ritur gͦ ad veram beatitudinem ꝙ hō certā opnionem habeat bonū quod hꝫ nunqͣꝫ ſe amiſſurū: que qͥdē opinio ſi vera ſit: ꝯſequens eſt q̄beatitudinem nunqͣꝫ amittet. Si aūt falſa ſit: hͦip̄m eſt quoddam malū .ſ. falſam opinionem hahere. Nam falſum eſt malū intellectus ſic̄ verūeſt bonū ip̄ius. vt dicit̉ in .vj. ethicoꝝ. Non gͦlam erit vere beatus ſi aliqd̓ malū ei ineſt. Tertio poteſt btītudo ꝯſiderari in ſua ſpēali reſtrictione inqͣꝫtum .ſ. ꝑfecta beatitudo cōſiſtit in viſiōe diuine eſſentie. Et ſic btītudo nullo mō poteſt amitti neqꝫ ex ꝑte videntis neqꝫ ex ꝑte dei.neqꝫ etiam ex ꝑte alicuius alterius agētis. Nōexꝑte vidētis. qꝛ impoſſibile eſt ꝙ aliqͥs vidēsdiuinam eſſentiā velit eam nō videre. Ratio ē:qm̄ omne bonū habitū quo qͥs carere vult: auteſt inſufficiēs ⁊ querit̉ aliqͥd ſufficiens loco eiꝰaut hꝫ aliqd̓ incōmodū annexū ꝓpter qd̓ in faſtidium venit. Uiſio autē diuine eſſentie repletaīam oībꝰ bonis. ⁊ non hꝫ aliqd̓ incōmodū adiunctū. Quare ꝓpͥa voluntate non pōt beatusbeatitudinē deſerere. Sil̓r beatus non pōt beatitudinem ꝑdere deo ſb̓trahente. qꝛ cum ſubtractio beatitudinis ſit q̄dam pena. non pōt tal̓ pena a deo iuſto iudice ꝓuenire: niſi ꝓ aliqͣ culpaque cadere non pōt in eum qͥ dei eſſentia videtcum ad hanc viſionem de neceſſitate ſequat̉ rectitudo volūtatis. Non pōt etiaꝫ btītudo amitti exꝑte alicuius alteriꝰ agentis. qꝛ mēs deo cōiuncta ſuꝑ omnia alia eleuat̉. ⁊ ſic ab hmōi coniunctione nullum aliud agens pōt ip̄am excludere. Eſt gͦ beatitudo ꝑfectio ꝯſummata q̄ oēmdefectum excludit a beato. Et ideo abſqꝫ mutabilitate adducat eam habenti: faciente hoc ꝟtute diuina que hominē ſubleuat in participationem eternitatis tranſcendentis oēm mutatōemIdcirco male dixit Origenes ſequēs quorundam platonicorū errorē ꝙ poſt vltimā beatitudinem hō pōt fieri miſer. Tertiuꝫ dubium fuitvtrū beatitudo poſſit haberi in hac vita. Et adhoc reſpondemus ꝙ nō. loquendo de lege cōi.⁊ hoc ꝓpterea: qꝛ dn̄s noſter Ieſus xp̄us fuitviator ⁊ comp̄hēſor. Quare ꝟo in hac vita qͥsbeatus eſſe non poteſt aſſignari poſſunt tres rationes p̄cipue.¶ Prima dicit̉ inſatiabilitatis.¶ Secūda penalitatis.¶ Tertia mortalitatis.¶ Prima ratio d̓r inſatiabilitatis. Vt em̄ inqͥtdn̄s Bonauen. di. v. qͣrti libri. Btītudo ē finisſatians appetitū. ſed bona p̄ſentis vite nō ſatiātappetitū: nō diuitie: nō delitie: nō honores: nonfama: non gloria: non q̄cūqꝫ deſiderabilia ⁊ delectabilia excogitari poſſunt. vt docel̓ experien̄lia. Ergo nec in hmōi bonis beatus qͥs reputa-ri debet. Tho. ꝟo. j. ꝑte. q. ij. dicit. Impoſſibite eſt beatitudinem hoīs eſſe in aliqͦ bono creatd̓. qꝛ btītudo eſt bonū ꝑfectumqd̓ totalit̓ quietat appetitū: alioquin non eſſet vltimꝰ finis ſi adhuc reſtaret aliqͥd appetendū. Obiectum auteꝫvoluntatis eſt vniuerſale bonū ſicut obiectumintellectus eſt vniuerſale verū. Ex quo patꝫ ꝙnihil pōt quietare voluntatē homīs: niſi bonūvniuerſale: qd̓ non inuenit̉ in aliquo creato: ſꝫſolum in deo. qꝛ omīs creatura hꝫ bonitatē participatam. Vnde ſolus deus voluntatem hoīsimplere pōt. Ideo Dauid in pſal̓. dixit. Satiabor cum apparuerit gl̓a tua. Et Augꝰ. li. j. ꝯfe̓ſ.Feciſti nos dn̄e ad te. ⁊ inquietum eſt cor nr̄mdonec quieſcat in te: Et in. iiij. li. Redite inqͥt p̄uaricatores ad cor ⁊ inherete ei qͥ fecit vos, ſtate in eo ⁊ ſtabitis: quieſcite in eo ⁊ quieti eritisQuo itis in aſpera? Quo itis? Bonū qd̓ queritis ab illo eſt. Quia igit̉ aīma eo imago dei eſt:quo eius capax eſt ⁊ ꝑticeps eſſe poteſt. vt ſcribit Augꝰ. xiiij. de trini. Idcirco nulla creaturaanime capacitatem implere valet. Secunda ratio cur in hac vita nō poſſit qͥs eſſe beatus dicitur penalitatis. vt enim ait Tho. pͥma ẜe. q. v.Beatitudo excludit omne malū. Uita aūt pn̄smultis malis ⁊ penalitatibus ſubiacet q̄ vitarinon pn̄t. Et ignorantie ex ꝑte intellectus ⁊ inordinate affectionis ex ꝑte appetitus: ⁊ multiplicibus laboribus: calamitatibꝰ ⁊ erūnis ex partecorporis. Quomō igit̉ in tot fluctuatiōibꝰ beatum ſe credere qͥſpiam habet. Inqͥt Iob. c. xiij.Hō natus de muliere breui viuēs temꝑe repletur multis miſerijs. Et Hiero. ad Heliodoruꝫ.Ubiqꝫ luctus: vbiqꝫ gemitus ⁊ plurima mortꝭimago. Et Boetius li. ij. de ꝯſolatiōe. Ꝙ multis amaritudinibus humāe felicitatis dulcedoreſperſa eſt: que ⁊ ſi fruenti iocunda eſſe videatur tn̄ quo minus cuꝫ velit abire retineri nō poteſt. Et Seneca in tragedijs. Nulla ſors longaeſt: dolor atqꝫ voluptas inuicem cedūt. Nemovtiqꝫ reperit̉ qui diutius in quocunqꝫ ſit ſtatudelectari poſſit ⁊ abſqꝫ turbatione vl̓ animi vl̓corꝑis ꝑtranſire. Nemo (inqͥt Seneca vbi sͣ.)confidat nimiū ſecūdis. Nemo deſperet meliora lapſis. Et ad Lucillum. Noli huic tranquillitati confidere: momento mare euertit̉ ⁊ eodēꝫdie vbi luſerunt nauigia ſorbent̉. Quiſnam felicior iudicari potuiſſet. Policrato tyranno ſammiorū. De ip̄o quippe refert Tullius in li. de finibus bonorū ⁊ malorū. Et idem ꝯfirmat Ualerius de mutatiōe morū ⁊ fortune. ꝙ adeo ſibifortunam obſequioſam habuit ꝙ omnia deſiderata ꝑficiebat. Ad moderandam igitur fortune inuidiam ſumpto e manu annulo quem precioſum poſſidebat in mare iecit. ſed inopinate