¶ Ad primuꝫ reſpōdet Iſidorus. viij. li. ethi.magi ſūt qui vulgo mlefici vocant̉ ob facinorum magnitudinē: hi ⁊ elementa concutiūt turbant mētes hominū ac ſine vllo veneni hauſtuviolentia tamen carminis interimunt. vnde etLucanus. Mens hauſti nulla ſanie polluta:veneni incātata perijt. Magorū auteꝫ pͥmusZoroaſtes rex batrianorū fuit de quo Auguſ.libro. xxj. de cinitate dei ait. Ꝙ quando primonatus eſt riſit: hunc poſtremo NNinus rex aſſiriorū interfecit: lꝫ pleriqꝫ teneant illuꝫ a demonie ſuffocatum. Artem ꝟo magicam multa poſtſecula democritꝰ ampliauit quādo ⁊ Hipocratis medicine diſciplina effloruit: hec autē vanitas magicarū artium: ex traditione angeloruꝫmalorū in toto terrarum orbe plurimis ſeculisinualuit. Nec mirū de magorū p̄ſtigijs quādointantū ꝓdiere maleficorū artes vt etiā Moyſe ſimilimis ſignis reſiſterent veriētesᵇ vrgasin dracones aquas in ſanguinē. hec Iſid̓. Sedvt Auguſ. li. x. de ciui. dei. ca. viij. aſſerit: faciebant illi veneficijs ⁊ incantationibꝰ magicis qͥbus ſunt angeli mali .i. demones dediti. Morſes autē tāto iuſtius quāto potētius dei nomīeqͥ fecit celū ⁊ terrā eos facile ſuꝑabat. Deniqꝫ ītertia plaga deficientibꝰ magis decem plage ꝑMyſen magna myſteriorū diſpenſatiōe complete ſunt. hec Augꝰ. Quāta vero ſit ꝟtus demonū cum a deo ꝑmittunt̉ ſiue ad deludendūhumanos ſenſus: ſiue ad operandū lꝫ ẜm naturam effectus mirabiles ſiue etiā ad corpora vexandū ⁊ moleſtandum dixit plene in tractatude timore iudiciorū dei. Uerūtamen hic narrabo qd̓ ſuꝑioribꝰ diebus legi in quodā libro nouiter cōfecto qͥ vocat̉ fortalitiū fidei. In regnofrancie: cuꝫ iudei maleficijs vterent̉: accidit ſemel ꝙ iudeus qͥdam crudeliſſimus factꝰ ē amicus cuiuſdā miniſtri iuſticie. Quadā vero dierogauit euꝫ inſtātiſſime vt vnius homīs daretei cor fingens ſe illo egere ꝓ medicina. Et colorando factū ſuū dixit Ꝙ qͥdam homo dabat viginti coronas auri ſi eū ſanaret. Et ꝙ ip̄e daretſibi decem illarū ſi ei tribueret cor ſupradictuꝫIlletū ex cupiditate: tum amicitia ꝓmiſit. Extrahenſqꝫ illud cor a quodaꝫ xp̄iano: quē iuſticia exigente: in partes dimiſerat tradidit vxori ſue cuſtodiendū dicens ei. ꝙ decem coronaseſſet recepturus ꝓ illo: quas ſibi iudeus ꝓmiſerat ſe daturū. Cum ergo mulier illa cognouiſſet iudeū illum reatu multorū fore maleficū dure rep̄hendit maritū. Ille ꝟo ecōtrario eam arguebat dicendo: ꝙ ip̄a faceret eum perdere decem coronas ⁊ alia ꝓmiſſa. Tandē deduxit virū mulier vt iudeo cor porci tribueret̉. Adimpleuit vir quod vxor ꝯſuluit: iudeus vero corhominis chriſtiani credēs ſe accepiſſe tradiditilli decem coronas Quo facto: iudeus hilarisſuis vtens maleficijs ſepeliuit cor illud in quodam campo latiſſimo. In quo poſt paucos dies cōgregata eſt īnumerabilis multido porcorum: non ſolum domeſticoꝝ ſed etiam ſilueſtrium. Et tanta fuit lis ⁊ prelium inter eos: ꝙ omnes mutuo rabidis morſibus ſe dilacerātes occiderunt: ſic vt nec vnus remaneret viuꝰ. Qd̓factuꝫ a rege francie qͥ tunc erat cognitū iudeocapto aꝑta eſt veritas: ꝙ ſic fuiſſet factū de hominibus xp̄ianis illius ꝓuincie ſicut d̓ porcisſi cor ſepeliſſet homīs xp̄iani Profecto niſi manū dei diabolica poteſtas cōpeſceretur multaincredibilia mala malefici oꝑa diabolis cooperantibus exercerent. Secundū quod erat conſiderandum quomodo diſcernuntur miraculademonū a miraculis veris. Et dicūt̉ illa miracula largo modo. quia lꝫ eſſe poſſint mira opera non tamē miracula. Ideo dn̄s Bonauē. inij. di. vij. ait. Ꝙ differūt illa a miraculis veris.Primo ex parte principalis agentis. Naꝫ ī miraculis diuinis operatur agens potentie infinite ⁊ ſupra naturā In miraculis demonū oꝑatꝟtus nat̉e multiplicit̓ adiute: ꝑ naturas aliasScd̓o differūt ex ꝑte finis qꝛ miracula dei fiūtad vtilitatē hoīm ⁊ diuinā gloriā ſed magoruꝫſiue demonū: ad deceptionem ⁊ gloriam vanāTertio differunt ex parte facti: quia demonesfaciūt huiuſmodi vilia ⁊ inutilia .ſ. ranas ⁊ ſerpentes: quia hec de facili producuntur operatione nature: nō autē poſſunt facere ea in qͥbusnatura ſuccumbit ſicut facit deus .ſ. illuminarececū a natiuitate: reſuſcitare mortuos et hmōi.¶ Tertiū cōſiderandū qualiter Simon ⁊ Iudas magos ſuperarūt. Et de hoc ita ſcribit̉ inlegenda Ꝙ in perſide erant duo famoſi magi .ſ.Lares ⁊ Arfaxath quos Mattheus fugauerat d̓ ethiopia. Cū vero apoſtoli ꝑ Baradachcoram rege adducti fuiſſent. Et p̄ſentibus illismagis dixiſſet Baradach. Iſti o rex ſūt dij latentes in effigie hominū: zelo inuidie magi cōmoti dixerunt: illos malignos eſſe cōtra regnūſubtiliter cogitare: dixit eis Baradach. Si audetis cum eis cōfligite. Cui magi Si vis videre quia nobis p̄ſentibus loqui non poterūt veniant huc viri eloquētiſſimi ⁊ ſi corā nobis loqui auſi fuerint: nos ꝑ oīa imꝑitos probabis.Cum aūt plurimi adducti eſſent ꝯtinuo corammagis ita muti facti ſūt: vt nec nutibꝰ qͥdeꝫ qd̓loqͥ non poterāt indicarēt: dixerūtqꝫ magi adregem: vt ſcias nos deos eē ꝑmittemꝰ eos loqͥſꝫ ambulare nō poſſe. Iterūqꝫ reddemꝰ eis greſſum. Sꝫ faciemꝰ eos aꝑtis oculis nihil videreQui cuꝫ hec oīa feciſſent dux aduocatos illos