ille facere recuſaret licentiam petijt diſcedendi.Pōtifex ꝟo aduocatꝭ multis ex p̄latis qͥ eiuscuriā ſequebant̉: paratoqꝫ rubeo pileo: voluiteū facere cardinalē: at ille gr̄as ei referens oblatū ſibi honorē penitꝰ recuſauit: ⁊ licentiā petijtquā tandē obtinuit: vt ꝑgeret ad diuerſas mūdi ꝑtes p̄dicās regnū dei. quāte aūt fuerīt mūdicie ⁊ puritates quantū ve caſtitatem dilexit:oſtēdūt p̄cipue duo exēpla: q̄ de ipſo veriſſimerecitant̉. Primū ē: ꝙ dū ipſe p̄dicabat valētieMulier q̄daꝫ capta fuit amore ip̄iꝰ: q̄ fingensaduerſaꝫ valitudinē atqꝫ in lecto decubās vincentiū vt ei ꝯfiteret̉ poſtulabat aduocari: qͥ veniens ad eā intranſqꝫ camerā eiꝰ exeuntibꝰ alijsremāſit ip̄e ſolus: qͥ ad pnīaꝫ cepit puellam exhortari. At illa blādis ꝟbis ei ſuū ſecretū apperuit: inhoneſtoſqꝫ geſtus corꝑis ei exhibuit: q̄oīa ille abhorrens: pͥus eam charitatiue cōmonuit. inde ab illa ſeceſſit: q̄ confuſa cogitauit clamando viro dei infamiā inferre. Et qͣꝫ primumvocē voluit emittere: diabolus eius corpꝰ grauiſſime vexare cepit. ⁊ cū id feciſſet diebꝰ multꝭTandē cepit dicere. Ex hoc corꝑe nūqͣꝫ me poteritis pellere: niſi huc veniret vir ille qͥ in medio poſitꝰ igni: nō potuit ab igne cōburi. Et cūaudiētes neſcirēt qͥd vellēt hec v̓ba ſignificareqͥdam de circūſtantibus dixit. Aduocet̉ fratevincētius qui cōfeſſionē eius audiuit: ⁊ eſt virſanctꝰ ⁊ ſapiens: ⁊ intelliget hec qͥ vocatus aduenit. Et ecce demō vllulatum teterrimū emittens. heu adeſt inquit vir ille qͥ in medio ignispoſitus nō fuit ab igne cōbuſtus Et hec dicēsꝓtinus abijt. Et corpus ſemimortuū dereliqͥt.Scd̓m qd̓ de illo compertū eſt dū adhuc valētie fuiſſet narrat̉. Suggeſſit em̄ diabolꝰ nōnullis inuidis ⁊ malignis: vt mulierē quandā meretricē ſpecioſiſſimā p̄cio ductā in cellā eius nocte ītroducerēt. Capto ergo oportuno tꝑe quovidelicet vincentiꝰ ip̄e ex more in eccleſia orationi inſtabat. Memorata femina in cellam eiꝰ ītroducta eſt. Uincentiꝰ ab oratiōe regrediensclauſo oſtio ⁊ in locū vbi dormire ſolebat veniens: reperit mulierē ſedenteꝫ: ⁊ in pͥmo aſpectuvehementer obſtupuit: ⁊ anteqͣꝫ eā alloqueret̉multa cogitauit. Sed tn̄ non extimauit illā eſſemulierē qͥn imo putabat diabolū eſſe: qui in ſpicie mulieris eū deciꝑe voluiſſet. Unde hoc pacto locutus ē. Que tibi cauſa fuit vt huc venires in tali forma maledicte diabole: qͥ ſeruis deinouis dolis ſemꝑ inſidiaris. Meretrix rn̄dit.Femina ſū nō diabolus. Sed obſecro te vt mepatiēter audias. fere quattuor mēſes ſūt ꝙ tuoamore ſū capta: frequēter temptaui vt vel dieivel noctis tꝑe: ad te venire potuiſſem Sꝫ nūqͣꝫmihi miſere ſeſe obtulit oportunitas. Nūc autēa nemine hoīuꝫ viſa: huc ingreſſa ſū. Et neceſſarium eſt vt hͦ in lectulo ſimul hac nocte dormiamus. Eroqꝫ de cetero tibi deditiſſima ⁊ famaꝫtuā cū ſilētio ꝯſeruabo. hec ⁊ ſimilia loquēs inoſcula ⁊ in obſcenos amplexꝰ ruere voluit. Acvincentiꝰ viriliter ei reſiſtens dure illā increpauit. Que cōpuncta ꝓrupit in lachrymas ⁊ cauſam quare ad ip̄m tēptanduꝫ acceſſerat: reſerauit. petijtqꝫ humiliter veniaꝫ ꝓmiſitqꝫ meretriciū relinquere. Sicqꝫ ab eo cū multa mentis cōtritiōe diſceſſit atqꝫ relicta ſpurcitia meretricali: virū accepit: ⁊ de cetero modeſtiſſime vixit.Quibꝰ exemplis facile inducimur vt eū ꝟginitatis corona credamꝰ redimitū. Sꝫ adhuc manſuetudinē illius cogimur admirari: q̄ tanta fuitvt iniurias ⁊ inſidias maloꝝ equo aīo ferret: illiſqꝫ pijſſime indulgeret. Inter cetera tn̄ ſtupenda q̄ animi ſui benignitatem oſtendūt occurritvnū explicandū. ꝙ in ciuitate valentie euenit.Frater qͥdaꝫ theologie magiſter laſciuus ⁊ diſſolutus inuidēs fame ⁊ opinioni ſancti vincētij. poſt multas detractiones: voluit nomē ſancti viri modo qͥ ſequit̉ maculare. Introduxitqͥdem nocte in ꝯuentu meretricē quandam q̄ ſecū dormiuit. Erat mulier hec aduena: q̄ ⁊ illisdiebus valētiā aduenerat. Mane aūt ꝑſolutop̄cio meretrici: nō tn̄ qͣlem ſe habiturā ſperabateam vt potuit ſecreto emiſit. Illa ꝟo vultū fratris intuita vt videlicet eū ꝑ effigiē poſſet agnoſcere: anteqͣꝫ cellā egrederet̉ eū obſecrauit: vt ſibi ſuū nomē indicaret. At ille vocor inqͥt magiſter vincētiꝰ. Abijt meretrix ⁊ lenoni eius multiſqꝫ alijs dixit. ꝙ in cōuentu fratrū p̄dicatorūꝑ integrā noctē cū magiſtro vincētio dormiſſetnec tn̄ dignaꝫ laboris mercedē accepiſſet: ita factum ē: vt turpis hec fama ꝑ vniuerſaꝫ vrbemdiuulgaret̉. ꝑ idem tēpus erat valentie germanus ille ſancti vincētij bonifacius: de quo in pͥcedentibus fecimus mentionē: qͥ ⁊ in illo annoꝓ patrie illius veteri ꝯſuetudine magiſtratumgerebat patrū iuratorū. Huic multi qͥ de beatovincentio dicebant̉ narrauerūt: que tn̄ ip̄e credere nec voluit nec potuit: ſꝫ exiſtimauit oīa exinuidia emuloꝝ ꝓcedere. Ex eius itaqꝫ ꝯſultohi qͥ ſecū magiſtratū gerebāt: ſtatuerunt vt fieret in vrbe generalis ꝓceſſio: in qua om̄es religioſi cōuenirēt. Statuto aūt die bonifaciꝰ ipſe⁊ vniu̓ſa nobilitas vrbis ſeſe collocauerūt ī loco quodā vbi meretricē illam ſtare voluerunt.Procedētibꝰ gͦ ſingulis fratribꝰ tandē trāſeūtemgr̄o vincētio: illi nobiles īterrogauerūt eaman ille eēt cū qͥ dormierat: non: inqͥt illa. Et adueniēte illo qͥ ſcelꝰ ꝑpetrauerat. Illa digito euꝫdemōſtrās. Ecce inqͥt iſte ē ille frater ingratꝰ finita itaqꝫ ꝓceſſione bonifaciꝰ ceteriqꝫ nobiles: