeculo vobiſcumꝟba finierat ⁊ oſculantibꝰ ſe diſcipulis extēdēspaululū pedes: morteꝫ letꝰ aſpexit: ita vt ex hilaritate vultꝰ eius angeloꝝ ſanctoꝝ qͥ ad ꝑferēdam aīaꝫ eiꝰ venerant p̄ſentia noſceret̉. Seruauerūt mādata diſcipuli ⁊ inuolutuꝫ corpus humo operuerunt. Hic fuit antonij magni terminus vite: cuius anima gaudet in celis Nos vero deuotiōe ardētiſſima illū venerari conemuvt ſic eiꝰ interueniētibꝰ meritis ꝑuenire valeamus ad illā gl̓iam in qͣ ih̓s filius dei viuit et regnat ꝑ infinita ſecula ſeculoꝝ. Amen.Sermo. lxiij. de liberalitate ſācti gregorij pape: ꝓpter quā deo ⁊ hominibus ſe amabilē exhibuit.Ilareꝫ enī datorem diligit deus. Doctoris gentiuꝫꝟba ſūt iſta originaliter. ij. ad Corꝭ.ix. ca. Dat deus pijſſimꝰ pr̄ creaturis beneficiaſua affluenter: ⁊ nō improperat: vt Iacobꝰ aſſerit pͥmo ca. ſue Cano. Proptera diligit illos qͥeū imitari conāt̉. eſt em̄ ſimilitudo amoris cauſatiua. Et vt inqͥt Seneca in tertio de bn̄ficijs.Magni animi ē magnifici iuuare ꝓdeſſe: qͥ datbn̄ficia deos imitat̉. Cū aūt h̓ ex liberalitate ꝓueniat: ideo gregoriꝰ diuitias qͣs poſſidebat liberaliſſime diſpēſauit. Eſt autē liberalitas quehoīeꝫ nō tm̄ deo ſed etiā hoībꝰ amabilē reddit.Un̄ Tulliꝰ in pͥmo de officijs ait. Ꝙqͣꝫ omnisꝟtus nos ad ſe allicit: facitqꝫ eos diligamꝰ: ī qͥbus ip̄a eſſe videat̉: tn̄ iuſticia ⁊ liberalitas idmaxime efficit. Propterea beatuꝫ gregoriū cōmēdare cupiētes de ip̄ius liberalitate in p̄ſentiẜmone dicemꝰ. Ob ip̄aꝫ nāqꝫ dilexit eū deus:qꝛ vidit eū hilarē in donando. De cuiꝰ liberalitate tria myſteria ꝓponimꝰ ꝯtemplanda.¶ Primū dicit̉ oppoſitionis.¶ Scd̓m determinationis.¶ Tertiū tribulationis.Qualit̓ beatꝰ gregoriꝰ oppoſuit liberalitatē vitio auaritie. Et qͣre liberalitas ē virtus. cuiꝰ officiū ē donare. Et