diſcedūt ꝓpter paſſionē peccati: ita etiaꝫ diſcedunt ab inſtigatiōe bonoꝝ angeloꝝ q̄ fit inuiſibiliter ꝓpter hoc ꝙ hoīes illumināt ad bn̄ agēdū. Tertio ſciēdū ꝙ ſicut p̄ſciti ad dānationē ⁊infideles ac etiā antixp̄s nō priuāt̉ interiori auxilio naturalis rōnis: ita etiā nō priuāt̉ ex interiori auxilio toti nature hūane diuinitꝰ cōceſſoſcꝫ cuſtodia angeloꝝ ꝑ quā et ſi nō iuuent̉ qͣꝫtūad hoc ꝙ vitā eternā bonis oꝑbus mereanturiuuant̉ tn̄ qͣꝫtū ad hoc ꝙ ab aliqͥbꝰ malis retrahunt̉ qͥbꝰ ⁊ ſibijp̄is ⁊ alijs nocere poſſent Naꝫ⁊ ip̄i demones arcent̉ ꝑ bonos angelos ne noceat qͣꝫtum volunt. Quarto ſciendū ꝙ officiumcuſtodie angelice ordinat̉ qͥdeꝫ ad illuminationem doctrine ſicut ad vltimū ⁊ pͥncipalē effectūNihilominꝰ ſunt et alij effectꝰ ſcꝫ arcere demones ⁊ alia nocumēta tam corꝑalia qͣꝫ ſpūalia ꝓhibere. Quinto ſciendū ꝙ circa hoīuꝫ cuſtodiam inter angelos quādoqꝫ ſolet eſſe pugna ſiuediſcordia. Nam vt ſcribit̉ Dan̄. x. ca. Duꝫ ip̄eoraſſet ꝓ liberatione ppl̓i iudaici qͥ erat in babylonia: apparuit ſibi angelus modo mirabili: vtptꝫ in textu: dixitqꝫ illi inter cetera: noli metuere Daniel: qꝛ ex die pͥmo quo poſuiſti cor tuuꝫad intelligendū vt te affligeres in cōſpectu deitui: exaudita ſunt v̓ba tua Et ego veni ꝓpt̓ ſermones tuos: pͥnceps aūt regni ꝑſarum reſtititmihi viginti ⁊ vno diebus. Refert hic Hieronymus pͥncipem regni perſaꝝ eſſe angeluꝫ quiſe oppoſuit liberationi populi iſraelitici ꝓ quoDaniel orabat Gabriele p̄ces eius deo p̄ſentāte. Quidaꝫ tn̄ dixerunt ꝙ hec reſiſtētia potuitfieri eo ꝙ pͥnceps aliquis demonū iudeos ī perſidem ductos ad peccatuꝫ induxerat ꝓpter qd̓p̄ſtabatur impedimentuꝫ orationi Danielis ꝓeodem populo deprecantis. Sed Gregꝰ ī xvijmoralium libro concordat cuꝫ Hieronymo: dicit ꝙ princeps regni perſarum bonus angelusfuit cuſtodie illius regni deputatus. Ad intelligendum ergo qualiter vnus angelus alteri reſiſtere dicitur. Notanduꝫ ẜm Tho. vbi ſupra ꝙdiuina iudicia circa diuerſa regna et diu̓ſos homines per angelos exercentur. In ſuis aūt actionibus ẜm diuinam ſententiā regulant̉. Contingit quādoqꝫ ꝙ in diuerſis regnis vel in diu̓ſis hominibus contraria merita vel demerita īueniuntur: vt vnus alteri ſubdatur aut preſit.Quid autē ſuper hoc ordo diuine ſapientie exiSal̓ cognoſcere non poſſunt: niſi deo reuelanteUnde neceſſe habent ſuper his ſapientiam deiconſulere. Sic igitur inqͣꝫtum de contrarijs meritis ⁊ ſibi repugnantibꝰ conſulunt diuinā voiuntatem. Reſiſtere ſibi inuicem dicunt̉: nō qꝛſint eorum contrarie voluntates: cum in hͦ omnes concordent ꝙ dei ſententia impleatur Sedquia ea de quibus conſulunt ſunt repugnātia.Cum ergo archangelus cuſtos regni perſaruꝫꝓcuraret qͣꝫtum in eo erat ſalutem illorum quierant in dicto regno: videretqꝫ ꝙ ex ꝯuerſioneiudeorum: multi de perſis conuertebant̉: eratcontētus ꝙ populus ille in captiuitate perſeueraret. Alter vero qui preſidebat populo iudeorum illius populi liberationeꝫ ꝓcurabat: p̄ceſqꝫ Danielis p̄ſentabat deo: omnes tn̄ dei volūtatem impleri volebāt. ¶ Tertium dubiū eratvtrum angeli doleant de malis eorum quos cuſtodiūt. Ad qd̓ reſpōdet Tho. vbi ſupra ꝙ angeli non dolent nec de peccatis nec d̓ penis hominū: quoniā cuꝫ ſint ꝑfecte beati dolor in eiseſſe nō pōt. Inſuper vt inquit Augꝰ. Dolor ēde his que cōtrariantur voluntati. Nihil autēaccidit in mundo qd̓ ſit cōtrarium volūtati angelorū ⁊ aliorum beatorum: qꝛ voluntas eorūtotalit̓ inheret ordini diuine iuſticie. Nihil autem fit in mundo niſi qd̓ per diuinā iuſticiaꝫ fitaut ꝑmittitur. Et ideo ſimplicit̓ loquēdo nihilſit in mundo cōtra voluntatē beatorū: vt enimph̓us dicit in. iij. ethicoꝝ. Illud dicit̉ ſimpliciter voluntariū qd̓ aliquis vult in ꝑticulari ẜmꝙ agit̉: cōſideratis ſcꝫ om̄ibꝰ q̄ circūſtāt: qͣꝫuisin vniuerſali ꝯſideratū non eēt voluntariū. Sicut nauta non vult abſolute ꝓiectionē merciūin mari ⁊ vniuerſaliter cōſiderādo: ſed īminētepericulo ſalutis hoc vult vn̄ magis ē hoc volūtariū qͣꝫ inuoluntariū. Sic ergo angeli peccata⁊ penas hoīuꝫ vniuerſaliter ⁊ abſolute loquendonō volūt: volūt tn̄ ꝙ circa hoc ordo diuineiuſticie ſeruet̉ ẜm quē qͥdam penis ſubdunt̉ etpeccare ꝑmittūt̉. Sed oritur hic difficultas exꝟbis Eſa. ca. xxxiij. dicētis. Angeli pacꝭ amare flebāt. Quā ſoluit Tho. aſſerens ꝙ ꝟba illatripliciter poſſunt ītelligi. Uno mō ẜm ſenſumlitteralē: ⁊ ſic angeli dicunt̉ nūcij Ezechie qͥ fleuerunt ꝓpter vba blaſfema rabſacis. Alio mōẜm ſenſū allegoricū. ⁊ ſic angeli pacis ſunt apl̓i⁊ alij p̄dicatores qͥ flent ꝓ peccatis hoīuꝫ. Tertio ẜm ſenſum anagogicuꝫ: ⁊ ſic intelligunt̉ angeli beati. Locutio tn̄ eſt metaphorica ꝑ quaꝫdeſignat̉ ꝙ ip̄i volūt in vniu̓ſali hoīuꝫ ſalutemvt iā eſt p̄dictū. Ex his oībus dep̄hēdere poſſumꝰ quāta ſit erga hoīes dei pietas quāta largitas: quāta ve eius clemētia: dū dignat̉ ꝑ angelos ſuos nos ad patriā ſuꝑnam deducere: inqͣlibet etate nō ceſſant angeli cōmodis nr̄is adeſſe: nūc infeſtiſſimos hoſtes ne nob̓ noceāt debellādo: nūc ad bn̄ viuendū nos alliciēdo: nūca malis retrahēdo nūc ab innumeris periculisliberādo. Et tn̄ nos illis p̄ſentibus nō erubeſcimus demonū praua ꝯſilia: turpeſqꝫ ſuggeſtiones implere: gerere vitā pecuduꝫ: ac oī conatu