erubeſcētia ductus cōmittens ſe deo bellū inijtin quo occiſus eſt. vt habet̉ in pͥmo Machab̓.libro. Duella inſuꝑ aſſumere voluntarie ꝑtinetad temptationē dei. Ideo ꝓhibent̉. ij. q. iiij. c.monomachiam. Et ſi obijceret̉ d̓ dauid qͥ inijtſingulare certamē cuꝫ golia. vt ponit̉ pͥmi Regū. xvj. c. Reſpōdet Nico. de lyra. ꝙ hoc fecitex inſtinctu ſpūſſancti. Fuit etiaꝫ figura duelliqd̓ xp̄s fecit cuꝫ diabolo ſignato in golia: qͥ potentia ⁊ malitia ſua oēs exterrebat. Sed xp̄s figurabat in dauid qͥ interp̄tat̉ manus fortis: qͥfunda humilitatis ⁊ lapide fortitudinis: totusinermis ſuſtinēdo humilimā paſſionē eum proſtrauit. Nec tēptari debet deus qͣꝫtum ad ſuamſapientiā Sicut faciūt hi qͥ inepti ſunt: ⁊ ponūtſe ad p̄dicandum legendum diſputandū ſperātes a deo ſcientiā ſibi infundi. Non ē etiā tēptādus deus qͣꝫtum ad ſuam bonitatē ⁊ clementiāſicut faciunt hi qͥ peccatis veteribꝰ addētes noua expectantes in fine vite ad penitentiā redireſperāt ex dei miſcd̓ia ſalui fieri. Sed hos dimittamus ꝯcludentes ꝙ ſolus diabolus ⁊ ſempetēptat ad malū. Caro auteꝫ ⁊ mundus dicūturtēptare inſtrumētaliter ſeu materialiter: inqͣꝫtūſcꝫ pōt cognoſci qͣlis ſit homo. Ex hoc qd̓ ſeqͥt̉vel repugnat ꝯcupiſcētijs carnis. Et ex hoc ꝙꝯtemnit mundi ꝓſpera ⁊ aduerſa: qͥbus etiamdiabolus vtit̉ ad tēptandum Igit̉ ꝯtra diabolum muniti eē debemus: de quo inquit petrusepl̓a pͥma. c. v. Sobrij eſtote ⁊ vigilate: quia aduerſarius veſter diabolꝰ tanqͣꝫ leo rugiens circūit querēs quem deuoret: cui reſiſtite fortes īfide. Et paulus ad Eph̓. c. vj. ait. Cōfortaminiin dn̄o: ⁊ in potentia ꝟtutis eius: induite vosarmaturā dei: vt poſſitis ſtare aduerſus inſidias diaboli: qꝛ non eſt colluctatio aduerſus canem ⁊ ſanguinē. Sed aduerſus pͥncipes ⁊ poteſtates: aduerſus mundi rectores tenebrarū hꝫrum. In qͥbus ꝟbis admonet nos apoſtolꝰ cōfortari in dn̄o ⁊ induere armaturā dei. id eſt.a ſolo deo fabricat̉. ſcꝫ armatura ꝟtutum. Un̄ſignanter dicit. Induite ⁊ non facite: quia dearma facit. Illa ꝟo nos debemus accipere vtpoſſimus reſiſtere ī bello grauiſſimo qd̓ nobismouet hoſtis antiquus. Cuius gratuitateꝫ deſignat paulꝰ ex multis. Primo ex ꝓpinquitatequia colluctant̉ nobiſcū ip̄i demones infernales. Secūdo ex ſimplicitate. Nō em̄ ip̄i demones ſunt materiales: ⁊ nobis cōmunicāt in materia. Propterea dixit apl̓s Aduerſus carnem⁊ ſanguinē .i. non habemꝰ luctari aduerſus homines debiles ⁊ fragiles: vel nō habemꝰ luctari aduerſus carnē ⁊ ſanguineꝫ tm̄. id eſt. aduerſus vitia carnalia: q̄ ex carne ⁊ ſanguine procedunt. Tertio ex ꝟtuoſitate. Vnde ſubdit. Sedaduerſus pͥncipes ⁊ poteſtates. id ē. non ſolumaduerſuꝫ minores demones: ſed etiā aduerſusmediocres qͥ minoribꝰ p̄ſunt: quos vocat pͥncipes. Et aduerſus etiā maiores quos vocat poteſtates: qꝛ maiores habēt poteſtatē ſuꝑ mediocres: qͥ minoribꝰ pͥncipāt̉. Et vult dicere apoſtolus: ꝙ habemꝰ luctas occultas ꝯtra omnesdemones. ſcilꝫ maiores. mediocres. ⁊ infimos.Propterea ſequit̉ aduerſus mūdi rectores. idę. aduerſus multitudinē demonū qͥ munduꝫ regunt: non qͥdē mundū iſtū ſenſibilē: quē deꝰ creauit atqꝫ regit. Sed mundū. id ē. mūdanos homines mundanoꝝ amatores: ꝓpterea ſubiungit tenebraꝝ haꝝ. Et qꝛ apl̓us noīat demonespͥncipes ⁊ poteſtates. Aduertendū ẜm theologoꝝ ſententiā in ſcd̓o. diſ. viij. Ꝙ inter demōeseſt ordinū diſtinctio. Sed vt inquit Bonauē.de angelis poſſumus loqui qͣꝫtuꝫ ad triplicemſtatū. ſcꝫ gl̓ie. ⁊ nature inſtitute. ⁊ lapſe. Ꝙͣtuꝫad ſtatuꝫ glorie: eſt in eis ponere ordinū diſtinctionem ꝑfectam. Ꝙtum ad ſtatum nature inſtitute ordinū diſtinctionē ꝑfectam. Ꝙtuꝫ adſtatū culpe ſiue nature lapſe: ē ponere in eis ordinū diſtinctionē ſꝫ imꝑfectam ⁊ ꝑuerſam. Imꝑfectā ꝓpter priuationē gr̄e que habilitate nature ꝑficit ꝑuerſam. ꝓpter penitentiaꝫ culpe: q̄qͣꝫuis ſubſtantiā naturalē nō corrūpat: tamē fedat ⁊ deordinat. Et hoc manifeſtū ē ſi attēdat̉Ꝙ illi qͥ meliora habuerūt naturalia: alijs grauius peccauerūt ⁊ peccant: tū ꝓpter hoc ꝙ ardentiꝰ appetiuerūt: tū qꝛ magis ingrati fuerunttum qꝛ modo etiā acrius vexāt. Ideo in ip̄is ēordo ẜm p̄cellentiā naturaliū ſꝫ ꝑuerſus adiunctione culpaꝝ. Et ſic inter eos ē ordo: ita ⁊ p̄latio de qͣ dixi in tractatu de timore iudiciorū deiDemones itaqꝫ tēptant ſemꝑ ad malū inducere nos ſatagentes. ¶ Scd̓m dubium fuit vtrūdeus debeat ꝑmittere hoīes a diabolo tēptariEt pleriqꝫ obijcere ſolēt ꝙ non. Nam non eſtequa conditio pugne vt infirmus ꝯtra fortem:ignarus ꝯtra aſtutū exponat̉ ad bellū. Sꝫ homines ſūt infirmi ⁊ ignari: diabolꝰ aūt potēs ⁊aſtutus. de quo d̓r Iob. xlj. c. Non ē poteſtasſuꝑ terrā que comparet̉ ei. Et habet mille nocēdi modos: vt refert Augꝰ. Igit̉ nō debet deusauctor oīs iuſticie ꝑmittere vt homīes a diabolis impugnent̉. Ad hͦ rn̄det Tho. vbi ſupra ꝙſꝫ inequaliter ſit pugne cōditio inter demones⁊ hoīes ex ꝑte hoīm. tn̄ ſit recompēſatio ex ꝑtedei: qͥ tēptatis ſubuenit: ⁊ auxilio gr̄e ſue illuminātis intellectū: ⁊ roborātis affectū. Et etiāangeloꝝ miniſterio: qͥ nobis in tēptationibꝰ aſſunt: quare ē debilis hoſtis. vt Gregꝰ dicit: etnon vincit niſi volentē. Ideo deus ad gl̓iaꝫ electorum ꝯcedit diabolo temptandi facultatem.