eſt: tanta ſuorū nutritus cura: vt nihil aliud p̄ter parentes domūqꝫ cognoſceret: ⁊ cū iā pueeſſet nō ſe lr̄is erudiri: non ineptis infantiū iūgipaſſus eſt fabulis. Ad eccl̓iaꝫ cum parentibusſępe cōueniēs totum ſe deuotioni p̄bebat: poſtmortē autē parentū: cum eſſet annoꝝ. xx. cū ſorore admodū ꝑuula derelictꝰ: ⁊ domꝰ ⁊ ſororishoneſtā curaꝫ gerebat. Uerūtamen vt ſaluatorem imitaret̉ in illa etat e florēti: venditis oīb⁊ pauperibꝰ diſpenſatis: paruis ꝓ ſorore ſeruatis: ſorore fidelibus ac deuotis ꝟginibus cōmedata: ad dei ẜuitiū ſe cōtulit. Cūqꝫ vigilijs orationibus ⁊ ieiunijs inſiſteret: volens diabolusillū accepto inſtituto retrahere īmittebat ei memoriā poſſeſſionū ſororis defenſioneꝫ: generisnobilitatē: amorē rerū: fluxam ſeculi gloriā: eēvariā delectationē: ⁊ reliqͣ vite remiſſionis blādimenta: poſtremo ꝟtutis arduū finem: ⁊ maximū ꝑueniendi laborē: necnō ⁊ corporis fragilitatē: ⁊ etatis ſpatia ꝓlixa. Antonius ꝟo om̄iaoratione ſua fideli a ſuo corde penitus expellebat. ¶ Secūdus modus quo diabolꝰ antoniūimpugnabat dicit̉ carnalis ſtimulationis. Cōſueta qͥdem aduerſus om̄es adoleſcentes armaſuſcipiēs: nocturnis cuꝫ inquietabat illecebrisConabaturqꝫ cogitatōes ſordidas inſerere. Etantonius eas oratu ſubmouebat aſſiduo. Illetitillabat ſenſus carnis ardore. Hic fide ac ieiunijs corpus om̄e vallabat. Ille ꝑ noctes in pulchre mulieris ꝟtebatur ornatum: nulla dimittens figmenta laſciuie. Hic vltrices gehēne flāmas ⁊ dolorē vermis recordās: cogitationibꝰlibidinū obijciebat. Ille lubricum adoleſcentieiter ⁊ ad ruinaꝫ facile ꝓponebat. Hic eterna futuri iudicij tormenta cōſiderans: illeſam animepuritatē ſeruabat. Ac poſtremū hoſtis ille malignus qualis eſt merito talē ſe demonſtrabat.Apparebat em̄ puer horridus atqꝫ niger: ad eiꝰgenua ſe prouoluens: ⁊ quaſi deflendo dicensMultos ſeduxi: plurimos decepi: nūc autemtuo ſum labore ſuꝑatus. Quē cū interrogaſſetantonius qͥs eſſet: ait. Ego ſū fornicatiōis amicus. Ego qͥ a te ſemꝑ ſū paſſus repulſam. Cumhec audiſſet antonius gr̄as agens deo. Aduerſario reſpōdit. Multū deſpectibilis es: multūqꝫ vilis. Naꝫ ⁊ obſcuritas tua ⁊ etas infirmaꝝſigna ſunt rerū: nulla mihi iam de te cura ē. dominus mihi adiutor: et ego deſpiciā inimicosmeos. Et ſtatim ad vocē canentis fantaſma qd̓videbat̉ euanuit. Antonius vero confortatusmagis ⁊ magis ſuū corpus anime ẜuituti ſubdebat. ¶ Tertiꝰ modus quo diabolꝰ tēptauitantoniū dicit̉ corporalis flagellatiōis. Nā volens antonius artiorē ducere vitā: ad ſepulcraq̄dam remota ⁊ ſolitaria ꝑrexit: vni fratrū d̓ cognitis mādans: vt ſtatutis diebus ſibi alimenta deferret. Et cū in vna tūba marmorea ſupradictus frater eū clauſiſſet: ſolus ibidē morabat̉metuēs autē diabolꝰ nec acceſſu temporis heremū habituri faceret: ita euꝫ aggregatis ſatellitibus ſuis varia cede lacerauit. vt dolorꝭ magnitudo motū auferret ⁊ vocē. Nā ⁊ ip̄e poſtea referebat vulnera fuiſſe tam grauia: vt vniuerſahominū tormēta ſuperarēt. Sed die ſequētiisfrater quem ſupra diximꝰ venit cibos afferenscōſuetos. Et fractis foribus inuenit eū in terraiacentē quaſi mortuū: ⁊ humeris impoſitū acvillule domiciliū reportauit: qͦ audito ingensvicinoꝝ atqꝫ affiniū multitudo ꝯcurrens triſteī medio poſiti funeris officiū reddebat. Et iammedia noctꝭ parte decurſa omniū oculos deuicerat ſopor. Tunc antoniꝰ anima paululum redeunte ſuſpirans eleuauit caput: ⁊ poſtqͣꝫ ceteris dormientibꝰ eū a quo delatus fuerat vigilare cōſpexit: nutu aduocās obſecrauit vt nullopenitꝰ excitato ad priſtinū ſe referret habitaculū Relatus ergo iuxta morē ſolus iterū ꝑmanebat: ⁊ ſtare qͥdem ꝓpter recētes plagas nō poterat. Orans vero ꝓſtratus poſt orationeꝫ claravoce dicebat Ecce hic ſū ego antoniꝰ: nō fugioveſtra certamina. Tūc ſonitus repentinꝰ increpuit: ita vt loco funditus agitato: ⁊ parietibuspatefactis multifaria demonuꝫ exinde turba ſefunderet. Nam ⁊ beſtiarū ⁊ ſerpentū formas īduentes: oēꝫ ꝓtinus locū repleuerūt fantaſijsleonū: tauroꝝ: lupoꝝ: aſpidum: ſcorpionū: vrſorū: ⁊ pardorum. Et hec ſingule ẜm ſuā fremebant naturā. Antoniꝰ vero inimicos deludensdicebat. Si viriuꝫ aliquid haberetis ſufficeretvnus ad p̄lium. Si dominꝰ vobis me in poteſtatē dedit: ecce preſto ſū deuorate. Si ꝟo nonpoteſtis: cur fruſtra nitimiui. Deniqꝫ cum leuaſſet oculos vidit deſuper culmē aperiri ⁊ deductꝭ tenebris radiū ad ſe lucis influere. Poſtcuius ſplendoris aduentuꝫ: nec demonū aliqͥsapparuit: ⁊ corporis dolor ꝯtinuo ceſſauit. Edificiū quoqꝫ qd̓ paulo ante diſſolutū videbatur:inſtauratū eſt. Illico p̄ſentiā domini intellexitantonius: ⁊ ex imo pectoris trahēs longa ſuſpiria dicebat. Ubi eras o ih̓u? vbi eras: qͣre a pͥncipio non affuiſti vt ſanares vulnera mea? Etvox ad cū facta ē. Antoni hic eram ſed expectabam videre certamē tuū. Nunc autē quia viriliter dimicaſti ſemꝑ auxiliabor tibi ⁊ faciam teī omni orbe nominari. his peractis ⁊ corpore ⁊animo mirabiliter cōfortatus ē. ¶ Quartꝰ modus quo diabolꝰ tēptauit antoniū dicit̉ argenti ⁊ auri oſtenſionis. Volēs nanqꝫ antoniꝰ mutare locū contendit ad montē et heremi adhucmonachis ignote: rupto metu viam conatꝰ eſt