Rimum myſterium contemplandū de anima dicit̉diffinitiōis. in quo quid ſit aīma declaremus. Dicit em̄ Albertus in cōpēdio theologie. ꝙ a qͥbuſdam aīma diffinit̉ vt ſpūs. a quibuſdam vt anima. a qͥbuſdam ꝟo vt ſpūs ⁊ aīaqͣꝫtum conſiderat̉ vt ſpūs diffinit̉ ſic ab Auguſtino in li. de motu cordis. Aīma eſt ſb̓ſtātiaincorporea intellectualis illuminatōis a primovltima reuelatione ꝑceptiua. vltīa dicit̉. qꝛ mediantibus angelis ꝑcipit. Ex qua diffinitōe cognoſcimus. Ꝙ ſpūs humanus qͥ eſt aīma interomnes creaturas immediate poſt angelos illuminationis diuine ſit ꝑceptiuus. Inqͣꝫtum aīadiffinit̉ ſic a Remigio. Anima eſt ſb̓a incorporea regens corpus. Et ab Ariſto. in. ij. de aīmadicit̉. Aīma eſt endelechia .i. actus ſiue formacorꝑis organici phiſici potentia vitā habētis.Ex quibus ꝟbis dat̉ intelligi ꝙ anima vnibil̓eſt corpori nec omni ſꝫ ſoli organico vel phiſicoid eſt naturali ad ſuſceptionem aīe rōnal̓ diſpoſitio. Inqͣꝫtum aūt ſpūs ⁊ anima diffinit̉ ab auguſtino ſic. Aīma eſt omniū ſimilitudo. q̄ diffinitio data eſt ꝑ cōꝑationem ad creaturas. Aīaem̄ ex ſui natura ad ſuſcipiendas oīm rerum ſimilitudines tam corꝑalium qͣꝫ ſpūalium aptaeſt. Et ẜm Augꝭ. li. de ſpū ⁊ aīma multipliciternominat̉ .ſ. Anima. mens. ratio. ſpiritꝰ. ſeuſus.memoria. voluntas. Anima dicit̉ inqͣꝫtum animat corpus ſiue viuificat. Mens inqͣꝫtum recolit. Ratio cū rem iudicat. Spūs dum ſpiratvel qꝛ ſpūalem naturā habet. Senſus dum ſentit. Memoria dum recordat̉. Volūtas dū conſentit. Hec nomina diuerſe ſunt aīme non ꝓptereſſentie pluralitatem: ſed ꝓpter effectuum multiplicitatem ⁊ operatiōem. ſed ꝓ huis ꝑtis ītelgentia pleniori quatuor ſunt dubia abſo. uēda¶ Primū vtrum ſit anima.¶ Scd̓m vtrum aīma ſit corpus.¶ Tertiū vtrū anima cauſet̉ ex ſemine.¶ Quartū vtrū in homīe ſit vnā ſola anima.¶ In pͥmo dubio expugnāda eſt ⁊ oīno reprobanda ꝑditiſſima opinio illorū qͥ tenent̉ animānon eſſe: aſſerentes nō niſi corpora aut corporales ſb̓as reperiri. Quos nos conuincere poſſumus triplici lumine.¶ Primū dicit̉ teſtificatiōis.¶ Secundū oꝑationis.¶ Tertiū figurationis.¶ Primū lumen quo oſtendit̉ ꝙ aīma ſit dicit̉teſtificationis. Teſtant̉ qͥdem oēs tam diuīe qͣꝫhumane ſcripture aīam eſſe. atqꝫ de illa ſublimiter ſemꝑ loquunt̉. De hac itaqꝫ ſcribit ſapiensEccī. c. ij. Fili in manſuetudine ẜua aīam tuaꝫ.Et. iiij. ca. Humilia coram deo aīam tuam. Eteodem. c. Non ꝯfundaris ꝓ aīa tua dicere verum. Et. x. c. Qui multis vtit̉ ꝟbis ledit aīamſuam. Et. xxix. ca. Qui cum fure ꝑticipat leditaīam ſuā. Et. xxxiiij. ca. Timentis deum beataeſt aīa illius. Et. lj. c. Laudabit vſqꝫ ad morteꝫaīma mea dn̄m. Et. Sap̄. j. c. In maliuolā animam non intrabit ſapīa. Et eodem. ca. Os qd̓mentit̉ occidit animam. Et Eccī. xxx. c. Miſerere anime tue placens deo. Eiuſdeꝫ. xxxvij. c.A cōſiliario malo ẜua aīam tuā. Et Can̄. iij. c.Nū quem diligit aīma mea vidiſtis. Eiuſdemiij. c. Queſiui quē diligit aīma mea. Et. vj. ca.Anima mea liquefacta eſt vt dilectꝰ eſt locutꝰ.Et Iudith. viij. c. Humiliemus illi aīas nr̄as.Et Iob. x. ca. Tedet aīam meam vite mee. EtThobie. xij. c. Qui faciūt peccatū hoſtes ſuntanime ſue. Et Deut̓. iiij. ca. Cuſtodite ſolliciteaīmas veſtras. Et Ioſue. ij. c. Eruatis aīmasveſtras de morte. Et Abacuc. ij. ca. Qui incredulus eſt nō erit recta eius aīma. Et. j. Reguꝫca. xxvj. ſcribit̉. Magnificet̉ aīma mea in oculis domī. Et. ij. Regū. xiiij. ca. Non vult deusꝑire animā. Et. iij. Regū. xix. Tolle aīaꝫ meā.Et. iiij. Regū. j. c. Noli deſpicere aīam meam.Et pſal̓. vj. Aīa mea turbata eſt valde. Et. vij.Ne qn̄ rapiat vt leo animā meam. Et. xv. Nōderelinquas animā meam in inferno. Et. xx. c.Erue a framea deus aīam meam. Et. xxiij. Adte dn̄e leuaui animā meā. Et. xxxij. Aīa mea ſuſtinet dn̄m. Et. xli. Quēadmodū deſiderat ceruus ad fontes aquarū ita deſiderat anima meaad te deus. Et. lxij. Sitiuit in te anima mea. Etpſal̓. lxxj. Aīmas pauperū ſaluas faciet. Et ſaluator noſter dixit Matth̓. vj. ca. Anima pluseſt qͣꝫ eſca. Et. x. c. Nolite timere eos qͥ occidūtcorpus: aīam aūt nō poſſunt occidere. Et. xvj.ca. Quid ꝓdeſt homī ſi vniuerſum mundū lucretur: aīme ꝟo ſue detrimentū patiat̉: aut quādabit hō cōmutatiōꝫ ꝓ aīma ſua. Et. xxvj. ca.Triſtis eſt aīma mea vſqꝫ ad mortē. Et Lu. ij.ca. beata virgo in ſuo cantico ita cecinit. Magnificat aīma mea dn̄m. Et Simeon ꝟ̓ginē eodem. c. ſic allocutus eſt. Tuam ip̄ius animamꝑtranſibit gladius. Et Iacobus. v. c. ait. Quiꝯuerti fecerit peccatoreꝫ ab errore vie ſue ſaluabit aīam eius a morte. Et. j. c. In manſuetudīeſuſcipite inſitū ꝟbum qd̓ pōt ſaluare aīmas veſtras. Et Petrꝰ .j. epl̓a. c. ij. inqͥt. Obſecro vostanqͣꝫ aduenas ⁊ ꝑegrinos abſtinere vos a carnalibus deſiderijs q̄ militant aduerſus animā.In ſacris ꝟo canonibus ſepiſſime fit mētio deaīma. ſicut ptꝫ. xxiij. di. c. Qui epūs. Et. xj. q.iij. c. placuit. ca. abſit. ca. nolite timere. c. audi.Et. xiij. q. ij. c. tꝑus. ca. hunc. ca. fatendum. ca.