ſoluunt̉ obiecta. Ad illud ꝟo qd̓ inducebat̉ d̓natura q̄ non deficit in neceſſarijs dicēdū ꝙ nōſequit̉ ex hoc ꝙ debeat dare ꝟtutē neceſſariamſꝫ ſufficit ꝙ dedit oīa neceſſaria ad v̓tutē acqͥrēdam: ſicut nō dat panē neceſſariū hūane vite ẜꝫdat oīa neceſſaria ad panē acquirēdū: ſꝫ ꝓpterdicta poſſet aliqͥs dubitare ſi ꝟtꝰ eſt a nat̉ a ẜmaptitudinē ⁊ diſpoſitionem ſiue inchoationē:vn̄ ē ꝙ ī pluribꝰ hoīes currūt ad maluꝫ. vn̄. xijq. j. c. j. d̓r. oīs etas ꝓna ē ad malū ab adoleſcētia. Inſuꝑ nec om̄es ꝟtuoſi inclinant̉ eqͣliterad ſingulas ꝟtutes: ꝓ quibus dicit Ariſto. j.ethico. multis qͥdeꝫ delectabilia aduerſant̉ adinuicē: qꝛ nō naturalia ſūt. Et Terētius quothoīes tot ſnīe ſuus cuiqꝫ mos: et Horatius inepl̓is deniqꝫ nō oēs eadē imitant̉ amantqꝫ. EtQuidiꝰ in li. de arte amādi. Pectoribꝰ morestot ſūt qͦt in vrbe figure. Et Perſiꝰ. Mille hominū ſpecies ⁊ reꝝ diſcolor vſus Uelle ſuū cuiqꝫ ē nec voto viuit̉ vno. Et Cicero ī li. de fatoIn naturis hoīm diſſimilitudines ſūt Igit̉ extāta diuerſitate ⁊ ineqͣlitate videtur ꝙ ꝟtutesnon ſint a natura qm̄ ſi ſic eſſet oēs ad illas eqͣliter inclinarēt̉. Ad hͦ ita pulchre Rn̄det Tho.vbi ſupra. Ꝙ aliqͥd d̓r hoī naturale dupliciter.Primo ex natura ſpeciei. Scd̓o ex natura indiuidui. Illud em̄ qd̓ ꝯuenit ei ẜm aīam rōnaleꝫē ei naturale ẜm naturaꝫ ſpeciei eo ꝙ vnūqd̓qꝫhabet ſpeciē ẜm ſuā formā. Forma ꝟo hoīs ēaīa rōnalis. Illd̓ aūt qd̓ ꝯuenit homini ẜm determinatā corꝑis cōplexionē ē ei naturale ẜmnaturā indiuidui Indiuiduat̉ nāqꝫ vnūqd̓ẜm materiā lꝫ ergo qͣꝫtum ad natura indiuiduiex diſpoſitiōe corꝑis aliqui ſint diſpoſiti vl̓ melius vel peius ad qͣſdam ꝟtutes. Un̄ vnus hꝫmaiorē aptitudine ad ſcientiā: alius ad fortitudinē: alius ad tēperantiā ⁊ hmōi: tn̄ qͣꝫtum acnaturā ſpeciei oēs ad ꝟtutes eqͣliter inclinant̉inquātū in volūtate eſt qͥdā appetitus naturalis boni qd̓ eſt ẜm rōnem. Sic ergo beatiſſimꝰIacobꝰ rōne p̄ditus a natura ip̄a cōmouebat̉vt vitam eligeret ꝟtuoſam. Scd̓m radicale pͥncipium iuſticie ⁊ ſanctitatis beati Iacobi fuitexemplaris ſpeculatio: habuit qͥdē ante ocl̓osexemplū ſaluatoris nr̄i ih̓u xp̄i qͥ d̓ ſe ip̄o dixitIoh̓. viij. ca. Ego ſum lux mūdi qui ſequit̉ menō ambulat in tenebris. Fuit em̄ Iacobus iſtevnꝰ ex duodecim apl̓is ip̄ius ih̓u xp̄i vt patetMat. x. ca. dictꝰ ꝟo fuit Iacobꝰ minor ad differētiā Iacobi zebedei qͥ lꝫ natus poſterior ſitIacobo alphei: tn̄ vocatiōe fuit prior: videturem̄ illa prioritas tꝑis quandaꝫ ſecū trahere dignitatē. Ob id pontifices maximi cū de p̄dicatoꝝ ⁊ minoꝝ ordinibꝰ inſimul mentionem aliquā faciunt ſꝑ p̄dicatoꝝ ordinē p̄ponūt. qꝛ vtdicit glo. ī ca. Quia ex eo. de pactis. li. vj. ordop̄dicatoꝝ pͥus fuit ab eccl̓ia approbatꝰ qͣꝫ ordominoꝝ. Et ſic ī textu ſepius inuenimꝰ p̄poſitūp̄dicatorū ordinē ſiue p̄dicatores vt ptꝫ in ca.quorundā. de electiōe. li. vj. Ubi p̄ponunt̉ inlr̄a p̄dicatores minoribꝰ et minores heremitanis. Idē habet̉ in ca. cū ex eo: de exceſſibꝰ p̄la.⁊ de p̓uilegijs in ca. in his. Et in clemētina dudū. de ſepulturis. Ad Iacobū iā redeūdo dicimus eū minorē vocatū nō qꝛ minoris ſanctitatis extiterit qͣꝫ alter Iacobꝰ qͥ in ſanctitate vt videbit̉ apl̓is ceteris ē p̄ponēdus Nā vt pleriqꝫdicūt frater dn̄i noīatur ꝓpter p̄rogatiuā ⁊ excellentiā ſanctitatis ob qua p̄ ceteris apl̓is hieroſolymis ē ep̄s ordinatꝰ vt ſcribit̉. lxvj. di. inca. porro. Uerūtn̄ ſunt ⁊ alie cauſe p̄ter iſtā qͥbus ip̄e dn̄i frater ē nuncupatus ſiue qꝛ ex ſorore ꝟginis erat natꝰ: ſiue qꝛ xp̄o ſimilimꝰ eſſe ꝑhibebat̉. Ob qd̓ iudei capere volentes xp̄m ſignū petierūt a iuda vt oſcularet̉ euꝫ ne deceptiiacobū cepiſſent. h̓ etiā teſtat̉ Ignacius ī epl̓aad Ioh̓eꝫ euāgeliſtā ſic dicēs. Si licitū ē mihiapud te ad hieroſolyme ꝑtes volo aſcēdere vtvideā illū venerabileꝫ Iacobū qͥ cognominat̉iuſtꝰ quē referūt xp̄o ih̓u ſimilimū facie vita ⁊mō ꝯuerſationis ac ſi eiuſdem vteri. frater eſſetgeminus. Quē dicūt ſi videro: videro ⁊ ipſuꝫxp̄m ẜm om̄ia corporis liniamenta. ¶ Tertiūradicale priuilegiū iuſticie beati iacobi d̓r ſpecialis ſāctificatio: vt em̄ colligit̉ ex dictis Hieronymi in lib̓. de viris illuſtribus et egeſippi qͦfuit apl̓oꝝ contemporaneus fuit beatꝰ Iacobꝰin vtero mr̄is ſanctificatus. Ex qua ſanctificatione conſecutꝰ eſt mundationem ab originaliculpa debilitationē fomitꝭ ⁊ p̄ſeruationē a peccato mortali. Et lꝫ dicat̉ ꝙ in morte xp̄i omēsapoſtoli peccauerunt. Forte ab iſta generalitate Iacobꝰ excipit̉. Nam videt̉ ꝙ fideꝫ reſurrectionis xp̄i nunqͣꝫ ammiſerit. Inqͥt em̄ Hieroꝰin li. de viris illuſtribus. Ꝙ votum vouit ſe nōcomeſturū donec videret dn̄m a mortuis ſurrexiſſe. Ip̄a aūt die reſurrectiōis apparuit ei dn̄sac eis qͥ erāt cum eo ⁊ dixit ponite menſaꝫ ⁊ panem: deinde panem accipiēs benedixit ⁊ deditIacobo dicēs: ſurge frater mi comede: qꝛ filiꝰhoīs a mortuis reſurrexit Et hoc eſt quod aſſerit paulus. pͥme ad Corꝭ. xv. ca. deinde viſus ēIacobo. Concurrerunt ita in illo oīa tria p̄dicta ꝓpter q̄ iuſte ſancte mūdiſſimeqꝫ viuere inuentus eſt. Cuius ſanctitatē admirabilē explicabimꝰ in ſequēti myſterio.Qualit̓ beatꝰ Iacobꝰ fuit virgo puriſſimꝰ qͥ carne ſuā mortificauit ⁊ orationi aſſiduus fuit. ¶ Capl̓m. .II.