intellectualis ſubſtantia cognoſcēs formas abſolute caret compoſitiōe materie ⁊ forme. Omnis autē corruptio ꝓcedit a conditione materielicet enim ſit incorruptibilis ⁊ ingenita ẜm ſevt dicit̉ .j. phiſi. tamen eſt cauſa corruptiōis eoꝓ in potentia ad multas formas nec fatiſſit appetitui ſuo ꝑ aliquam formā corpoꝝ inferiorūUn̄ licet materia ꝓprie non corrūpat̉ ꝑ ſe: necforma ꝑ ſe: ſꝫ ſolum compoſitū. tn̄ corruptionishuius cauſa eſt materia. Cū igit̉ vt dictum eſtaīa nō ſit cōpoſita ex materia ⁊ forma. qꝛ tuncnō diceret̉ aīa ſꝫ animatū. gͦ patꝫ ꝙ aīa eſt incorruptibil̓. Et vt inqͥt Tho. vbi .sͣ. dato ꝙ aīmaeſſet cōpoſita ex maͣ ⁊ forma. tn̄ adhuc oporteret ponere eā incorruptibilem. nō em̄ inueniturcorruptio niſi vbi inuenit̉ ꝯͣrietaſ. Generatōesnāqꝫ ⁊ corruptiōes ex ꝯͣrijs in ꝯͣria ſunt. Vndecorꝑa celeſtia qꝛ nō hn̄t materiā ꝯͣrietati ſubiectam incorruptibilia ſunt. In aīma aūt intellectiua nō pōt eſſe aliqua ꝯͣrietas. recipit em̄ ẜmmoduꝫ ſui eſſe. ea ꝟo que in ip̄a recipiunt̉ ſuntabſqꝫ ꝯͣrietate. Nam intelligit ignem ⁊ aquamabſqꝫ ꝯrietate. Rōes qͥdem ꝯtrarioꝝ in intellectu non ſunt ꝯtrarie: ſꝫ eſt vna ſentētia ꝯtrariorum. Impoſſibile eſt gͦ ꝙ anima intellectiua ſitcorruptibil̓. ¶ Secūda rō qua oſtendit̉ ꝙ anima ſit immortal̓ dicit̉ ſuꝑatiōis. Suꝑat aīmaintellectiua ⁊ excedit nobilitatem ⁊ dignitatemquorūcūqꝫ corporū tam elemētariū qͣꝫ celeſtiū.qd̓ ꝓbat̉ ex dictis omniū ſapientū. Inqͥt Auguſti. in li. de libero arbi. Oīs aīma omī corꝑeſt nobilior ſeu melior. Et idem li. lxxxiij. q̄ſtio.Omnis aīa melior eſt omni corꝑe. Et idem inli. de duabus aīabus. Aīa luce iſta quaꝫ hoīe:venerant̉ melior ē. qm̄quidem illa intelligit̉ mēte. hec ſenſu corporis innoteſcit. Et idem. viij.de ciui. dei. c. xv. Omni corpori p̄ferunt̉ aīme.Et in li. ſoliloquioꝝ. Quicqͥd celi ambitu continetur inferius ab aīa humana eſt. Et Chryẜ .īli. de lapſu mūdi. Quanto ait celū terra pulcritanto aīme pulchritudo oēm formaꝫ qͣꝫuis pulcherrimi corporis ſuperat. Ad idē eſt glo. c. cūſit. de etate ⁊ qua. ordi. Et. xij. q. j. c. p̄cipimus.Et confirmat̉. xxiiij. q. iij. c. ſi habes. Et de pe⁊ re. c. cum infirmitas. Et. C. de ſacroſan. ec. l.ſancimus. Et Ariſto. in pͥncipio li. de aīma docet qualiter ſcientia de anima qͣꝫtum ad bonitatem ⁊ honorabilitatem eſt p̄ponenda alijs ſcientijs naturalibus que ſunt de numero bonorumhonorabiliū ꝓpter nobilitatē ſb̓iecti qd̓ eſt aīaintellectiua. Iterū in .j. de aīa ait. Aīa autē aliqd meliꝰ eſſe ⁊ antiqͥus .i. nobiliꝰ impoſſibile ē.Impoſſibilius auteꝫ adhuc intellectu .ſ. eſſe aliqͥd nobilius. rationabiliſſimū enim eſſe habet ⁊nobiliſſimum ẜm naturā. Ex his arguitur ſic.Omne quod non ſubijcit̉ motui celi eſt incorruptibile. Nam motus celi eſt cauſa generatiōis⁊ corruptionis. ſꝫ anima non ſubijcit̉ motui celinam nullū minus nobile pōt agere in maiꝰ nobile nec illud deſtruere. Sic itaqꝫ cū aīma rōnalis que eſt ſpūs nobilior ſit celo quod eſt corpꝰ:non ſubijciet̉ celo. Inſuꝑ hoc demonſtrari pōtQuia tanto creatura eſt nobilior qͣꝫto magꝭ appropinquat deo. vnde creature que ſunt tantū⁊ ſolum habent eſſe ſunt in infinito gradu nobilitatis. Creature que habent eſſe ⁊ viuere ſuntillis nobiliores. Ml̓to digniores ꝟo ſunt creature que habēt eſſe viuere ⁊ ſentire. Quibꝰ omnibus p̄ponunt̉ creature q̄ habēt diſcernere etintelligere. Cum ergo celi habeant tm̄ eſſe. ſeqͥt̉ꝙ incomꝑabiliter illis ſit excellentior aīa. Poteſt adhuc aīma inclinatiōes corporis ex influentijs corporuꝫ celeſtium repͥmere ⁊ refrenare.Quare cū nec a celo cauſetur nec illi ſb̓ijciaturerit ꝑ conſequens in corruptibil̓. ¶ Tertia ratōoſtendēs aīam eſſe immortalem d̓r operatiōis.Cuiuſlibet nanqꝫ ſubſtātie corruptibilis operatio ſua duratiōe debilitat̉ ⁊ deficit vſqꝫ ad vltimum defectum qui eſt corruptio vel mors. Sꝫoperatio anime ſua duratiōe inualeſcit ⁊ ꝓficitqꝛ vt ſcribit̉ Iob. xij. c. In antiquis eſt ſapientia ⁊ in multo temꝑe prudētia. Ideo apparet̉ ꝙanīa ſit immortal̓ ⁊ incorruptibilis. ¶ Quartarō qua ꝓbat̉ ꝙ aīma ſit immortalis dicit̉ inclinationis. Oēs qͥdē hoīes naturalit̓ inclinant̉ad deſiderandā vitā ꝑpetuā ⁊ beatitudinem. ſꝫimpoſſibile eſt appetitū naturalē eſſe fruſtra. exij. methaphi. vbi dicit Ariſto. deſideriuꝫ naturale nō eſt fruſtra. Et in li. de celo ⁊ mūdo. Natura nō facit aliqd̓ factū vanū. Igit̉ neceſſe eſtponere aīam īmortalē. Hec eſt rō Tho. in. ij. ꝯͣgētiles. c. lxxviij. ⁊ in. j. ꝑte. q. lxxv. ¶ Quintarō d̓r ꝑfectionis. Ad ꝑfectionem nanqꝫ vniuerſi requirit̉ diuerſus gradus creaturarū. VndeGrego. in. iiij. dialogorum dicit. Tres vitalesſpūs creauit omnipotēs deꝰ. Vnum qui carnotegit̉ ⁊ cum carne morit̉. hic eſt iumentorum ⁊animaliū irrationabiliū. Aliū qͥ carne nō tegit̉nec cū carne morit̉. hic eſt angelorū. Et tertiuꝫqͥ carne tegit̉ ⁊ nō cū carne morit̉. hic eſt hoīmratione p̄dictorū. Apparet ergo ꝙ ad ꝑfectiōeꝫvniuerſi ponenda eſt anima immortal̓. ¶ Sexta ratio dicit̉ ordinatiōis: ⁊ hoc refertur ad diuinam ſapientiam. Sapientis nanqꝫ eſt ordinare bona ad bonum ⁊ optima ad optimū finemSi gͦ deus omnia ordinauit ad hominē. vidit̉ꝙ hō poſt deum ſit omniū creaturarū finis. Finis aūt nobilior eſt pͥncipio. Cum ergo mūdusſit ꝑpetuus qͣꝫtum ad ſubſtantiā. vt patꝫ de elementis ⁊ corporibus celeſtibus. ergo anima