ſibi dixit Mat. xvj. ca. Tibi dabo claues regni celoꝝ: ad deſignādū ꝙ oēs alij qͥbꝰ ptās ligandi atqꝫ ſoluēdi ꝯcedēde erat: dependētiamhaberēt ab ip̄o: vt ſcribit̉. xxiiij. q. j. ca. manet.ca. quodcūqꝫ. Inſuꝑ Luce. xxij. ca. dixit xp̄sbn̄dictꝰ. Ego ꝓ te rogaui petre vt non deficiatfides tua .ſ. finaliter ẜm Nico. de lyra. Nō em̄rogauit vt petrus nō caderet: ſꝫ vt ī caſu non remaneret. Id̓o ſequit̉. Et tu aliqn̄ ꝯuerſus .i. d̓peccato ad gr̄am: cōfirma fratres tuos. Qd̓ d̓rei qꝛ eccl̓ia erat ſibi cōmittēda. Impletū ꝟo idfuit qn̄: vt dicitur Ioh̓is vltꝭ. ca. ter xp̄s illi dirit. Paſce agnos meos. ¶ Tertio ꝓbamꝰ petrū fuiſſe apl̓is ceteris ⁊ eccl̓ie p̄latuꝫ rōne exercitationis. vt ſcribit̉ Actꝭ. j. ca. Primꝰ ẜmonēfecit in electiōe matthie. Et Actꝭ. ij. ca. poſt ſuſceptū ſpm̄ ſctm̄ pͥmus ppl̓o p̄dicauit. Id̓o Anadletus pallegato ca. in nouo teſtamēto ait. Petrus pͥmus ad fidē populū ꝟtute ſue p̄dicationis adduxit. Et poſt aſcenſionē xp̄i primū miraculū factū fuit ꝑ petrum aſſociatū cuꝫ Ioh̓ecū dixit claudo. Argentū ⁊ aurū nō ē mihi: qd̓aūt habeo hoc tibi do. In noīe ih̓u ſurge ⁊ ambula. ꝓpter q̄ oīa non ē aſcribendū ſuꝑbie ꝙ petrus ſit paſſus in cathedra exaltari. Cū humilitate qͥppe honorē ſue dignitati a xp̄o vt p̄dictūeſt inſtitute libēter ſuſcepit. Naꝫ vt colligit̉ exſinerario clemētis. Poſtqͣꝫ beatus petrus Anihiochie p̄dicauit: populūqꝫ illum ad fidē conuertit. Theophilꝰ pͥnceps ciuitatis illiꝰ domūſuā in baſilicā fecit cōſecrari. In cuiꝰ medio excelſam cathedrā fabricauerūt ⁊ petrū vt ab oībus videri ⁊ audiri poſſet: exaltauerūt. In qͣ ſedit honorifice tēporibus cōgruis ānis ſeptemSed poſtmodū veniens Romā anno ſcd̓o imperij Claudij in romana cāthedra ſedit ānis vigintiqͥnqꝫ ⁊ vltra. De pͥmo ꝟo honore eccleſiafeſtuꝫ celebrat: qꝛ tūc pͥmo p̄lati eccl̓ie ceperuntloco ptāte ⁊ noīe ſublimari. Ex qͥbus oībꝰ dep̄hendere poſſumus qͣꝫ rep̄hēſibilis ſit multorum ignorantia: temeritas et malicia qͥ p̄latoseccl̓ie p̄cipue pontificē maximū: deſpectos: viles: ꝯtemptibileſqꝫ inſpicerēt. Naꝫ vt de papaloquar ip̄e a nemine ē iudicādus niſi a fide deuiet vt patet. xl. di. ca. ſi papa. Et debet qn̄qꝫornatꝰ corona ⁊ veſtibꝰ p̄cioſis ppl̓o ſe monſtrare ad honoreꝫ ⁊ gl̓iam xp̄i qm̄ pape Silueſtro⁊ eiꝰ ſucceſſoribꝰ imperator Conſtantinꝰ deditpalatiū ſuū lateranēſe ⁊ coronā capitis ⁊ veſtimēta imperialia. xcvj. di. ca. Cōſtantinꝰ. Et lꝫbeatꝰ petrꝰ nō legat̉ cū tāta magnificētia ſediſſetn̄ id fuit qꝛ ꝑſecutio recens ⁊ ingentiſſima impugnabat eccl̓iaꝫ. Qd̓ ptꝫ: qꝛ ⁊ ip̄e vt īfra dicemus iubēte Nerone crucifixus fuit. Un̄ Iſid̓.in li. de vita ⁊ obitu ſanctoꝝ ait. Petrꝰ poſtqͣꝫanthiochenam fundauit eccl̓iam ſub ClaudioCeſare ꝯtra Simonē magum Romam pergitibiqꝫ p̄dicans euangeliuꝫ vigintiqͥnqꝫ annis:eiuſdē vrbis epiſcopatuꝫ tenuit. Et triceſimoſexto anno a paſſione domini a Nerone vt ipſe voluit crucifixus eſt.De abiectiōe rerū tꝑaliū ⁊ cōfeſſionexp̄i atqꝫ penitētia petri. quibus tāqꝫpręcioſis gemmis anima eius decora¶ Capl̓m. II.ta fuitEcūdū myſteriſum ꝯtemplāduꝫ de petro apl̓o d̓r refulgētie. Refulſit nāqꝫ ⁊ v̓tutibꝰ claruit: atqꝫ ob ſue vite ſanctitatē ⁊ ꝑfectionem ſignis plurimis ⁊ miraculis coruſcauit. Et oībꝰalijs dimiſſis tres in hac ꝑte ꝟtutes eius p̄ſtātiſſimas ꝯſideremus.Prima d̓r bonoꝝ tꝑalium deſpectio.Scd̓a ih̓u xp̄i filij dei confeſſio.Tertia peccati cōmiſſi amara deploratio.¶ Prima beati petri ꝟtus a nobis conſideranda: dicit̉ bonoruꝫ temporalium deſpectio. Vtenim ſcribit̉ Matth̓. iiij. ca. Ambulans ieſusiuxta mare galilee: vidit duos fratres ſimoneꝫqͥ vocat̉ petrus ⁊ andreā fratrē eius: mittētesrhete in mare. Erāt em̄ piſcatores. Et ait illis.Uenite poſt me faciam vos fieri piſcatores hominū. At illi ꝯtinuo relictis rhetibꝰ ſecuti ſunteū. Sed a qͥbuſdā q̄ritur vtꝝ ſit magis ẜm virtutē poſſidere diuitias qͣꝫ illas relinqͣre. Et pleriqꝫ pauꝑtatem dānantes arguunt. Primo qꝛnullꝰ debet exponere ſe periculo. Sꝫ qͥ pauꝑtatem ſectat̉ exponit ſe periculo ſpūali ⁊ corporali: ergo nō licet relictis oībꝰ pauperē vitā gerere. Naꝫ ſapiens Prouerbioꝝ. ca. iij. dicebat.Ne forte egeſtate cōpulſus furer ⁊ ꝑiurē nomēdei mei. Et Ecc̄i. .xxvij. Propter inopiā multideliquerūt. Et Ecc̄i. vij. ca. Sicut ꝓtegit ſapientia: ſic ꝓtegit ⁊ pecunia. Et Ariſto. iiij. Ethicorum. Uidet̉ q̄dam ꝑditio ip̄ius hoīs eē corruptio diuitiarū: qꝛ ꝑ has homo viuit. Sunt⁊ de hoc alie auctoritates qͣs inuenies in ẜmone de ꝯtemptū diuitiarū. Scd̓o arguit̉ contrapauꝑtatem. qꝛ ẜm Ariſto. in. ij. Ethicoꝝ Uirtus ꝯſiſtit in medio: ſꝫ ille qͥ omnia dimittit pervoluntariam pauꝑtatem non videtur ī mediocōſiſtere: ſed magis in extremo: ergo non agitvirtuoſe. Tertio arguitur quia vltima ꝑfectiohominis in beatitudine conſiſtit. Sed diuitiecōferunt ad beatitudinē. d̓r em̄ Ecc̄i. xxxj. Beatus diues qͥ inuentus ē ſine macula. Et Ariſto. dicit in j. Ethicoꝝ. ꝙ diuitie organice deſeruiūt ad felicitatem: ergo relinquere omnia ⁊