corruptione ſeparat̉ a corꝑe anima. Plato ẜmMacrobiū in li. ſaturnalium ⁊ Augelium ī linoctium acticarū librum ſcripſit de immortalitate anime quē Tullius tranſtulit in latinū. denominauitqꝫ illū a Phedone quodam Socrati ⁊ Platōni dilecto. ibi ſic ait. Perfectꝰ ⁊ purgatus hinc exiens habitabit cum deo. Idem inThimeo. Anima eſt immortalis. ⁊ ẜm ꝙ vicerit paſſiones vel victa fuerit premiabit̉ vl̓ punietur poſt hanc vitam. Macrobius ſuꝑ ſomnium Scipionis. Sic habeto omnibus qui patriam ẜuauerint. iuuerint. auxerint certuꝫ eſſein celo definitum locū vbi beati euo ſempiternofruantur. Lactantius li. vij. diuinaruꝫ inſtitu.aduerſus gentes dicit. ꝙ quidā cōſuluit Apollinē mileſiū vtrū aīa maneat poſt morteꝫ? Quireſpondit. Aīma qͣꝫdiu vinculis detinet̉ in corpore corruptibiles paſſiones ſentiēs mortalibꝰcedit doloribus. Cum ꝟo poſt humanam ſolutionem velociſſimā poſt ſolutum corpus inuenitur omnino e terra fert̉. nunqͣꝫ ſeneſcens ⁊ manet in eternum. Lucretius vt ibidem Lactātiꝰrefert dixit. Cedit idem retro de terra quod fuit ante in terram. Sed quod miſſum eſt ab etheris oris. id rurſum celi fulgentia tēpla receptātIterum Lactantius ibi de Ferecide. Immortales eſſe aīmas ferecides diſputauit. hec ꝟo ꝓpria eſt in noſtra religione doctrina. Ergo Dicearcus cuꝫ Democrito errauit: qui perire cuꝫcorpore ac diſſolui argumentatus eſt. Quintilianus ita retulit. Si quis ſciat quis ſit finis bonorum: que vera felicitas. nunqͣꝫ ſibi videbiturp̄mitura morte ꝑire. Et Ouidius li. iij. methamorphoſios. Vltima ſemꝑ expectāda dies homini diciqꝫ beatus. Ante obitū nemo ſup̄maqꝫfunera dabit. Saluſtius in li. de republi. Ingenia ⁊ egregia facinora ſicut anima immortaliaſunt. Ualerius maximus li. ij. c. j. Aſſerit morēfuiſſe gallorū mutuare pecunias vt eas reciperent apud inferos. Seneca ad Lucillum ita ſcribit. Si tranquille volumus viuere in expeditohabenda eſt aīma. vt ſiue illam inſidie ſiue egritudines petant. quid aliud debeo: niſi vt exeatexhortari ⁊ cū oībus eam bonis emittere? Uade inqͣꝫ vade fortiter. vade feliciter. nihil dubitans. en rerū natura q̄ te generauit expectat. etlocus iſte melior ⁊ tutior. Didimus ad Alexandrum ita loquit̉. Nos nō ſumus huius mundiincole: ſꝫ aduene. nec ita in orbem terrarū venimus tanqͣꝫ in eo conſiſtere libeat: ſꝫ tranſire. properamus em̄ ad patriū larem nullis delictoruꝫponderibus p̄grauati. Tullius in queſtionibꝰtuſculanis clamat. Non eſt lugenda mors quāimmortalitas ꝯſeqͥt̉. Idem in li. de ſenectute inducit Cathonem conferentē cū Publio ſcipione ⁊ Gayo lelio. Ego inqͥt patres veſtros viuere arbitror ⁊ ea quidem vita que eſt ſola vita nominanda. Nam dū ſumus incluſi in his ꝓpaginibus corꝑis munere quodam neceſſitatꝭ⁊ graui oꝑe ꝑfungimur. Eſt em̄ cele ſtis animex altiſſimo domicilio depreſſus ⁊ quaſi demeiſus integrum locū diuine nature eternitatiqꝫ cōtrarium. Sed credo deos immortales ſpiraſſeanimos in humana corꝑa vt eſſent qͥ terra vterentur. quiqꝫ celeſtiū ordinē ꝯtemplantes imitarēt̉ eū vite mō atqꝫ conſtātia. Nec ſolū me rōimpulit vt ita crederē: ſꝫ nobilitas etiā ſummorum ph̓oꝝ ⁊ auctoritas. demonſtrabunt̉ mihip̄terea q̄ Socrates ſup̄mo die vite de immortalitate aīoꝝ diſſeruiſſet. Is qͥ eſſet oīm ſapiētiſſimus oraculo Apollinis iudicatus. Quid ml̓taſic mihi ꝯſuaſi ſic ſentio cum tanta ſit celeritasanimorū memoria p̄teritoꝝ. futuroꝝ prudētiatot artes. tot ſcīe. tot inuēta nō poſſe ea naturāq̄ res ip̄as cōtineat eſſe mortalem. ¶ Scd̓o apparet ꝙ aīa ſit immortalis ex euidenti rōe: quemultiplex aſſignari poteſt.¶ Prima dicitur ceſſationis.¶ Secunda ſuperationis.¶ Tertia operationis.¶ Quarta inclinationis.¶ Quinta perfectionis.¶ Sexta ordinationis.¶ Septima iuſtificationis.¶ Octaua remunerationis.¶ Nona aſſimilationis.¶ Decima reſurrectionis.¶ Undecima orationis.¶ Duodecima comparationis.¶ Prīa rō ex qua colligit̉ ꝙ ſit immortalis aīad̓r ceſſationis. Ceſſat qͥdē in ea materia cum fitſb̓a ſimplex ⁊ non ſit compoſita ex mat̓ia ⁊ forma. Un̄ Augꝰ. in. vij. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am ait. Ꝙaīa nō eſt facta ex mat̓ia corꝑali neqꝫ ex mat̓iaſpūali. Et hͦ manifeſtū ē ẜm Tho. j. ꝑte. q. lxxvp̄cipue ⁊ rōe humane aīe inqͣꝫtum eſt intellectiua. Nā oē qd̓ recipit̉ in aliqͦ recipit̉ ꝑ modumrecipientis. Sic aūt cognoſcit̉ vnūqd̓qꝫ ẜm ꝙforma eius eſt in cognoſcēte. Aīma aūt intellectiua cognoſcit reꝫ aliquā in ſua natura abſoluta. puta lapidē inqͣꝫtū eſt lapis abſolute. Eſt gͦforma lapidis abſolutē ẜm rōꝫ ꝓpͥam formaleꝫin aīa intellectiua. Quare ⁊ ip̄a aīa intellectiuaeſt forma abſoluta ⁊ nō cōpoſita ex materia etforma. Nā ſi ſic eſſet cōpoſita. forme reꝝ reciperent̉ in ea vt indiuiduales. ⁊ ſic non cognoſceret niſi ſingulare. vt accidit in potentijs ſenſitiuis q̄ recipiūt formas rerum in organo corꝑaliMateria em̄ eſt pͥncipiū indiuiduatōis formarum. Relinquit̉ ergo ꝙ aīa intellectiua ⁊ omīs