vero ⁊ ꝟtuoſus ⁊ ſanctus extiterit beatꝰ lucasoſtendit Hieronymus in ꝓlogo in lucā dicēs.Ꝙ lucas diſcipulus apoſtoloꝝ fuit qͥ paulū ſecutus eſt vſqꝫ ad cōſūmationem eiꝰ per martyriū .ſ. in vrbe roma ſeruiens dn̄o ſine crimīe: nāneqꝫ vxorē vnqͣꝫ habens neqꝫ filios: ſeptuagintaqͣttuor annorū obijt in bithimia plenus ſpirituſancto: ex qͥbus verbis colligimus tres cōditiones virtutum beati luce.¶ Prima dicitur puritatis.¶ Secunda veritatis.¶ Tertia firmitatis.¶ Prima ꝯditio d̓r puritatis. qꝛ v̓tutes eiꝰ fuerunt ſine aliqͣ admixtionē alicuiꝰ peccati. Nāinqͥt Hieroꝰ ꝙ ẜuiuit dn̄o ſine crimine: hͦ ē ſinepeccato mortali ſaltē poſt cōuerſionē ſuam ẜmNico. de lyra. Sꝫ pleriqꝫ dubitāt vtꝝ beatꝰ lucas fuit vnus de ſeptuagintaduobꝰ diſcipulisxp̄i: vt em̄ ait damaſus papa. lxviij. di. ca. Corep̄i. Nō ampliꝰ qͣꝫ duos ordines inter diſcipilos dn̄i eē cognouimꝰ. id ē. xij. apl̓oꝝ ⁊ ſeptuagintaduoꝝ diſcipuloꝝ. Et anacletꝰ papa. xxj.di. c. In nouo teſtamēto. dicit. vidētes aūt ip̄iapoſtoli meſſem eē multā ⁊ operarios paucosrogauerunt dn̄m meſſis vt mitteret oꝑarios inmeſſem ſuā vn̄ ab eis electi ſūt ſeptuagintaduodiſcipuli Et de his d̓r luce. x. deſignauit dn̄s ⁊alios ſeptuagintaduos: ſicut deꝰ accepit d̓ ſpūmoyſi: ⁊ dedit ſeptuagintaduobꝰ viris qͥ regerent populū cū moyſe. vt d̓r Numeri. xj. ca. iſteetiā numerꝰ figuratꝰ fuit ī ſeptuagintaduabuspalmis qͣs inuenerūt filij iſrael in deſerto. Exodi. xl. ca. inſuꝑ ille numerus ꝯueniebat ſeptuagintaduabꝰ linguis in qͣs mūdus diuiſus ē: qͥbus p̄dicandū erat euangeliū xp̄i. Modo deluca varia eſt opinio. Nam qͥdam aſſerunt eūfuiſſe diſcipulū apoſtoloꝝ ⁊ non domini: ita ꝙdomino p̄dicanti non adheſit: ſed poſt reſurrectionem eius ad fidem venit. Alij auteꝫ referūtip̄m fuiſſe vnū de ſeptuagintaduobꝰ diſcipulisquoniā dum narrat apparitionē xp̄i factā duobus diſcipulis euntibꝰ in emaus nomē vniꝰ ſccleophe explicat: alterius vero tacet: qd̓ ex himilitate fecit: qꝛ ip̄e fuerat ſecūdus. Et iſtd̓ cōmuniter tenet̉ a doctoribꝰ. Et qͣꝫuis dicat Hicronymꝰ ip̄m diſcipulū apoſtoloꝝ fuiſſe: hoc ē:qꝛ paulo in oībꝰ tribulationibꝰ ſemꝑ adheſit: ⁊ab eo nunqͣꝫ diſcedēs eidē in p̄dicationibꝰ ſubſidiū fuit. de qͦ ſcd̓e ad Timo. iiij. cā. Paulꝰ dixit. lucas ē mecū ſolus .ſ. tanqͣꝫ adiutor ⁊ deferſor. ⁊ ſcd̓e ad Corꝭ. viij. ca. Ordinatꝰ eſt ſcꝫ lucas ab eccleſijs comes peregrinatōis noſtre inhanc gr̄am que miniſtrat̉ a vobis. ¶ Secūdacōditio ꝟtutum beati luce dicit̉ veritatis fuerūt quippe in eo ꝟtules vere: qꝛ charitate informate: qd̓ ꝓbatur quoniā fuit plenus ſpirituſācto. Sed h̓ inſiſtendū eſt ⁊ diſputādū. Vtrumabſqꝫ charitate poſſit eſſe aliqͣ vera virtꝰ. Et ꝙſic videt̉. nā ꝓſper in li. ſnīaꝝ ait. oīs ꝟtus preter charitatē poteſt eſſe cōis bonis ⁊ malis EtHieroꝰ. xxviij. q. j. §. Ex his inqͥt v̓tutibus romani ꝓmeruerūt imperiū Nā ꝟtutis eſt bonūactū ꝓducere. ⁊ hoc fieri poteſt ſine charitate.Quis enim antiquoꝝ romanoꝝ geſta ꝟtuoſanon reputabit. de qͥbus tanta laude digna narrant̉: ⁊ tamē cū infideles eſſent ⁊ idola colerētabſqꝫ charitate talia facere potuerūt: ex qͥbꝰ aliqua exempla delegemꝰ ex multis valeriū publicolam Aug. li. v. d̓ ciui. dei. de pauꝑtate cōmēdat. Is vt valeriꝰ recitat li. iiij. finito regio imperio ī vrbe initiū ꝯſulatus accepit ⁊ tres ꝯſulatꝰ acceptiſſime rexit et tāte fuit pauꝑtatis ꝙpatrimoniū eiꝰ ad impenſas exequiaꝝ defecit.De catōne vticenſi fert̉ ꝙ floruit tāta rigiditate: vt vitia hominū rigide expugnaret ⁊ cōdēnaret ꝓut refert Boetiꝰ li. j. de ꝯſolatiōe: ⁊ Saluſtius in catilinario. Quid dicemꝰ de iuſticiabruti. de cōſtantia nūcij: de ꝯtinentia ſcipionisde fidelitate marcij reguli: ⁊ de magnanimitatepauli emilij: ac reliqͥs ꝟtutibꝰ qͥbus florueruntantiqui romani vtiqꝫ ſine charitate tales ꝟtutes cōplectebant̉. Sed ꝯtrariū ꝓbari pōt: qm̄Augꝰ ī gloſa ad romanos ait: illud qd̓ notaturxxviij. q. j. ca. oēs. §. ex his. vbi deeſt agnitioeterne ⁊ incōmutabilis veritatis. Falſa ꝟtuseſt etiā in optimis moribꝰ: ⁊ loquit̉ d̓ cognitione nō ſolū ītellectiua ſꝫ affectiua q̄ iuncta ē charitati. Reſpondet ergo ſanctꝰ tho. ſcd̓a ſcd̓e. qxxiiij. ⁊ pͥma ſcd̓e. q. lxviij. Ꝙ ꝟtutes moralesꝓut ſūt oꝑatiue boni ī ordine quantū ad finē qͥnō excedit facultatē naturalē hoīs poſſunt peroꝑa humana acqͥri: ⁊ ſic acqͥſite ſine charitateeſſe poſſunt: ⁊ ſic erūt in multis gentibꝰ Scd̓maūt ꝙ ꝟtutes ſūt oꝑatiue boni in ordine ad vl̓timū finē ſuꝑnaturalē: ſic ꝑfecte ⁊ vere habentrōnem ꝟtutis: ⁊ nō poſſunt humana actibꝰ acquiri ſed a deo infundunt̉. Et huiuſmodi ꝟtutes morales: ſine charitate eſſe nō pn̄t. Quareſole ꝟtutes infuſe ſunt ꝑfecte ⁊ ſimpliciter dicēde ꝟtutes. qꝛ bene ordināt hominē ad finē vltimum ſimpliciter. Alie vero ꝟtutes acqͥſite ſūtẜm quid ꝟtutes nō autē ſimpliciter qꝛ ordināthominē ad aliquē bonū finē particularem nonordinatū ad bonū vniuerſale. ¶ Tertia conditio ꝟtutū beati luce d̓r firmitatis. Nā firmiter īillis perſeuerauit: qd̓ non multi faciunt. Inqͥtem̄ Hieronymus ad lucianū heremitā Cepiſſemultoꝝ ē: ad calcē ꝟo ꝑueniſſe paucoꝝ. Beatus ꝟo lucas ī via ⁊ lege dn̄i ꝓficiēs iuit d̓ virtute in ꝟtutē. Et vt ſuꝑius diciū ē. lxxiiij. ānū