Rimum in quoMattheꝰ ſecutꝰ fuit xp̄m ē obediētia. Erat ip̄e natiōe iudeꝰ vt Hieroaſſerit in ꝓlogo ī Mattheū. officio publicanꝰid ē. curā hn̄s d̓ publicis actibꝰ ẜm Nico. d̓ hra. Erāt em̄ tūc iudei tributarij Romanoꝝ Etilli qͥ colligebāt tributū romanis mittēdū dicebant̉ publicani. Hmōi cōiter ſūt campſores etpecuniaꝝ numeratores. Uidit gͦ ih̓s illū ſedentem in tholoneo. Et tholoneū ꝓnūciat̉ penultima ꝓducta. Dixitqꝫ illi. Seq̄re me Cōfeſtimobediuit. Nō replicauit: nō cauſam exegit: nōꝯͣdixit: nō deniqꝫ paſſus eſt morā. In hoc xp̄oqͣꝫtū potuit ſe fecit cōformē qͥ patri eterno eſt factus obediēs vſqꝫ ad mortē. vt d̓r ad Philip.ij. ca. Sꝫ vt obediētie virtus clariꝰ eluceſcat inhͦ loco tria dubia ſe ingerunt declaranda. Primū vtꝝ deo ſit in oībus obediēdū. Scd̓m vthomini ſit obediēdū. Tertiū qͣliter ē obediēdū¶ Ad primū dubiū arguūt qͥdā ſic. Nihil ē faciendū ꝯͣ virtutē: ſꝫ inueniūt̉ q̄dam p̄cepta deiꝯͣ ꝟtutem: gͦ deo nō eſt in illis obediendū. Prcepit nāqꝫ abrae vt occideret filiū innocentē: ſicut patet Gen̄. xxij. ca. Et iudeis vt furarēturres egyptioruꝫ. vt ponit̉ Exo. xij. ca. qd̓ fuit ꝯͣiuſticiā. ⁊ Oſee vt acciꝑet mulierē adulterā ꝙē ꝯͣ caſtitatē. Sꝫ ſanctꝰ Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. ciiij.ad hoc ita rn̄det. Ꝙ ſicut deꝰ nihil oꝑatur ꝯtra⁊ſetibēnaturā: qꝛ hoc ē natura vniuſcuiuſqꝫ rei qd̓ inea deꝰ oꝑatur vt dicit Augꝰ. xix. de ciui. dei. ⁊etiā glo. ad Roma. xj. ca. oꝑatur tn̄ aliqͥd ꝯtraſolitū curſum nature. Ita etiā deꝰ nihil pōt p̄cipere ꝯtra ꝟtutem: qꝛ in hoc pͥncipaliter ꝯſiſtitꝟtus ⁊ rectitudo voluntatis humane ꝙ dei voluntati ꝯformet̉ ⁊ eiꝰ ſequat̉ imꝑium qͣꝫuis ſitꝯtra ꝟtutis modū. Scd̓m hoc ergo p̄ceptumAbrae factū ꝙ filiū innocentē occideret nō fuitꝯtra iuſticiā: qꝛ deus ē dn̄s mortis ⁊ vite. Similiter nō fuit cōtra iuſticiā ꝙ mādauit iudeisvt res egyptioꝝ acciperent: qꝛ eius ſunt oīa: etcui voluerit dat illa. Un̄. xiiij. q. v. ca. dixit dominꝰ. d̓r. Nec iſraelite furtū fecerūt ſꝫ deo iubēti miniſteriū exhibuerūt. Nec fuit ꝯͣ caſtitateꝫpceptū Oſee factū: qꝛ ip̄e deꝰ eſt humane generationis ordinator. Et ille eſt debitus modusvtēdi mulieribꝰ quem deꝰ inſtituit. Cōcordathis dn̄s Bonauē̓. in ſuo pͥmo di. xlvij. vbi ait.ꝙ deus nō pōt p̄cipere malū manens malum:ex eo ꝙ illd̓ qd̓ p̄cipit ſemꝑ ē bonū: lꝫ qn̄qꝫ aliqͥd eēt malum anteqͣꝫ ab ip̄o p̄ciperetur. Iuſtūitaqꝫ ⁊ debitum ē in oībus obedire deo cui oīscreatura famulat̉. Ip̄i nanqꝫ obediunt oēs angeli ſol ⁊ luna ⁊ oīa ſidera celi. Inſenſibilia elementa ⁊ cūcta q̄ in celis ⁊ in terris reperiunturQuanto magis eius imꝑio ſubiacere tenet̉ hōcui tot īnumera largitus eſt beneficia: ⁊ ꝓpterobedientiā pollicet̉ eterna premia. ¶ Secūdūdubiū fuit vtꝝ homini ſit obediēdū Ad qd̓ itarn̄det ſanctꝰ Th̓o. vbi ſupra ꝙ ſicut actiōes rerū naturaliū ꝓcedūt ex potētijs naturalibꝰ itaetiam oꝑationes humane ꝓcedūt ex humanavolūtate. Opo tuit aūt in rebꝰ naturalibꝰ vt ſuperiora mouerent inferiora ad ſuas actiones ꝑexcellentiā naturalis ꝟtutis collate diuinitus.Un̄ etiaꝫ in rebꝰ humanis oportet ꝙ ſuꝑioresmoueāt inferiores ꝑ ſuā voluntatē ex vi auctoritatis diuinitus ordinate. Mouere autē ꝑ rationē ⁊ voluntatē eſt p̄cipere. Et ideo ſicut ordine naturali diuinitus inſtituto inferiora in rebus naturalibꝰ neceſſe habent ſubdi motioni ſuperioꝝ. Ita etiā in rebꝰ humanis ex ordine iuris naturalis ⁊ diuini tenent̉ inferiores ſuis ſuperioribꝰ obedire. Hoc ē ꝙ apl̓s dixit ad Roma. xiij. ca. Oīs aīa poteſtatibꝰ ſublimioribusſubdita eſſe debet. Nō em̄ ē ptās niſi a deo. Sꝫpleriqꝫ obijciunt huic ſentētie cōtendētes ꝓbare ꝙ non debet hō homini obedire: nā videt̉ hͦeſſe ꝯͣ ordinationē diuinā cū deꝰ hoīem ꝯdiderit in libertate arbitrij ⁊ reliquerit illū in manucōſilij ſui: qͣre videt̉ ꝙ vnuſquiſqꝫ ſuo ꝯſilio etvolūtate nō alteriꝰ p̄cepto ſe regere debet. Adhͦ ita rn̄det Tho. ꝙ deus reliqͥt hoīem in manuꝯſilij ſui: nō qꝛ liceat ei facere omne qd̓ vult ſedad id quod faciendū eſt nō cogit̉ neceſſitate nature ſicut creature irratiōales: ſed libera election ex ꝓprio cōſilio ꝓcedente. Et ſicut ad aliafaciēda debet ꝓcedere ꝓprio ꝯſilio: ita etiā adhoc ꝙ obediat ſuis ſuperioribꝰ. Exquo obedire homini qͥ ſuꝑior eſt in his q̄ ſpectant ad ſuaꝫſuꝑioritatem debitū ē ⁊ laudabile. Imo obedientia cunctas virtutes morales excellit. Naminter ꝟtutes morales tāto aliqͣ potior ē quātomagis aliqͥd ꝯtemnit̉ vt deo inhereat. Sūt autem tria genera humanoꝝ bonoꝝ q̄ hō pōt cōtēnere ꝓpter deum: quoꝝ infima ſunt exteriora bona. Media ſunt bona corꝑis. Supremaaūt ſūt bona aīe. Inter q̄ quodāmodo p̄cipuaē volūtas inqͣꝫtū .ſ. ꝑ voluntatē hō oībus alijsbonis vtit̉. Et ideo ꝑ ſe loquēdo laudabilior ēobediētie ꝟtus qͣ qͥs ꝓpter deū ꝯtēnit ꝓpriaꝫvoluntatē qͣꝫ alie virtutes morales que ꝓpterdeū aliqua alia bona ꝯtēnūt. Id̓o Grego. vltimo moralium exponens illd̓ pͥmi Regꝭ. xv. ca.Melior ē obediētia qͣꝫ victime inqͥt. Obediētia victimis iure p̄ponit̉: qꝛ ꝑ victimas alienacaro: ꝑ obedientiam vero voluntas ꝓpria mactatur. Quantuꝫ ꝟo obedientia ſit grata deo:oſtendunt nobis exempla ꝓbatiſſima. Naꝫ invitaſpatrū narrat̉: qͣliter abbas Paulus pre-