tem eſt quadrupliciter ẜm Augꝭ. in tertio ſuꝑGeneſim ad litterā. Aut em̄ ſenſus vel ingeniacrimonia. aut multa experientia. Aut doloſacautela. Aut aliena doctrina. Senſus acrimonia vt quādo vidēt diligēter ⁊ cōſiderāt ad qͥdinclinat̉ affectio noſtra. vel que ſint inducētiavel retrahētia. Experiētia tempoꝝ. qꝛ ex talibus viderūt accidere talia doloſa cautela quādo ꝓponunt aliquid facere ⁊ p̄dicunt. Alienadoctrina quādo iuſto dei iudicio ꝑmittūt̉ addiſcere ab angelis. De aſtrologꝭ ergo ꝙ frequēter vera p̄dicunt tenendū eſt. ꝙ hoc ſolū eſt cōiecturando ſiue ẜm legem aſtroꝝ. ſiue ẜm diabolica cōmertia. Scd̓m legem aſtroruꝫ vtpoteqn̄ dominat̉ ſtella q̄ habet impreſſioneꝫ ſuꝑ diuerſos humeros diſponēs ẜm hoc homine addiuerſos mores ⁊ affectiōes. Scd̓m diabolicacōmertia. vt qn̄ volūt vim aſtrorū vltra ꝓtendere. qͣꝫ ad illud ſuꝑ qd̓ poſſunt. Tunc em̄ niſidiabolus adeſſet ita frequēter falſum ſicut veꝝdicerent. lꝫ frequenter falſa p̄dicant ⁊ decipiātur. Hinc Augꝰ li. v. de ciui. dei. c. vij. ait. nonīmerito credit̉ cuꝫ aſtrologi mirabiliter multavera reſpondent oculto inſtinctu fieri ſpirituūnon bonoꝝ quoꝝ cura eſt. falſas ⁊ noxias opiniones de aſtralibꝰ fatis inſerere humanis mētibus atqꝫ firmare. Similiter ⁊ malefici ſiue diuini: qn̄qꝫ vera p̄dicunt. que p̄cognoſci in ſuiscauſis naturaliter poſſunt. Futura vero cōtingentia nō certitudinaliter ſed ex cōiectura quādoqꝫ p̄nunciāt. ¶ Scd̓m dubiū fuit vtrū a demonibus eſſe poſſit aliqua ꝓphetia. Ad qd̓ reſpondet Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. clxxij. ꝙ ꝓphetia īportat cognitionē quādā ꝓcul exiſtētē a cognitione hūana. Manifeſtū ē aūt ꝙ intellectꝰ fuperioris ordinis: aliqͣ cognoſcere pōt que ſuntremota a cognitiōe intellectꝰ inferioris Supraintellectū aūt humanū eſt non ſolū intellectꝰ diuinus: ſꝫ etiā intellecꝰ angeloꝝ bonorū ⁊ malorū: ẜm nature ordinē. Et ideo q̄dā cognoſcuntdemones ſua naturali cognitiōe q̄ poſſunt hominibus reuelare. tanqͣꝫ remota a cognitōe hominū. Simpliciter autē ⁊ maxime remota ſūt:que ſolus deus cognoſcit. Et ideo ꝓphetia ꝓprie ⁊ ſimpliciter dicta fit ſolum ꝑ reuelationeꝫdiuinā. Sed etiā ip̄a reuelatio facta ꝑ demōespōt ẜm qͥd dici ꝓphetia: vnde illi qͥbus aliqͥdꝑ demones reuelat̉: nō dicūt̉ in ſcripturis prophete ſimpliciter ſꝫ ꝓphete falſi ſiue idolorū fictio ſiue cum aliqua alia adiectione Un̄ Augxij. ſuper Geneſim ad litteram ait. Cuꝫ malusſpūs arripit hoīes ī hac vita: aut demoniacosfacit aut arrepticios: aut falſos ꝓphetas. Notādū ꝙ demones ea q̄ ſciūt hoībus manifeſtātnon qͥdeꝫ ꝑ illuminationē intellectꝰ ſꝫ ꝑ aliquāimaginariā viſionē aut etiā viſibilit̓ colloquēdo. ¶ Tertiū dubiū fuit vtꝝ demones ꝑ ſe veper alios poſſint veritatē fateri. Et videtur ꝙnon. Naꝫ dicit̉ Ioh̓is. viij. ca. de diabolo. medax eſt ⁊ pater eius ſcꝫ mendacij. Et. xxij. q. vca. cauete fratres Omnes qui amāt mendaciūfilij ſūt diaboli. Cū ergo diabolus ſit veritatisinimicus: ergo illā cōfiteri fugit. Ad qd̓ reſpōdemus: ꝙ lꝫ diabolo veritas ſit exoſa tn̄ illamquandoqꝫ predicat ⁊ cōfitetur propter tria.Primo ꝓpter coactionem.Secundo ꝓpter accuſationem.Tertio ꝓpter deceptionem.¶ Primo diabolus veritatē fatetur ꝓpter coactionē: qn̄ cogitur ab ip̄o deo. Sicut factū legimus quando clamās in idolis ſanctorū apoſtolorum ꝟtuteꝫ ⁊ gratiam ſuis cultoribꝰ ſignificabat. Sic etiam in ꝟtute xp̄i a ſanctis demones interrogati ſepe in obſeſſis corporibꝰ verareſpondēt lꝫ inuiti. ¶ Secūdo diabolus veritatem fatetur ꝓpter accuſationē dum ſcꝫ hominū peccata ad cōfuſionē illorū accuſat. Naꝫ lꝫdeus hominū peccata cognoſcat: vult tamē vtdiabolus illa declaret ad maiorem peccantiuꝫexprobationē. Ille vero hoſtis malignustucveritatem quā odit propter odium animaꝝ fatatur. ¶ Tertio diabolus veritatē loquitur ꝓpter deceptionē. Nam vt inquit Tho. vbi ſupra intellectus ad falſuꝫ deducitur propter apparentiā veritatis: ſicut voluntas ad maluꝫ ꝑapparentiā bonitatis. Interduꝫ igitur diabolꝰveritateꝫ oſtendit: vt ſic falſitas eius ſecuriusacceptetur. Hinc chriſtus nō ſinebat loqui demones qui erant in corporibus obſeſſis: ⁊ dicebant ip̄m eſſe chriſtū: ne miſcerēt veris falſa. vtdicit Nico. de lyra ſuper pͥmo ca. Marci. Etiiij. ca. luce. Dicta ſūt iſta vt ſciamꝰ vera eſſe q̄de apoſtolorū victoria p̄miſimus qͥ deo reuelante imminentem futuram pacem illi duci predixerunt cum tamen demones contrarium mētiendo ſuaſiſſent.Qualiter Simo ⁊ Iudas deuicerūtmagos. Et qͥ dicunt̉ magi. atqꝫ d̓ differētia miraculoꝝ dei ⁊ ſctōꝝ a miraculis magoꝝ¶ Capl̓m. .II.Ecūdi aduerſarij Simonis ⁊ Iude quos ip̄i deuicerunt fuerunt magi. Et hic tria cōſiderare debemus.Primum qui dicuntur magi.Secundū quomodo magorum miracula apparentia a veris miraculis diſtinguunt̉.Tertiū qualiter hi apoſtoli magos ſuperarūt.