¶ Tertiū dubiū fuit vtrū diabolꝰ tēptās poſtqͣꝫ ſuperat̉ audeat ampliꝰ tēptare. Ad hoc dicitTho. vbi ſupra ꝙ voluerūt qͥdam demonē victū: nullū hoīem poſſe de cetero tēptare: nec deeodē nec de alio peccato. nā Mat. iij. ca. d̓r dexp̄o ſuꝑante. Tūc reliqͥt eū diabolꝰ: ſꝫ hͦ videt̉ſtare nō poſſe: qꝛ xp̄s in pͥma tēptatione diabolū vicit: ⁊ nihilominꝰ ſcd̓o ⁊ tertio tēptauit eūdem. Alij aūt aſſerūt ꝙ p̄t alios tēptare: ⁊ etiāeundē: lꝫ qn̄qꝫ victus tēptare ceſſat ad tp̄s. Ethuiꝰ ratio duplex eſt: vna ex ꝑte diuine clementie: qꝛ vt Chryẜ. dicit ſuꝑ Matth̓. Non tā diuhoīes dei diabolꝰ tēptat qͣꝫdiu vult: ſꝫ qͣꝫdiu deꝰꝑmittit: qui ⁊ ſi ꝑmittit pauliſper tēptare: tn̄ repellit ꝓpt̓ infirmā naturaꝫ. Alia ratio ſumit̉ exaſtutia diaboli. Un̄ Ambro. dicit ſuꝑ Lucā qdiabolus inſtare formidat: qꝛ frequētiꝰ refugittriumphantē: ꝙ tn̄ diabolꝰ aliqn̄ redeat ad euꝫquē dimiſit: ptꝫ ꝑ illud qd̓ ſcribit̉ Matth̓. xij.Reuertar in domū meaꝫ vn̄ exiui. ¶ Quartudubiū fuit vtꝝ tēptationis impulſio ſit deſiderāda. Et ꝙ ſic videt̉. Nā Iacobꝰ. j. c. ait. Omne gaudiū exiſtimate frēs cū in tēptatiōes varias incideritis Et Dauid in psͣ. Proba me dn̄e⁊ tēpta me. Inſuꝑ om̄e illud ē deſiderandū qd̓facit ad exercitationē ꝟtutis: ⁊ ꝓmotionē gratie: ⁊ ꝯſūmationeꝫ meritoꝝ. Tēptatio ē hmōigͦ ē deſiderāda. Sꝫ ꝯtrariū videt̉ qꝛ nihil ē deſiderandū: cuius cōtrariū ē ꝯtinue petēdū. Soēs dicere debēt. Et ne nos inducas in tēptationē gͦ nullꝰ debet illā deſiderare. Inſuꝑ xp̄s dixit Mat .xxvj. Uigilate et orate ne intretis intēptationem: ergo tēptatio ē p̄cauēda non dederanda. Ad hanc. q. determinandā duplicitrn̄dere poſſumꝰ ẜm Bonauē. di. xxiij. ſecūdi libri. Vno modo ſic vt dicamꝰ: ꝙ cum triplex ſitemptatio: ſiue a triplici pͥncipio: vna ſcꝫ a deoalia a carne: ⁊ tertia a diabolo Prima tēptatioſimplicit̓ appetēda eſt: qꝛ deus nō tēptat nos niſi ad bonū. Altera ꝟo tēptatio q̄ eſt a carne ſimpliciter fugienda ē: qꝛ illa nō pōt eſſe abſqꝫ peccato: ſicut magiſter docet ī ſcd̓o di. xxj. Tertiaꝟo q̄ eſt a diabolo aliquibꝰ fugiēda ē: aliquibꝰappetēda. his em̄ qͥ ꝟtute fortes ſunt nec de facili in tēptationē induci poſſunt etiā ſi tēptanturappetibiliter ē tēptari ad ſue ꝟtutis exercitiū etcumulū meritorū. Infirmis vero minime: qꝛ timere poſſunt ne ex ip̄o impulſu in tēptationē īducant̉: ꝙ om̄es debēt refugere. Nā ſi tēptarimalū nō ſit in tēptationē induci: ſemꝑ malū eſtqꝛ hoc eſt a tēptatione ſuꝑari. Et hoc eſt qd̓ dicit Augꝰ lib̓. xiiij. de ciui. dei Sicut ſe habet firmitas electoꝝ ſic metuūt cupiūtqꝫ tēptari. Alius modus dicēdi eſt: ꝙ dupliciter eſt loqui detēptatione: aut ſub rōne ꝓpria: ⁊ ſic tēptatio ēimpulſus ad illicituꝫ: ẜm ꝙ de ea fit ſermo ī ꝓpoſito Loquimur em̄ hic de tēptatione diaboli: que ſit ꝑ mali culpe ſuggeſtionē: qua diabolus hominē ad malū nitit̉ incuruare: nō de temptatiōe dei que ſit ꝑ flagellationē illam: ergo tētationē ꝑ ſe ꝯſideratam: nullus debet appetere:imo abhorrere ⁊ refugere maxime ꝯſiderandofinem. Aliter eſt cōſiderare tēptationeꝫ ꝓut eſtmateria exercēde ꝟtutis: ⁊ ſic a viris iuſtis deſiderari pōt: ab eis potiſſime qui ī charitate feruent: adeo ꝙ ignis deuotionis ip̄oꝝ potius inflāmat̉ ex p̄ſentia cōtrarij qͣꝫ extinguit̉. Ab eisaūt qui modice ſunt charitatis nō ſic deſiderari debetꝭ. Et exemplū eſt qꝛ vētus ꝑflans fornacem magis ⁊ magꝭ accēdit ſed cādelā extinguit.Et ideo tēptationis impulſus: ⁊ ſi qͣꝫtum in ſe ērefugiendus ſit ab oībus: ⁊ ab infirmis potiſſime. Inquantū tamē eſt ꝟtutis exercende materia a viris feruentibꝰ ⁊ ꝑfectis appeti pōt. Illd̓tamē genus tēptationis potiſſime appetunt viri iuſti qd̓ eſt in flagellorū ꝑpeſſione Sicut paſſus eſt Iob ⁊ Tobias ⁊ ſancti martyres ab impijs zelo diabolico excitatis. Et ꝑ hec ſoluunt̉obiecta ad vtranqꝫ partem: ꝑ tēptionū itaqꝫ ſemitam nos ire cōuenit: qꝛ regnū celoꝝ vim patitur: ⁊ violēti rapiunt illud: ſicut Matth̓. xij.ca. ſaluator dixit. Sed ꝓfecto dolendū eſt qꝛ rariſſimi reperiunt̉: quos diabolus nō ſubegeritO qͣꝫ magna multitudo eorū qͥ dereliquerūt deum et diabolo adheſerunt: om̄es declinauerūtꝓ maiori parte: ⁊ inutiles facti ſunt: nec eſt quivelit ꝑſeueranter facere bonū. Antoniꝰ ꝟo beatiſſimus a demonibꝰ multimode tēptatus illosſpreuit vt audiemꝰ in ſequenti myſterio. Et qꝛfirmiter adheſit xp̄o: demonibꝰ ſuꝑatis aggregatꝰ fuit ſocietati iocūdiſſime angeloꝝ bonoꝝ.De quattuor modis tēptationuꝫ quibus diabolus conatus eſt antoniumſuperare. ¶ Capl̓m. II.Ecūdum myſterium cōtemplandū de tēptatione beti antonij: d̓r modificationis. Quattuor nanqꝫ modis diabolus eū inuaſit: querēsillū a virtutū amore reuocare.¶ Primus d̓r naturalis affectionis.¶ Secūdus carnalis ſtimulatiōis.¶ Tertius corporalis flagellationis.¶ Quartus argēti ⁊ auri oſtenſionis.¶ Primus modus quo diabolus antoniū inuaſit fuit naturalis affectionis: qͣ inclinabaturſororem ſuaꝫ diligere ac ſeip̄m: vt em̄ narrat beatus Athanaſius epiſcopus qͥ vitā eius deſcripſit. Antoniꝰ nobilibꝰ parentibꝰ ī egypto natꝰ