ctus non cōmunicat corpus. Unde ꝟtus intellectiui pͥncipij ꝓut intellectiuū eſt non pōt ad ſemen ꝑuenire. Et ideo ph̓s dicit in li. de generatione aīalium. Relinquit̉ intellectus ſolus deforis aduenire. Sil̓r etiam aīma intellectiua cūhabeat oꝑationem ſine corꝑe eſt ſubſiſtens. etita ſibi debet̉ eſſe ⁊ fieri. Et cū ſit immaterialisſb̓a non pōt cauſari ꝑ generatiōꝫ: ſꝫ ſoluꝫ ꝑ creationem a deo. Ponere gͦ aīam intellectiuā a generante cauſari nihil aliud eſt qͣꝫ ponere eā nonſb̓ſiſtentem. ⁊ ꝑ ꝯſequens corrūpi eam cuꝫ corpore. Et ideo hereticū eſt dicere ꝙ aīma intellectiua traducat̉ cum ſemine. Ad pͥmū ꝟo qd̓ adducebat̉ in oppoſitū dicendū ꝙ in auctoritate illa ponit̉ ꝑ ſinodochen ꝑs ꝓ toto .i. anima ꝓtoto homīe. Ad ſcd̓m ꝟo reſpondemꝰ ꝙ homo generat ſibi ſil̓e inqͣꝫtum ꝑ ꝟtutem ſemīs eiꝰ diſponitur illa materia ad talem formam ſiue ad ſuſceptionem tal̓ formne. Ad tertiū aūt reſpondet̉. qin actione adulterorū id qd̓ eſt nature bonū eſt⁊ huic cooperat̉ deus. qd̓ ꝟo eſt inordinate voluntatis malū eſt: ⁊ huic deus non cooperat̉. hͦTho. ¶ Quartū dubium declarandū vtruꝫ inhomīe ſit vna ſola aīma intellectiua vel pluresꝑ eſſentiam differētes? Ad hoc rn̄det Augꝰ. inli. de eccle. dogma. Neqꝫ inqͥt duas aīmas eſſedicimꝰ in hoīe. ſicut Iacobus ⁊ alij Sirorumſcribūt. vnam aīmalem qua animat̉ corpꝰ ⁊ immixta ſit ſanguini. Alterā ſpūalem q̄ rōni miniſtret. Sꝫ dicimus vnā ⁊ eandem eſſe aīaꝫ in homine: q̄ ⁊ corpus ſua ſocietate viuificat. ⁊ ſemetip̄am ſua rōe diſponit. Et licet qͥdaꝫ dicere voluerunt ꝙ in embrione pͥmo p̄exiſtat aīma vegetatiua. qꝛ Ariſto. dicit ī li. de aīalibꝰ. ꝙ embriopͥus eſt animal qͣꝫ hō. Et deinde ſupra aīam vegetatiuam ſuꝑuenit alia aīma q̄ eſt ſenſitiua. etſupra illā iterum alia q̄ eſt intellectiua. ⁊ ſic eſſēttres aīme in hoīe. Tamen hͦ improbat Tho. j.ꝑte. q. lxxvj. et. cxviij. affirmans ꝙ cum generatio vnius ſꝑ ſit corruptio alterius. neceſſe eſt dicere ꝙ tam in hoīe qͣꝫ in alijs aīalibus qn̄ perfectior forma aduenit fit corruptio pͥoris ita tn̄ oͦſequens forma habet qͥcqͥd habebat pͥma ⁊ adhuc amplius. Quare cū aīma intellectiua creatur ⁊ infundit̉ a deo ſimul eſt ſenſitiua ⁊ vegetatiua corruptis formis p̄exiſtentibꝰ. Ml̓a eſſēthoc loco dicenda: q̄ ne tedio auditores efficiamus ſilentio p̄terimus. Oſtenſum iaꝫ ex dictiseſt ꝙ qͥlibet animā creaturā excellentiſſimaꝫ cognoſcere debet: eamqꝫ ſꝑ mundā ⁊ immaculatāẜuare. Nam ſi tantā diligentia corruptibile corpus gubernamꝰ qͣꝫtomagis rōnalem aīam omīſtudio a quibuſcūqꝫ vitijs tueri tenemur. Heuheu inqͥt Bern̄. abſtergit̉ caliga ⁊ ꝯtemnit̉ aīa.Pauciſſimi qͥppe reperiunt̉ qͥ non magis ꝓ corpore qͣꝫ ꝓ aīa ſubeant quoſcūqꝫ labores.De ꝓductione anime rōnalis que nōab angelis ſed a deo ꝓducta eſt de nihilo conuenienter vnita corpori organico. et de nouo creata et infuſa. C. IEcundū myſterium de aīma ꝯtemplandū dicit̉ productionis. In quo adhuc quattuordubia ſunt enucleanda.¶ Primū vtrū aīma ſit ꝓducta ab angel̓.¶ Scd̓m vtrū anima ſit ꝓducta de ſb̓a dei¶ Tertiū vtrū oēs aīe fuerunt ſimul create.¶ Quartū vtrū deus debuit aīam rōnalem tali corpori vnire.¶ Pro pͥmi dubij planiore intelligētia qͥdaꝫ arguunt ꝓbantes licꝫ ꝯͣ veritatem ꝙ aīa rōnal̓ ꝓducta eſt ab angelis. Primo qꝛ maior eſt ordoin ſpūalibus qͣꝫ in corꝑalibuſ. ſꝫ corꝑa inferioraꝓducunt̉ ꝑ corꝑa ſuꝑiora. vt Biony. dicit. iiijca. de diui. no. gͦ inferiores ſpūs que ſunt aīe rōnales ꝓducunt̉ ꝑ ſpūs ſuꝑiores qͥ ſunt angeli.Scd̓o ꝑfectum eſt qd̓ pōt ſibi ſil̓e facere: ſꝫ ſpūales ſb̓e ſunt multo magis ꝑfecte qͣꝫ corꝑales. cūgͦ corꝑa faciant ſibi ſimilia ẜm ſpem mito magiſangeli poterūt facere aliqͥd infra ſe ẜm ſpeciemnature .ſ. animā rōnalem. Sꝫ ꝯͣ iſtos ita loquētes eſt auctoritas gloſe ſuꝑ illo verbo psͣ. Quifinxit ſigillatim corda eorū: q̄ ait. Creat deꝰ animas ſinguloꝝ ꝑ ſe de nihilo. Et iō inqͥt Tho. pͥma ꝑte. q. xcj. ꝙ cum aīa rōnalis ꝓducat̉ in eſſeꝑ creationem non pōt produci niſi a deo. qꝛ ẜmAugꝭ. in. iij. de tri. nec boni nec mali angeli pn̄teſſe creatores alicuius rei Et rō ſumi poteſt ẜmTho. vbi sͣ. qꝛ ſolius pͥmi agentis eſt agere nullo p̄ſuppoſito. cum ſꝑ agens ſcd̓m p̄ſupponat aliqͥd in pͥmo agente. Ꝙ aūt agit aliqͥd ex aliqͦ preſuppoſito agit tranſmutando. ⁊ ideo nulluꝫ alid̓agens agit niſi tranſmutādo. ſed ſolus deꝰ agicreando. Et qꝛ anima rationalis non pōt ꝓduci ꝑ tranſmutationem alicuiꝰ materie. ideo nonpōt ꝓduci niſi a deo immediate. Ad pͥmum argumentū reſpondet Tho. ꝙ corꝑa iō ꝓducūt̉corꝑa qꝛ agūt ꝑ tranſmutatiōꝫ materie. Ad ſecundū ꝟo argumentū reſpōdet latius .j. ꝑte. q.xlij. vbi ait. arti. v. in rn̄ſione ad pͥmū ar. ꝙ aliqͥd ꝑfectum ꝑticipans aliquam naturaꝫ facit ſibi ſil̓e non qͥdem ꝓducendo illā naturā abſolute: ſꝫ applicando eam ad aliqͥd. Non em̄ hic homo pōt eſſe cauſa humāe nature abſolute. qꝛ ſieſſet cauſa ſuijp̄ius. Sꝫ eſt cauſa ꝙ natura humana ſit in hoc homīe generato. Et ſic p̄ſupponit in ſua actione determinatā materiā ꝑ quameſt hic hō. Sed ſicut hic hō ꝑticipat humanaꝫ