pandere Sed nec tunc ceſſauit importunus aduerſarius. Nam argenteū diſcū in itinere proiecit. Quo viſo antonius diaboli cognouit aſtutiam: ſtāſqꝫ intrepidus ⁊ diſcum toruis intuēsoculis: īter ſe dicebat vbi hic in deſerto diſcus:auiū hoc iter eſt: nulla ſunt veſtigia cōmeantiūlapſus de ſarcina p̄ magnitudine latere non potuit. Sed qui ꝑdiderat reuerſus ad ſolitudineslocorū inueniſſet ꝓfecto qd̓ ſuum fuerat. hoc artificiū diabole tuū eſt: argentū tuum tecū ſit inperditiōe. hec illo dicēte diſcus vt fumus euanuit. Dehinc ingentē maſſam auri iacentem initinere conſpexit: at ille rapido curſu qͣſi quoddam vitaret incendiū ad monteꝫ vſqꝫ perrexit:vbi flumine trāſuadato īuenit caſtellū deſertuꝫplenuꝫ ob tempus ⁊ ſolitudinē venenatoꝝ animaliū. In quo ſe cōſtituens nouus hoſpes habi tauit. Statimqꝫ ad eius aduentū ingens turba ſerpentū qͣſi ꝑſecutorē paſſa ꝓfugit.De quattuor excellētiſſimis p̄rogatiuis beati antonij In qͥbus manifeſtatur gloria eius. quam habuit etiaꝫ inhoc mundo. ¶ Capl̓m. III.Ertiū myſteriūcōtemplandū de temptatione ſanctiantonij dicit̉ coronatio. Coronauitqͥppe illum deus nō ſolū in celeſti regno gloria ⁊honore. Sed etiā in hoc mūdo admirādis p̄rogatiuis ex qͥbꝰ nos qͣttuor p̄cipue decurremꝰ.¶ Prima d̓r corporis cōſeruatio.¶ Scd̓a mentis illuſtratio.¶ Tertia mundialis cōmotio.¶ Quarta ſancta cōſūmatio.¶ Prima p̄rogatiua ſancti antonij dicit̉ corporis cōſeruatio. Naꝫ vt aſſerit athanaſiꝰ cū poſtviginti annos ī ſolitudine exactos inuētus eēttam ab his qͥ ꝓpoſitū eiꝰ imitari cupiebāt qͣꝫ abalijs amicis ⁊ notꝭ obſtupuerūt vniuerſi: ⁊ orisgratiā ⁊ corporis dignitatē: qd̓ nec ꝑ quietemintumuerat: nec ieiunijs demonūqꝫ certaminedecorem amiſerat: que in eo ſine dei gratia fieriminime potuiſſent. ¶ Secūda p̄rogatiua beati antonij dicit̉ mentis illuſtratio. Nam lꝫ litteras nō didicerit: mira tamē ſagacitate pollebatingenij ⁊ venuſtate dicendi. Aliquādo philoſophi duo gentiles venerūt ad eum putantes antoniū ſe poſſe decipere: quos cum vidiſſet pagnos intellexit ex vultū. Et ꝓcedens ad eos perīterp̄tem ita dicere cepit. Quare tam lōge ſtultum hominē ſapientes viſitare voluerūt. Illisdicentibꝰ non eſſe illū ſtultū ſed nimiū ſapientē:vigilanter reſpōdit. Si ad ſtultū veniſtis ſuꝑfluus labor veſter eſt: ſi autē putatis me ſapientem eſſe: ⁊ ſapientia bona eſt: imitamini que ꝓbatis: qꝛ bona cōuenit imitari: ſi ego ad vos veniſſem vos imitarer. Sed qꝛ vos ad me quaſiad ſapientem veniſtis: eſtote chriſtiani ſicut etego ſum. Abſceſſerunt philoſophi vtrūqꝫ mirātes ⁊ acumen ingenij ⁊ elegantiā loquendi. Alios quoqꝫ mundi ſapientes qͥ eum irridere cupiebant: qꝛ litteras ignoraret: tali diſputatiōe colligauit dicens. Reſpōdete mihi qͥd prius ē ſenſus an littere? ⁊ qͥdem cuius exordiuꝫ eſt. Senſus ex litteris: an littere oriūt̉ ex ſenſu? Illis aſſerentibus quia ſenſus eſſet auctor litterarū aitIgit̉ cui ſenſus incolumis eſt hic litteras nō requirit. Obſtupuerūt illi tantā in viro dei ſagacitatem animi admirantes. Quid plura claruit⁊ ſpiritu ꝓphetico: ⁊ diuinas reuelationes habuit: ſicut patet in exemplis ſequentibꝰ Uirgoquedā que a tripolitane regionis ciuitate buſiride erat: morbo paraliſis grauiſſime vexata aparentibꝰ ad antoniū adducebat̉. Erant auteꝫin eorū ſocietate monachi qͥdam qͥ iter oſtendebant Illi ꝟo monachi noluerūt puellā vſqꝫ adantoniū ꝑducere: ſed eam cum parētibꝰ dimiſerunt apud beatū confeſſorē monachū pānuciūqͥ effoſſo ꝓ xp̄o oculo ſub maximiano ꝑſecutore: tali dehoneſtamēto corporis plurimū gloriabatur: ꝑuenerūt itaqꝫ monachi ad antonium.Cūqꝫ de puelle morbo referre diſponerent: relationem eorum ſenis ſermo p̄uenit: ⁊ omnem debilitatis ⁊ itineris vſqꝫ ad ſanctuꝫ pannuciumcauſam: quaſi ip̄e interfuiſſet expoſuit Rogantibus autē eū monachis vt parentibꝰ cū filia ꝑmitteret̉ ingreſſus: non conienſit: ſed ait. Ite ⁊inuenietis puellā curatā. Et adiecit: nullus debet ad meā humilitatē venire: qꝛ largitio curationū non ē humane miſericordie: ſed ih̓u xp̄i qͥvbiqꝫ in ſe credentibꝰ p̄ſtare cōſueuit auxiliuꝫ.Ꝙobrem ⁊ illa ꝓ qua petiſtis ſuis p̄cibus liberata eſt. Et cū ego orarē ad dominū mihi p̄ſentia ſanitatꝭ eius indulta eſt. Exeuntes igit̉ monachi foras ad beatū pannuciū ⁊ filiā ſoſpitem⁊ parentes letos inuenerūt. Nō multos autempoſt dies cū duobꝰ fratribꝰ euntibꝰ ad antoniūaqua in itinere defeciſſet: vt vno ſiti mortuo: alter iaceret in terra mortē expectans. Antoniꝰ ſedens ad ſe duos monachos vocat: qͥ forte ibidem ſūt reperti: p̄cepitqꝫ vt lagenaꝫ aque aſſumentes: inuaderent iter qd̓ ducit ad egyptū: dixitqꝫ vnꝰ e fratribus huc adueniētibꝰ modo migrauit ad dn̄m: alter ſi non occurritis addet̉: hͦem̄ mihi nūc oranti reuelatū eſt. Statim monachi feſtinātes extinctū corpꝰ inueniunt: terraqꝫid operiētes alterū refocillatū ſuo iūxere comitatui: dei nāqꝫ iudiciū fuit vt vnus moreret̉: alter ſuꝑuiueret. hͦ tn̄ in antonio mirabile ē: ꝙ inM 2