viuere in pauꝑtate non eſt ẜm ꝟtutē. Quartoarguit̉. nā dare elemoſynā ē actꝰ ꝟtutis ⁊ deogratus: ſꝫ pauꝑtas excludit elemoſynaꝝ largitionē: gͦ videt̉ ꝙ pauꝑtas nō ſpectat ad ꝟtutē.Contra iſta eſt auctoritas Hiero. qͥ ait ꝯͣ Iouinianū Legunt̉ plurimi philoſophoꝝ diuitiasnon tm̄ ꝯtempſiſſe. ſꝫ etiam abieciſſe qͣſi impedimentū ſapīe ⁊ ꝟtutis. Et de his Lactantiꝰ li. j.diuinaꝝ inſti. inqͥt. Nam et abieciſſe quoſdamres familiares ſuas ⁊ renūciaſſe vniuerſis voluptatibꝰ ꝯſtat. vt ſolam nudāqꝫ ꝟtutem nudiexpeditiqꝫ ſequerent̉. Et Seneca in li. de moribus ita ſequit̉. Multꝭ ad philoſophandū obſtitere diuitie: pauꝑtas aūt expedita ſecura eſtEt de Socrate Hieroꝰ ad paulinū notauit illd̓qd̓ ponit̉. xij. q. ij. ca. Gl̓ia ep̄i. §. ſocrates. Socrates ille Thebanus hō quondā ditiſſimꝰ cūad philoſophandū Athenas ꝑgeret: magnuꝫauri pōdus ꝓiecit: nec putauit ſe poſſe ſimul etꝟtutem ⁊ diuitias poſſidere. Ad primuꝫ itaqꝫobiectum reſpondet Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. clxxxvjꝙ ille qͥ om̄ia dimittit ꝓpter xp̄m non exponitſe periculo: neqꝫ ſpūali neqꝫ corꝑali. Spirituale em̄ periculū ex pauꝑtate ꝓuenit quādo noneſt voluntaria: qꝛ ex affectu congregandi pecunias quē patiunt̉ illi qͥ inuolūtarie ſunt pauperes: incidit hō in multa pctā. Iſte aūt affectusdeponit̉ ab his qͥ voluntariū pauꝑtatē ſequūtur. Magis autē dn̄atur his qͥ diuitias poſſident. Corꝑale etiā periculū nō īminet illis qͥ intentione ſequēdi xp̄m oīa relinquūt. diuine ꝓuidentie ſe cōmittētes. Un̄ Augꝰ dicit li. de ſemone dn̄i in monte. Querentibꝰ regnū dei ⁊ inſticiā eiꝰ non debet ſubeſſe ſolicitudo ne diuitieſibi deſint: ꝓpterea ſaluator nr̄ Luce. xxij ca.dixit diſcipulis ſuis. Qn̄ miſi vos ſine ſacculo⁊ pera ⁊ calciamētis nūqͥd aliqͥd defuit vobisAd ſcd̓m argumētū rn̄det ſanctꝰ Tho. ꝙ medium ꝟtutis ẜm ph̓m in. ij. Ethicorū accipiturẜm rōneꝫ rectā nō ẜm quātitatē. Nā milo crotoniēſis vnū bouē comedebat in die nō grauatus ex eo: hic fortiſſimꝰ erat ⁊ robuſtiſſimꝰ valde. Alius aūt fruſtro panis ẜm ſue nature conditionē ſuſtentat̉: non accipit̉ gͦ mediū ꝟtutisinter iſtos duos: vt .ſ. ſuꝑaddat̉ cui ſufficit fruſtrū panis ⁊ deinde diminuat̉ miloni vt tātumvnꝰ quātū alter comedat. Sꝫ accipit̉ mediumẜm ꝙ dictat rō videlicet ꝙ vnuſqͥſqꝫ comedatẜm ꝙ reqͥrit conditio complexionis ſue. Ideoquicqͥd fieri p̄t ẜm rōnem rectaꝫ eſt vicioſū exmagnitudine quātitatis: ſꝫ magis virtuoſum.Eſſet aūt p̄ter rōnem rectam ſi qͥs oīa ſua cōſūmeret in intēperantia: laſciuia: ꝯuiuijs ⁊ hmōivel abſqꝫ vtilitate. Eſt ꝟo ẜm rōnem rectaꝫ ꝙaliqͥs diuitias abijciat vt ꝯtēplationi vacet atqꝫ vt xp̄m ꝑfecte ſequat̉. Ad tertiū qd̓ obijciebat̉ rn̄det ſanctꝰ Tho. ꝙ duplex ē beatitudo ſiue felicitatis. Una qͥdē ꝑfecta quā expectamꝰin futura vita Alia aūt imꝑfecta ẜm quaꝫ aliqͥdicunt̉ in hac vita beati. Preſentis ꝟo vite felicitas ē duplex. Una qͥdem ẜm vitā actiuamAlia ẜm vitā cōtemplatiuā. vt ptꝫ ꝑ Ariſto. inx. Ethicoꝝ. Ad felicitatē vite actiue que conſiſtit ī exterioribꝰ oꝑationibus diuitie inſtrumētaliter coadiuuāt. qꝛ vt ph̓s dic̄ in. j. EthicorūMulta oꝑamur ꝑ amicos: ꝑ diuitias: et ciuilem potentiā ſicut ꝑ quedam organa. Ad felicitatem aūt ꝯtemplatiue vite diuitie nō multumoꝑantur: ſed magis impediūt inqͣꝫtū ſua ſolicitudine impediūt animi quietē q̄ maxime neceſſaria eſt cōtēplationi. Et hoc eſt qd̓ ph̓s dicit īx. Ethicoꝝ. ꝙ ad actiones multis opus ē: ſpeculanti ꝟo nullo taliū .ſ. exterioꝝ bonorū. Adfuturā ꝟo beatitudinē ordinat̉ aliquis ꝑ charitatem ad quā efficaciter perducit voluntariapauꝑtas. Propterea xp̄s dixit. Mat. xix. ca.Uade ⁊ vede oīa q̄ habes ⁊ da pauꝑibus ⁊ habebis theſauꝝ in celo. Ad quartū argumentūreſpondet Gregꝰ ſuꝑ Ezechielē. Ꝙ illi qͥ ex poſſeſſis rebus ſubſidia egentibꝰ miniſtrant in bonis que faciūt ſacrificiū offerunt ex eo ꝙ aliqͥddeo īmolant ⁊ aliquid ſibi reſeruant Qui veronihil ſibi reſeruant: offerunt holocauſtū qd̓ eſtmaius ſacrificio. Et ſi diceret̉ ꝙ ſic relinquēsomnia ⁊ viuens in paupertate liberalis eſſe nōpoteſt: cū liberalitas in datione pecuniaꝝ conſiſtat. Reſpondet Franciſcꝰ in ſuo tractatu deꝟtutibꝰ ꝙ pauꝑ poteſt eſſe liberalis habitu genito ex actibus iterioribus: qꝛ ſi haberet gratꝭdaret. Cuius ſignuꝫ eſt quia ſubito pōt homopriuari bonis fortune: ſed non bonis ꝟtutis.¶ Ꝙ Petrus confeſſus eſt xp̄i diuinitatem.¶ Scd̓a virtus petri a nobis cōſideranda dicitur ih̓u xp̄i filij dei confeſſio. Cum em̄ vt ſcribitur Mat. xvj. ca. īterrogaſſet diſcipulos xp̄sQuē dicunt hoīes eē filiū hoīs ⁊ illi dixerunt.Alij Hęliā. Alij Hieremiā. Alij Ioh̓em baptiſtam aut vnuꝫ ex ꝓphetis. In Hieremia dicitNico. de lyra fuit excellens patientia in aduerſis. In Helia zelus veritatis. In Ioh̓e auſteritas vite. Subdidit xp̄s. Vos autem quē meeſſe dicitis. Reſpondēs petrꝰ dixit. Tu es xp̄sfilius dei viui. At ih̓s ait illi. Beatus es ſimōbariona .i. filius iohāna. Bar idem eſt ꝙ filiusiona ponitur ꝑ diminutioneꝫ pertracta mediaſillaba ꝓ iohāna. Sequitur. qꝛ caro ⁊ ſanguisnō reuelauit tibi .i. homo mortalis non docuitte iſtam veritateꝫ ſed pater meus. Et ego dicotibi: quia tu es petrus. id ē. cōfeſſor petre vereque xp̄s eſt. Et ſuper hanc petram quā confeſ-